VII SA/Wa 1734/13

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2016r. po rozpoznaniu wniosku J. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Ministra Finansów z dnia (...) czerwca 2013r., znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku J. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W dniu 30 czerwca 2016r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy J. W., w którym wniosła o ustanowienie adwokata. Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2014r. oddalającym skargę J. W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2013r., znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego. Powyższe orzeczenie stało się prawomocne od dnia 4 marca 2014r. Wezwaniem z dnia 26 sierpnia 2016r. w wykonaniu zarządzenia z dnia 25 sierpnia 2016r. wezwano wnioskodawczynię do wyjaśnienia w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, czy nadesłany formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w którym powołała decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2013r., znak: [...] został złożony do sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1734/13, która została już prawomocnie zakończona czy też do sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1225/15 w sprawie ze skargi skarżącej na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...]. Poinformowano wnioskodawczynię, że w przypadku nieudzielenia informacji w zakreślonym terminie zostanie potraktowane, że wnioskodawczyni wniosek o przyznanie prawa pomocy złożyła do sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1734/13 (zgodnie z jej wnioskiem i powołanym w formularzu aktem administracyjnym). W dniu 19 września 2016r. do Sądu wpłynęło pismo wnioskodawczyni w którym jednak nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie. Wobec tego zgodnie z ww. pouczeniem uznano, że wnioskodawczyni wniosek o przyznanie prawa pomocy złożyła do niniejszej sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1734/13. W niniejszej sprawie zważono co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Ustawodawca przewidział zatem możliwość złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy wyłącznie do zakończenia sprawy prawomocnym orzeczeniem - wyrokiem lub postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. W przypadku złożenia przez stronę skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego, brak jest zatem podstaw do jego rozpoznawania. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. w postanowieniu z dnia 25 listopada 2009r. sygn. akt I OZ 1082/09, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego stanowi przesłankę do umorzenia postępowania w tym zakresie. Zgodnie natomiast z art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż merytoryczne rozpoznanie wniosku J. W. z dnia 30 czerwca 2016r. o przyznanie prawa pomocy nie jest możliwe ze względu na fakt, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało prawomocnie zakończone przed dniem złożenia tego wniosku. W świetle zaś art. 243 § 1 oraz art. 249 a p.p.s.a rozpoznawanie złożonego przez J. W. wniosku o przyznanie prawa pomocy po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie administracyjne jest zbędne i postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 243 § 1 i art. 249a p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.