VII SA/Wa 1732/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. i H. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę H. T. H. T. działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik A. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r., znak [...] utrzymującą w mocy własna decyzję z dnia [...] marca 2018 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r., uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., (nakładającą na M. i R. H. obowiązek wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych na wspólnej ścianie kominowej i kominach budynków w zabudowie bliźniaczej w [...] przy ul. [...] robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem) i umarzającej postępowanie organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i jednocześnie wskazał, że w postępowaniu administracyjnym H. T. działała jako pełnomocnik A. R. oraz, że nie legitymuje się interesem prawnym w niniejszym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd z urzędu zobligowany jest do badania wymogów formalnych skargi oraz jej dopuszczalności, zarówno z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych. Ocenie tej podlega między innymi to, czy sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skarga wniesiona została w terminie, skarga nie zawiera braków formalnych, przy czym w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej określana jako p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w § 1 pkt 1-5a tegoż artykułu wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie stanowiło badanie legitymacji skargowej, której brak uzasadnia uznanie skargi za niedopuszczalną. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Analiza treści unormowania art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje, iż o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, która można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się, zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Istnienia interesu prawnego należało zawsze poszukiwać w prawie materialnym, którego konkretna norma nabiera cech uprawnień lub obowiązków strony, przy rozstrzyganiu sprawy indywidualnej. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kontestowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. O możliwości żądania wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego decydują przesłanki zbliżone do tych, które stanowią podstawę legitymacji procesowej strony w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, str. 89). W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest taras wybudowany w jednej z części budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej, należącej do M. i R. H. (działka nr [...]). Ze znajdującej się w aktach administracyjnych księgi wieczystej wynika, że właścicielem działki sąsiedniej nr [...] w P. jest A. R. W związku z powyższym, interes prawny w spawie związany jest z posiadanym tytułem prawnym do nieruchomości – budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej. Oznacza, to że interes prawny, właśnie wynikający z tytułu własności, przysługuje w niniejszej sprawie M. i R. H. i A. R. Natomiast wskazane w skardze przez skarżącą H. T. przysługujące jej prawo rzeczowe – dożywotniego użytkowania i zamieszkiwania potwierdzone aktem notarialnym, nie daje tej skarżącej interesu prawnego w niniejszej sprawie. Oznacza, to że choć legitymuje się interesem faktycznym (jest zainteresowana wynikiem postępowania), to jednak nie posiadając interesu prawnego, nie może być stroną tego postępowania, a więc skutecznie wnieść skargi w sowim własnym imieniu. Na marginesie Sąd wskazuje, że H. T. w rozpoznawanej sprawie może być pełnomocnikiem skarżącej A. R. z uwagi na spełnienie wymogów przepisu art. 35 ppsa. W ocenie Sądu w sprawie zachodzi przypadek oczywistego braku interesu prawnego po stronie skarżącej H. T., wynikający z samej treści skargi i niewymagający dokonania żadnych dodatkowych ustaleń, który w świetle orzecznictwa może stanowić podstawę odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 1332/14, postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10, postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 18 maja 2015 r., sygn. akt II SAB/Sz 57/15). Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.