VII SA/Wa 1735/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Asesor WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2005 r. sprawy ze skargi R. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty legalizacyjnej skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2004r. nr [...], działając na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.), ustalił R. J. wysokość opłaty legalizacyjnej w wysokości 225.000zł. W uzasadnieniu wskazał, iż inwestor wypełnił zobowiązania wynikające z wydanego przez ten organ postanowienia nr [...] oraz złożył wniosek o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót. W związku z powyższym po dostarczeniu dokumentacji żądanej przez organ w ww. postanowieniu, zasadne było nałożenie opłaty legalizacyjnej. Zażalenie na postanowienie złożył R. J. Wskazał, iż nie budował hurtowni na działce nr ewid. [...] a jedynie do istniejącego budynku gospodarczego, w którym prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży detalicznej i hurtowej, dobudował pomieszczenie gospodarcze o powierzchni 20m2. Wysokość opłaty legalizacyjnej została w związku z powyższym naliczona nieprawidłowo. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2004r. nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Wskazał, iż zaskarżone postanowienie znajduje odzwierciedlenie w przepisach prawa oraz stanie faktycznym, który zaistniał w niniejszym przypadku. Organy nadzoru budowlanego nie mają możliwości odstąpienia od nałożenia opłaty legalizacyjnej, a jej wysokość nie zależy od swobodnego uznania organu, lecz jest ściśle określona przepisami Prawa budowlanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. J. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wskazał, iż organy nadzoru budowlanego nie wskazały sposobu w jaki powyższa opłata została naliczona oraz jakie parametry zostały do naliczenia tej opłaty użyte. Stan ten, w ocenie skarżącego, pozwala na przyjęcie , iż postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a., zatem sprawa winna zostać przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie w uzasadnieniu wskazał sposób wyliczenia opłaty legalizacyjnej przyjęty w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontroluje zaskarżoną decyzję lub postanowienie wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.). Niewątpliwie zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem art. 107 k.p.a. Przedmiotem postanowienia było ustalenie wysokości opłaty legalizacyjnej zgodnie z art. 49 ust. 2 i 59f Prawa budowlanego. Stosownie zatem do art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji był zobowiązany do wyjaśnienia stronie podstaw prawnych rozstrzygnięcia sprawy oraz sposobu wyliczenia opłaty legalizacyjnej. Z akt sprawy wynika jednakże, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia [...] listopada 2003r. znak [...] szczegółowo wyjaśnił skarżącemu zarówno podstawę prawną z której wynika sposób naliczenia opłaty legalizacyjnej oraz sam sposób naliczenia. Kwota podana w tym piśmie znalazła następnie odzwierciedlenie w wydanym postanowieniu nakładającym ww. opłatę. W tej sytuacji nie sposób uznać, aby zaskarżone do sądu administracyjnego postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej naruszało prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie, a tylko takie naruszenie prawa wywarłoby skutek w postaci uchylenia zaskarżonego do sądu orzeczenia. Za bezzasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. W ocenie Sądu kwota opłaty legalizacyjnej została wyliczona prawidłowo. Przepisy art. 49 ust. 2 i art. 59f Prawa budowlanego podają sposób naliczenia opłaty legalizacyjnej w oparciu o wzór matematyczny. Przepis art. 59f w ust. 1 operuje pojęciami: stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania postanowienia nakładającego opłatę legalizacyjną stawka opłaty wynosiła 300 zł, w przypadku obiektu legalizowanego współczynnik wielkości obiektu wynosi 1,0, zaś współczynnik kategorii obiektu , stosownie do ustaleń organu oraz wyjaśnień skarżącego, iż obiekt legalizowany jest obiektem handlowym, wynosi 15,0 (kat. XVII w załączniku do ustawy Prawo budowlane). Iloczyn tych liczb, podwyższony pięćdziesięciokrotnie stosownie do art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( t.jedn.z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.) daje liczbę 225.000. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza prawa. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.