VII SA/Wa 1733/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki rozbudowy budynku mieszkalnego postanawia odmówić H.S. przywrócenia terminu do wniesienia skargi W skardze z dnia 2 sierpnia 2010 r. (28 lipca 2010 r. – data nadania w UP) H.S. zawarła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...]. Pismem z dnia [...] października 2010 r. ([...] października 2010 r. – data nadania w UP) skarżąca uzupełniła wniosek o przywrócenie terminu. Wniosek H.S. uzasadniła w ten sposób, że list zawierający zaskarżoną decyzję odebrała po powrocie z Irlandii, gdzie leczy swoją córkę. Z Irlandii wróciła w dniu [...] lipca 2010 r., a skargę zawierającą wniosek o przywrócenie terminu nadała w Urzędzie Pocztowym w dniu [...] lipca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, czyli z zachowaniem terminu do wniesienia przedmiotowego wniosku, lecz z pominięciem trybu do wniesienia skargi oraz wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 86 § 1 i 87 § 1 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a./ Sąd może na wniosek przywrócić termin stronie, która bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy. Wiąże się to z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Przy ocenie braku winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zgodnie z dyspozycją art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Regułę ogólną w stosunku do rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych, a więc decyzji administracyjnych oraz postanowień wydawanych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym stanowi to, iż początkową datą terminu będzie – zgodnie z art. 111 § 1 kodeksu cywilnego w zw. z art. 83 § 1 p.p.s.a. – dzień następny po dniu, w którym skarżącemu zostało doręczone rozstrzygnięcie podlegające zaskarżeniu. Wskazać należy również, iż zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Dopiero w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (art. 73 § 1 p.p.s.a.). Tryb jest zachowany wówczas, gdy skarga zostaje skierowana do organu (nie Sądu), którego decyzję zaskarżono, zaś termin jest zachowany wówczas, gdy przed jego upływem, czyli najpóźniej w ostatnim dniu terminu skarga zostanie złożona bezpośrednio w tzw. biurze podawczym organu (nie Sądu), którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. To samo dotyczy nadania skargi w polskim urzędzie pocztowym (na adres organu), które jest równoznaczne z wniesieniem jej do sądu (art. 83 § 3 p.p.s.a.). Tryb wniesienia skargi do Sądu jest trybem, którego zmiana jest niedopuszczalna. Jedyna szansa na zachowanie trybu jest w postępowaniu, które zostało zastosowane w niniejszej sprawie (Sąd przesyła skargę do organu a organ skargę wraz z odpowiedzią na skargę przesyła do Sądu), dochodzi jednak jeszcze kwestia terminu, którego w niniejszej sprawie nie udało się zachować. Również termin do wniesienia skargi jest bowiem terminem, którego skrócenie lub przedłużenie jest niedopuszczalne, poza kilkoma wyjątkami określonymi w przepisach szczególnych. Upływ tego terminu sąd zobowiązany jest uwzględniać z urzędu, w ramach badania spełnienia wymogów formalnych skargi. (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 stycznia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3000/2005 – orzecz. do art. 53 § 1 p.p.s.a., LexPolonica.pl). Z wniosku o przywrócenie terminu wynika, że skarżąca wróciła do Polski w dniu [...] lipca 2010 r., a skargę nadała w Urzędzie Pocztowym w dniu [...] lipca 2010 r. czyli z zachowaniem terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Należy jednak podkreślić, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie co do trybu i terminu wniesienia skargi do Sądu. Skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu [...] lipca 2010 r., jednak skierowano ją do Sądu, a nie do organu, który wydał zaskarżoną decyzję, czyli z pominięciem trybu do wniesienia skargi. Nie ma znaczenia prawnego fakt, iż skarżąca listu nie odebrała osobiście. Fakty wymienione we wniosku, uprawdapadabniające uchybienie terminu nie mają znaczenia i nie mogą być brane pod uwagę wobec niezachowania trybu do wniesienia skargi. Okoliczności te nie świadczą bowiem o braku winy strony w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do wniesienia skargi do Sądu. Niezachowanie terminu nastąpiło z winy strony, zatem nie może być mowy o przywróceniu tego terminu. Decyzja administracyjna zawiera pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia w celu uniknięcia nieporozumień i niedoinformowania strony. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 1 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia.