VII SA/Wa 1725/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2015 r. sprawy ze skargi S S na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku S S o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2013 r. znak: [...], udzielającą U C oraz M C pozwolenia na użytkowanie przybudówki i zadaszenia nad wejściem do budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że ani decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r., ani poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] października 2013 r. nie są dotknięte żadną kwalifikowaną wadą określoną w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organy nadzoru budowlanego dokonały prawidłowych ustaleń odnośnie braku wystąpienia przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38. poz. 229), które stanowiłyby podstawę do nakazania rozbiórki przybudówki oraz zadaszenia nad wejściem do budynku mieszkalnego. Z akt wynika, że samowola budowlana nie naruszała przepisów o planowaniu przestrzennym, które obowiązywały na terenie miasta [...] w dacie budowy. Zgodnie z Miejscowym Planem Szczegółowym Zagospodarowania Przestrzennego Osiedla Mieszkaniowego [...], zatwierdzonym Uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 1987r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] lipca 1987 r. nr 5 poz. 74) działka nr ewid. [...] położona była w strefie A9MN – teren zabudowy jednorodzinnej z możliwością uzupełnienia istniejącej zabudowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Ponadto, samowola budowlana nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Orzekające w sprawie organy nie naruszyły prawa, stwierdzając, że nie wystąpiły przesłanki uzasadniające nakazanie inwestorom wykonania określonych przeróbek lub zmian w oparciu o przepis art. 40 Prawa budowlanego. Za nieuzasadniony organ uznał zarzut S S. że samowolnie wykonane roboty budowlane naruszają warunki techniczne, określone w § 12 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), bowiem określone w tym przepisie odległości od granicy dotyczą jedynie sytuacji graniczenia z działką budowlaną. Prezentowana przez skarżącego interpretacja, że nie ma znaczenia fakt. czy sąsiednia działka jest działką budowlaną, czy też działką rolną lub drogową, nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. W rozpatrywanej sprawie organy nie dokonały analizy, czy samowola budowlana była zgodna z warunkami technicznymi obowiązującymi w dacie budowy, nie miało to jednak wpływu na prawidłowość decyzji, ponieważ z ustaleń Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika, że usytuowanie przybudówki z zadaszeniem nad wejściem nie naruszało także regulacji zawartych w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17 poz. 62) oraz obowiązującym wcześniej zarządzeniu nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud. Nr 10, poz. 44). W tej sytuacji, zdaniem organu, udzielenie pozwolenia na użytkowanie przybudówki i zadaszenia nad wejściem do budynku mieszkalnego nie nastąpiło z naruszeniem prawa, a tym bardziej rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł S S, wskazując, że budynek znajdujący się na działce nr ewid. [...] graniczy z działką nr ewid. [...] , należącym do B i B B oraz A i J M. Ściana z drzwiami znajduje się w odległości 2,20 m od granicy z działką [...]. Przybudówka z zadaszeniem stanowią samowolę budowlaną z lat 1985-1986 i nie jest zgodna z przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. ani też z aktualnie obowiązującym § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2004 r. Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nadzwyczajnym, prowadzonym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Postępowanie to jest postępowaniem odrębnym od postępowania, w którym wydano kontrolowaną decyzję, a jego głównym i jedynym celem jest ustalenie czy decyzja ta jest obarczona jedną z kwalifikowanych wad, określonych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95). Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie, jaki konkretny przepis został naruszony i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Nadto bezwzględnym obowiązkiem organu jest wykazanie, dlaczego konkretne naruszenie prawa ocenił jako rażące. Zgodzić należy się z organem, iż biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy pierwszoplanowe znaczenie ma ocena kontrolowanej decyzji z punktu widzenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydanej bez podstawy prawnej lub rażącym naruszeniem prawa. Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1994 r., sygn. akt. III ARN 13/94, OSN 1994/3/36). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisami prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Odnosząc powyższe do postępowania zakończonego kontrolowaną przez Sąd decyzją stwierdzić należy, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego niewadliwie uznał, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) oraz pozostałymi wadami, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. Z akt sprawy wynika i nie zaprzecza temu skarżący, że inwestycja została zrealizowana przed dniem 1 stycznia 1995 r., w związku z czym zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Jednocześnie prawidłowo wykluczono istnienie przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy – samowola budowlana nie naruszała przepisów o planowaniu przestrzennym, które obowiązywały na terenie miasta [...] w dacie budowy oraz nie powodowała niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Wskazać należy, że działka objęta samowolą budowlaną znajduje się na terenie oznaczonym symbolem A9MN w Miejscowym Planie Szczegółowym Zagospodarowania Przestrzennego Osiedla Mieszkaniowego [...] , zatwierdzonym Uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w [...] Nr [...] z dnia [...] lipca1987 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] lipca 1987 r. nr 5 poz. 74), co oznacza teren zabudowy jednorodzinnej z możliwością uzupełnienia istniejącej zabudowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego. W sprawie nie wystąpiły też przesłanki uzasadniające nakazanie inwestorom wykonania określonych przeróbek lub zmian w oparciu o art. 40 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu skargi, dotyczącego zbliżenia przybudówki i zadaszenia do działki sąsiedniej, wskazać należy, że z treści § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wprost wynika, że odległości te dotyczą wyłącznie granicy z sąsiednią działką budowlaną. Tymczasem w niniejszej sprawie ściana przybudówki z otworem drzwiowym usytuowana jest w odległości 2,10 m od granicy z sąsiednią działką rolną nr ewid. [...]. Z kolei ściana przybudówki bez otworów okiennych lub drzwiowych usytuowana jest w odległości 4,84 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewid. [...] (należącą do S S). Podkreślić jednocześnie należy, że działka o nr. ewid. [...] nie należy do skarżącego, zatem nie ma on interesu prawnego w zapewnieniu zgodnej z przepisami odległości między zabudowaniem na działce nr ewid. [...] , a działką nr ewid. [...]. Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a podniesione zarzuty pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł, jak w sentencji wyroku.