VII SA/Wa 1725/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2006 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego skargę oddala Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2005r. Nr [...], na podstawie art. 105 §1 Kpa - po wznowieniu postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2002r. nr [...] postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] marca 1998r. znak: [...] Wojewody [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w T. z dnia [...] lutego 1998r. znak: [...] w przedmiocie nakazu M.S. rozbiórki budynku gospodarczego położonego we wsi L., gmina C. - umorzył postępowanie wznowieniowe. W uzasadnieniu organ wskazał, będąc związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2004r. o sygn. akt 7/IVSA 4964/02 oraz wytycznymi zawartymi w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005r. znak: [...], iż wnioskodawczyni nie dopełniła wymogów formalnych dopuszczających weryfikację decyzji w oparciu o tryb wznowieniowy, naruszyła bowiem miesięczny termin do złożenia wniosku. Zatem skoro nie zostały spełnione formalne wymogi dopuszczające wszczęcie postępowania o jakim mowa w art. 148 §1 Kpa, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nie posiadał podstaw prawnych do uruchomienia trybu wznowieniowego poprzez wydanie wadliwego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...]. Dlatego też w celu zakończenia wadliwie wszczętego, w/w postanowieniem, postępowania nadzwyczajnego należało wydać decyzję o jego umorzeniu. Ponadto organ I instancji wskazał, iż decyzja, w stosunku do której M. S. żąda wznowienia postępowania podlegała ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 11 grudnia 2001r. o sygn. akt II SA/Łd 767/98 oddalił skargę. Zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa sądowo-administracyjnego brak jest podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, w sytuacji gdy skarga na tę decyzję została oddalona przez sąd administracyjny i jako podstawę wznowienia podano okoliczności, które temu sądowi były znane. Od w/w decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] M.S. w dniu [...] czerwca 2005r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) wniosła odwołanie. Odwołująca wskazała, iż organ I instancji wydając decyzję nie odniósł się do okoliczności podniesionych przez nią we wniosku o wznowienia postępowania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu w/w odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż wyrokiem z dnia 27 maja 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzje wydane już po wznowieniu postępowania. W konsekwencji, w obrocie prawnym pozostało postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2002r. Nr [...] o wznowieniu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 1998 r., znak: [...]. Mając zatem na uwadze wskazania zawarte w/w wyroku Sądu oraz dokonane w sprawie ustalenia, organ I instancji zasadnie umorzył wadliwie wszczęte postępowanie wznowieniowe. Na w/w decyzję organu II instancji, w dniu 16 września 2005r. M. S. osobiście wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem właściwego organu. Skarga została wniesiona w terminie. W uzasadnieniu skarżąca w zasadzie nie odniosła się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji. Opisała natomiast stan faktyczny dotyczący decyzji rozbiórkowych. W piśmie wyjaśniającym z dnia 25 listopada 2005r. skierowanym do Sądu wskazała, iż jej skarga dotyczy decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w T. z dnia [...] lutego 1998r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu. W rozpoznanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, dlatego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Należy wskazać, iż zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z prawem. W niniejszej sprawie kontroli podlega, to czy organy właściwie oceniły wniosek M.S. z dnia 2 kwietnia 2002r. (15 kwietnia 2002r. - data wpływu do organu) o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 1998r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki spornej inwestycji, a w konsekwencji, czy w niniejszej sprawie słusznie umorzono postępowanie administracyjne. Art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenia sądu administracyjnego wywierają skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowo-administracyjnego, w którym zostały wydane. Rozstrzygnięcia sądów administracyjnych bowiem obejmują swoim zasięgiem dalsze postępowanie administracyjne i ewentualne przyszłe rozstrzygnięcia sądów. Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wyrokiem z dnia 11 grudnia 2001r. o sygn. akt II SA/Łd 767/98 stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1998r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego w części dotyczącej określenia terminu rozbiórki, natomiast w pozostałej części skargę oddalił. Wyrokiem tym Sąd przesądził, iż decyzje organów w kwestii nakazu rozbiórki były prawidłowe. Następnie, po wydaniu w/w orzeczenia przez Sąd, M.S. złożyła wniosek z dnia 2 kwietnia 2002r. o wznowienie postępowania w sprawie nakazu rozbiórki. Ponadto należy wskazać, iż przedmiotem oceny w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2004r. o sygn. akt 7/IVSA 4964/02 była dopuszczalność wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej nakazu rozbiórki budynku gospodarczego, zakończonej decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] marca 1998r. Sąd wskazał, iż brak jest podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, w sytuacji gdy skarga na tę decyzję została oddalona przez sąd administracyjny i jako podstawę wznowienia podano okoliczności, które temu sądowi były znane (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 1998r., sygn. akt I SA 619/98, publ. LEX nr 45703). Natomiast przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ winien był w pierwszej kolejności zbadać, czy podanie o wznowienie wpłynęło w terminie określonym w art. 148 § 1 Kpa. Dopiero pozytywne ustalenie otwierałoby organom możliwość badania przesłanek określonych w art. 145 Kpa. Tak więc Sąd przesądził, iż niedopuszczalnym byłoby bez szczegółowego zbadania przesłanek określonych w art. 148 Kpa ponowne badanie tej samej sprawy, zwłaszcza w sytuacji gdy w tej sprawie zapadł prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2001r. sygn. akt II SA/Łd 767/98, w którym Sąd oddalił skargę M.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 1998r. Nr [...]. Zgodnie z art. 105 § 1 Kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie oznacza, że postępowanie administracyjne nie będzie kontynuowane, a kończąca je decyzja nie będzie decyzją rozstrzygającą sprawy co do jej istoty. W związku z powyższym organ będąc związany w/w wyrokiem Sądu administracyjnego prawidłowo, na podstawie art. 105 § 1 Kpa, umorzył postępowanie wznowieniowe, które jak wynika z ustaleń Sądu i organu zostało błędnie wznowione. Należy wskazać, iż w niniejszej sprawie postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte z naruszeniem art. 148 § 1 Kpa, ponieważ skarżąca złożyła w/w wniosek z uchybieniem jednomiesięcznego terminu. We wniosku, co już raz wskazał sąd administracyjny, skarżąca nie podniosła żadnych nowych okoliczności, na podstawie których w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 Kpa można byłoby wznowić postępowanie, a ponadto organ nie mógł prowadzić postępowania wznowieniowego w warunkach kiedy sąd administracyjny prawomocnym orzeczeniem przesądził już o prawidłowości decyzji rozbiórkowych. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie organu zawarte w zaskarżonej decyzji było prawidłowe i dlatego, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.