VII SA/Wa 1741/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieprawidłowe obsadzenie statku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Urzędu Morskiego w S. z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...]. Skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Morskiego w S. z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...]. Ostatnią wymienioną decyzją organ stwierdził, iż spółka A. sp. z o.o., będąca armatorem statku "H.", jest odpowiedzialna za nieprawidłowe obsadzenie ww. statku załogą w dniach od 1 lutego 2014 r. do 11 lutego 2014 r. i w związku z tym wymierzył spółce karę pieniężną w wysokości 18.250 zł. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Uzasadniając powyższy wniosek wskazał, że z uwagi na przedmiot postępowania oraz możliwości wszczęcia w stosunku do skarżącego postępowania egzekucyjnego, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Podniesiono, że brak wstrzymania wykonania decyzji objętych wnioskiem doprowadzi do sytuacji, gdy skarżący, z uwagi na wysokość naliczonego zobowiązania podatkowego, będzie zmuszony złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości i faktycznie zostanie pozbawiony jakichkolwiek środków pozwalających kontynuować działalność gospodarczą, co w konsekwencji doprowadzi do konieczności zwolnienia wszystkich zatrudnionych pracowników. Ponadto skarżący utraci choćby potencjalną możliwość osiągnięcia zysku z prowadzonej działalności, aby w przyszłości uiścić zobowiązanie podatkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt. GZ 138/04, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący nie uprawdopodobnił istnienia żadnej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Morskiego w S. z dnia [...] maja 2014 r. nakładającą na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 18.250 zł. Skarżący, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania powyższych decyzji, podniósł, że wskutek ich wykonania zostanie na skarżącego naliczone zobowiązanie podatkowe, którego wysokość w dalszej kolejności doprowadzi do konieczności złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości oraz zwolnienia wszystkich zatrudnionych pracowników. Skarżący przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. upatruje zatem w pogorszeniu jego sytuacji majątkowej, co doprowadzić by miało do konieczności zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej. Ogólnikowa argumentacja skarżącego o pogorszeniu jego sytuacji materialnej wskutek wykonania zaskarżonej decyzji jest jednak w tym względzie niewystarczająca. Jak trafnie podkreśla się bowiem w orzecznictwie samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OZ 666/12, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący nie wykazał w żaden sposób powiązania pomiędzy wykonaniem zaskarżonej decyzji a jego sytuacją majątkową, nie poparł podnoszonych okoliczności stosownymi twierdzeniami ani też dokumentami dotyczącymi wysokości dochodów i wydatków skarżącego. Sądowi nie jest natomiast znana z urzędu sytuacja majątkowa skarżącego, nie wynika ona także z akt sprawy. W tej sytuacji stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto także z akt sprawy nie wynika, aby wykonanie tych decyzji wiązało się niebezpieczeństwo wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.