VII SA/Wa 1740/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant specjalista Monika Gąsińska - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Z. G. i F. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności części decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej: GINB ) po rozpatrzeniu odwołania F. i Z. G. od decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2017 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w części - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że decyzją z [...] lutego 2017 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, po wszczęciu postępowania na wniosek F. i Z. G., nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2011 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Miejskiemu Zakładowi Komunalnemu Sp. z o. o. pozwolenia na budowę rurociągów wody surowej i kablowej linii światłowodowej z ujęcia wody B. do [...] oraz zasilania energetycznego studni, kablowej linii zasilającej SN 15 kV dla ujęcia wody B. wraz ze stacją transformatorową oraz pozwolenia na przebudowę stacji uzdatniania wody, na działkach nr ewid. [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , położonych w N.), w części dotyczącej budowy rurociągu wody surowej na działkach nr ewid. [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...] , położonych w N.. Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego z [...] lutego 2017 r. F. i Z. G. złożyli odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Rozpatrując ponownie sprawę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego omówił nadzwyczajny charakter postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia podkreślając, że stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia  może dojść wyłącznie w przypadku bezsprzecznego stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Ponadto w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej wadliwą decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. Wobec powyższego, zakres prowadzonych w ramach trybu nadzorczego postępowania dowodowego nie odpowiada temu, prowadzonemu w trybie zwykłym. GINB wyjaśnił, że zgodnie z brzmieniem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestor - Miejski Zakład Komunalny Sp. z o. o. - wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami (m. in. działki nr ewid. [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...] , położonymi w N. na cele budowlane oraz dołączył decyzję Burmistrza Gminy i Miasta w N. z [...] kwietnia 2011 r. o ustaleniu na rzecz Miejskiego Zakładu Komunalnego Sp. z o. o., lokalizacji inwestycji polegającej na budowie ujęcia wody B. wraz z budową rurociągów wody surowej, zasilania energetycznego i sterowania studni oraz przebudową urządzeń technologicznych SUW przewidzianej do realizacji m. in. na działkach nr ewid. [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , obr. [...] N.. Mając na uwadze argumentację odwołania GINB wskazał, że w dacie wydania kontrolowanej decyzji przepisy Prawa budowlanego nie nakładały na inwestora obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia zgodności treści złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Oświadczenie nie musiało być poparte stosowną dokumentacją, a inwestor nie miał obowiązku jej przedłożenia, zaś organ, jeśli złożone oświadczenie nie budziło wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości - nie miał obowiązku jej pozyskania, celem weryfikacji prawdziwości złożonego oświadczenia. Istota oświadczenia, o którym mowa wyżej, polegała bowiem na możliwości poprzestania organu na twierdzeniu strony co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy lub co do stanu prawnego (por. wyrok NSA z 24 listopada 2011r., sygn. akt II OSK 1667/10 ). Jednocześnie GINB wskazał, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest środkiem dowodowym, który może podlegać badaniu przez organ administracji publicznej, co do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym. Niemniej jednak orzecznictwo sądowo-administracyjne (por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 577/06; wyrok NSA z 15 grudnia 2008 r, sygn. akt II OSK 1618/07; wyrok NSA z 17 kwietnia 2007 r, sygn. akt II OSK 193/07; wyrok NSA z 9 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 179/05; wyrok NSA z 26 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1099/06 ) wskazuje na prawo organu do oceny, czy przedłożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty i twierdzenia inwestora faktycznie uprawniają go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wyłącznie w przypadku powzięcia - na etapie postępowania zwykłego - wątpliwości co do tego prawa. Za treść oświadczenia karnie odpowiada bowiem inwestor, zaś wynik postępowania karnego potwierdzający fałsz oświadczenia stanowi podstawę do wszczęcia postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej pozwoleniem na budowę. Ponadto, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie podlega weryfikacji w postępowaniu nadzorczym, gdyż pozostawałoby to w całkowitej sprzeczności z istotą uregulowania art. 32 ust. 4 pkt. 2 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2011r., sygn. akt II OSK 631/10 ). Dodatkowo GINB podkreślił, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej. Tym samym fakt złożenia przez inwestora oświadczenia o treści niezgodnej z rzeczywistym stanem faktycznym nie może stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to bowiem przesłanka wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, określona w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Również sytuacja, w której wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję stanowi przesłankę wznowienia postępowania, a nie przesłankę do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym niedopuszczalne jest przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby stanowić zarazem jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z 14 sierpnia 2001 r., sygn. akt I SA/GI 343/01). GINB wskazał, że na etapie udzielenia pozwolenia na budowę nikt nie zakwestionował prawdziwości złożonego przez inwestora ww. oświadczenia, brak było również innych okoliczności znanych organowi, które podważałyby prawdziwość oświadczenia, tym samym organ nie był zobowiązany do jego weryfikacji. W szczególności organ stopnia podstawowego nie miał wiedzy o okoliczności, podnoszonej przez wnioskodawców, iż ww. umowa z [...] listopada 2010 r., Nr [...], nie została podpisana przez wszystkich współwłaścicieli ww. działek oraz że w powyższej umowie nie zostały ujęte wszystkie ww. działki. Zważywszy, że inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane, którego przedmiotowość nie była kwestionowana i nie budziła wątpliwości w toku postępowania zwykłego GINB stwierdził, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia przez organ stopnia podstawowego wymagań ustanowionych w przywołanych wyżej przepisach art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu a także wymaganiami ochrony środowiska oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy uznać, że przedłożony projekt budowlany, w części dotyczącej budowy rurociągu wody surowej na działkach nr ewid. [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...] , położonych w N., nie narusza w sposób rażący postanowień decyzji Burmistrza Gminy i Miasta w N. z [...] kwietnia 2011 r., Nr [...], znak: [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Inwestor uzyskał również decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w R. z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla spornego przedsięwzięcia. Projekt zagospodarowania terenu nie narusza w sposób rażący przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Tym samym GINB stwierdził, że kontrolowana decyzja Starosty N. z [...] listopada 2011 r., w części dotyczącej budowy rurociągu wody surowej na działkach stanowiących współwłasność F. i Z. G. ( działki nr ewid. [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...] , położonych w N. ) nie narusza w sposób rażący ww. przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. W ocenie GINB kontrolowana decyzja w części dotyczącej budowy rurociągu wody surowej na działkach F.i Z.G. prowadzi do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.. Stąd też należało utrzymać w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2017 r., znak: [...]. Ponadto podnoszona przez wnioskodawców okoliczność, że zostali oni pozbawieni udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty N. z [...] listopada 2011 r. stanowić może podstawę do wznowienia w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania zakończonego wydaniem ww. decyzji (W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Niemniej GINB zauważył, że jak wynika z akt sprawy - wnioskodawcy F. i Z. G., brali udział w postępowaniu zakończonym wydaniem weryfikowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przede wszystkim wysłane zostało do nich zawiadomienie o wszczęciu postępowania z [...] października 2011 r., znak: [...], oraz decyzja kończąca postępowanie z [...] listopada 2011 r. Uwadze Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie umknęła również okoliczność, że na działkach stanowiących współwłasność F. i Z. G. zaprojektowano również inne elementy inwestycji niż rurociąg wody surowej. Te elementy inwestycji nie były jednak przedmiotem zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, a zatem nie mogły podlegać ocenie w postępowaniu odwoławczym, którego zakres uwarunkowany jest zakresem postępowania. Na opisaną wyżej decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do sądu wnieśli F. i Z. G. zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt. 2 i art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie polegające na braku stwierdzenia nieważności decyzji Starosty N. z dnia [...] listopada 2011r w części zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę na działkach stanowiących współwłasność F. i Z. G. o numerach: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , pomimo tego, że inwestor nie dysponował prawem do dysponowania ww. działkami na cele budowlane, a oświadczenie o posiadaniu takiego prawa budziło uzasadnione wątpliwości, gdyż zestawienie zawartej przez inwestora umowy z dnia [...] listopada 2010r. nr [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę oraz treścią księgi wieczystej obejmującej ww. działki wskazywało, że umowa ta jest nieważna, a ponadto nie obejmuje działek o numerach [...] i [...]. W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu skargi i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie sąd kontroluje decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017r wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym w trybie stwierdzenia nieważności. Prowadzone w trybie nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy jakie ma miejsce w przypadku postępowania odwoławczego, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji. W rozpatrywanej sprawie, organ nadzorczy prawidłowo ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Starosty N. z [...] listopada 2011r.w części dotyczącej budowy rurociągu wody surowej na działkach stanowiących współwłasność skarżących nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Kontrolowaną decyzją zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi Miejskiemu Zakładowi Komunalnemu Sp. z o. o. pozwolenia na budowę rurociągów wody surowej i kablowej linii światłowodowej z ujęcia wody B. do [...] oraz zasilania energetycznego studni, kablowej linii zasilającej SN 15 kV dla ujęcia wody B. wraz ze stacją transformatorową oraz pozwolenia na przebudowę stacji uzdatniania wody, na działkach nr ewid. [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , położonych w N.) położonych w N.. Z akt sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją wynika, że inwestor wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami stanowiącymi współwłasność skarżących tj. działkami nr ewid. [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...] , położonymi w N. na cele budowlane oraz dołączył decyzję Burmistrza Gminy i Miasta w N. z [...] kwietnia 2011 r. o ustaleniu na rzecz Miejskiego Zakładu Komunalnego Sp. z o. o., lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie ujęcia wody B. wraz z budową rurociągów wody surowej, zasilania energetycznego i sterowania studni oraz przebudową urządzeń technologicznych SUW przewidzianej do realizacji m. in. na działkach nr ewid. [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , obr. [...] N.. Badając decyzję o pozwoleniu na budowę pod kątem podniesionego zarzutu dotyczącego braku posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie stwierdził, iż inwestor zrealizował ciążący na nim obowiązek złożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane którego weryfikacja możliwa jest wyłącznie wówczas, gdy organ ten posiada informacje mogące świadczyć o jego nieprawdziwości. Przypomnieć należy, iż przepis art. 32 ust. 4 pkt. 2 Prawa budowlanego został zmieniony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718). Od wejścia w życie noweli z dnia 27 marca 2003 r. obowiązkiem inwestora nie jest wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale złożenie oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W stosunku do stanu prawnego obowiązującego do dnia 10 lipca 2003 r. nastąpiła zatem modyfikacja polegająca na tym, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę inwestor nie musi wykazać tytułu prawnego do nieruchomości za pomocą wszelkich środków dowodowych przewidzianych dla ogólnego postępowania administracyjnego (art. 75 § 1 k.p.a.). Wystarczy, jeśli złoży oświadczenie określone w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Istota oświadczenia polega na możliwości poprzestania organu na twierdzeniu strony co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy lub co do stanu prawnego. Oświadczenia składane przez stronę w postępowaniu administracyjnym korzystają z domniemania prawdziwości, jeżeli nie są sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracyjnymi z urzędu. Definicja prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane została określona w art. 3 pkt 11 ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem, za prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonania robót budowlanych. W sprawie zakończonej kontrolowaną decyzją inwestor wskazał, że jego uprawnienie do wykonywania robót objętych wnioskiem wynika z umowy Nr [...] zawartej w dniu [...] listopada 2011r. Jak wynika z akt sprawy na etapie postępowania zwykłego o udzieleniu pozwolenia na budowę nie było podstaw uzasadniających poddanie przez organ w wątpliwość oświadczenia złożonego przez inwestora. Kwestionowane oświadczenie było prawidłowo wypełnione. Skarżący F. i Z. G. będący stronami w postępowaniu zwykłym o udzielenie pozwolenia na budowę, w żaden sposób nie kwestionowali prawdziwości ww. oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tym samym, Starosta [...] me miał obowiązku weryfikacji złożonego przez inwestora oświadczenia. Jeżeli zaś nie było obowiązku weryfikacji oświadczenia, nie można zarzucić organowi (zwłaszcza w trybie nieważnościowym), że weryfikacji takiej nie przeprowadził. Brak prawdziwości oświadczenia o prawie do terenu na cele budowlane, należy traktować wyłącznie jako przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 §1 k.p.a.), nie zaś jako przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.). Skarżący jak wynika z akt sprawy brali udział w postępowaniu zakończonym wydaniem weryfikowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pokwitowali odbiór zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz kwestionowanej decyzji Starosty N. z [...] listopada 2011 r. Zdaniem sądu organ nadzorczy w sposób prawidłowy dokonał oceny kontrolowanej decyzji w trybie postępowania nadzwyczajnego i uzasadnił stanowisko wyrażone w decyzji w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem sądu zarzuty skarżących są niezasadne i świadczą o niezrozumieniu specyfiki postępowania nadzwyczajnego prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. [pic]