VII SA/Wa 1741/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Sygnatura akt VIISA/Wa 1741/18 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2018r., na podstawie art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 i art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2016r., nr 23 ze zmianami - zwanej dalej k.p.a.), po przeprowadzeniu na wniosek: [...], [...], [...] postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...] z [...] października 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] prowadzącemu działalność gospodarczą pn: "[...]" [...]" pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z instalacjami (wodociągową, kanalizacji sanitarnej i opadowej, elektryczną, c.o., wentylacji i klimatyzacji), pięciu stanowisk postojowych oraz zjazdu publicznego na działkach nr [...] przy ul. [...] w [...], przeniesionej decyzją Starosty [...] z [...].03.2016 r. na rzecz "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...] z [...] października 2015 r. W uzasadnieniu organ podał, że Starosta [...] decyzją z [...] października 2015 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z instalacjami, pięciu stanowisk postojowych oraz zjazdu publicznego na działkach nr [...] przy ul. [...] w [...]. [...], [...], [...] współwłaściciele zabudowanej działki nr [...] przy ul. [...] (KW [...]), wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2015 r. Zdaniem wnioskodawców decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. przepisów: art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, oraz art. 140 i art. 190 ustawy Kodeks cywilny, poprzez udzielenie pozwolenia, w sytuacji gdy część inwestycji zlokalizowano na ich działce; art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji nie posiadającej dostępu do drogi publicznej; § 18 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez udzielenie pozwolenia mimo braku zapewnienia miejsc postojowych; § 12 pkt 9 i § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, poprzez brak zapewnienia drogi, która spełniałaby wymogi drogi pożarowej; § 55 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez zaprojektowanie zjazdu z drogi publicznej w terenie przeznaczonym pod zieleń. Organ rozpoznając wniosek wskazał, że wnioskodawcy: [...], [...], [...] nie brali udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Jednak jako współwłaściciele działki nr [...] posiadają przymiot strony w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, co zostało przesądzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 20.10.2016 r. sygn. akt II SA/Kr 865/16 w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z [...].05.2016 r. w przedmiocie odmowy uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji z [...] października 2015 r. Analizując kwestionowaną decyzję Wojewoda wskazał na obowiązki organu architektoniczno-budowlanego wynikające z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. 2013r., poz. 1409, ze zmianami - stan prawny na dzień 5.10.2015 r. data badanej decyzji). Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] - Plan nr 3, zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2006 r. - dalej mpzp (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2006r. nr [...], poz. [...] ze zmianami), kwestionowana inwestycja znajduje się na terenach oznaczonych symbolem 4.UC - tereny usług komercyjnych, oraz 1.ZI - tereny zielni izolacyjnej i zieleni ochronnej. Zamierzenie inwestycyjne spełnia wymagania określone w mpzp w zakresie kształtowania architektury i jej parametrów. W zakresie zapewnienia miejsc postojowych, miejscowy plan określał "obowiązek realizacji miejsc parkingowych, w zależności od potrzeb". W inwestycji zaprojektowano 5 miejsc dla samochodów osobowych w tym jedno dla osób niepełnosprawnych. Ilość taka została wskazana przez uprawnionego projektanta, zaakceptowana przez inwestora i organ administracji wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W świetle zapisu planu, brak było podstaw prawnych do tego by uznać, że ilość taka jest niewystarczająca. Tym samym miejsca postojowe zostały zaprojektowane w ilości zgodnej z ustaleniami mpzp. Dalej organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami mpzp, który stanowi, że "dojazd do terenu (...), z uwzględnieniem wykorzystania istniejącej drogi - ul. [...]". Decyzja Starosty [...] z 5.10.2015 r. nie narusza przepisów, Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r., poz. 1422). Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt. 1 b, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Projekt został uzgodniony między innymi z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych pieczęcią: "zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej stwierdzam bez uwag" (wzór pieczęci ustalony przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych). Za treść uzgodnienia odpowiada rzeczoznawca, który je wydał i podpisał. W części opisowej do projektu budowlanego (karta nr 81-86) dotyczącej bezpieczeństwa przeciwpożarowego znajduje się między innymi informacja, że zaopatrzenie w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru dla projektowanej inwestycji zapewniają dwa istniejące hydranty zlokalizowane w odległości ok. 49 m i ok. 70 m, oraz, że drogę pożarową dla projektowanego budynku zapewniają istniejące drogi. Dostęp do drogi publicznej tj. ulicy [...] zaprojektowany został zgodnie z warunkami zawartymi w decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...].04.2015 r. (działającego jako zarządca dróg gminnych na terenie miasta [...]) o wyrażeniu zgody na lokalizację zjazdu publicznego z ulicy [...]. Ulica [...] jest gminną drogą publiczną nr [...], do kategorii dróg publicznych została zaliczona Rozporządzeniem Wojewody [...] Nr [...] z [...] r. ( Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z [...] maja 1995 r.). Działka inwestycyjna nr [...] zlokalizowana jest bezpośrednio przy drodze publicznej - ul. [...] (działki drogowe nr [...] i nr [...]). W decyzji z dnia [...].04.2015 r. wyrażono zgodę na usytuowanie zjazdu oraz określono warunki jego wykonania (pismo Burmistrza [...] z [...].06.2016 r. w sprawie statusu ul. [...]). Inwestor legitymuje się też uzgodnieniem z zarządcą drogi dotyczącym lokalizacji miejsc postojowych w obrębie działki drogowej (pismo z 15.09.2015 r. - karta 20 projektu budowlanego). Przez drogę publiczną należy rozumieć drogę zaliczoną na podstawie ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub przepisach szczególnych. Na podstawie przepisów ustawy o drogach publicznych zarządcami dróg gminnych - są wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych do obowiązków zarządcy drogi należy m.in. pełnienie funkcji inwestora, utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą w należytym stanie technicznym; zachowania odpowiednich parametrów drogi w tym jej szerokości określonej przepisami. Natomiast budowa zjazdu z drogi publicznej należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległej do drogi, po uzyskaniu w drodze decyzji zezwolenia zarządcy drogi. Zadaniem zarządcy drogi publicznej jest takie jej urządzenie, aby użytkowanie drogi nie stwarzało żadnych zagrożeń czy uciążliwości. Zaniedbania w tym zakresie nie mogą mieć negatywnego wpływu na działania inwestora, który uzyskał niezbędne decyzje, pozwolenia i uzgodnienia od zarządcy drogi, w tym także w zakresie lokalizacji zjazdu publicznego, który zostanie wykorzystany dla obsługi całej działki inwestycyjnej nr [...] w zakresie pielęgnacji zieleni. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do badania zasadności podjętych decyzji, pozwoleń, uzgodnień przez inne organy. Żaden z przepisów Prawa budowlanego nie nakłada na organ wydający pozwolenie na budowę, aby sprawdził pod względem merytorycznym wymagane prawem opinie, uzgodnienia, pozwolenia, czy też oświadczenia. Organ administracji architektoniczno- budowlanej musi sprawdzić, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane kompletność wymaganych i złożonych dokumentów, a za ich treść odpowiada organ który je wydał. Zarzut dotyczący niewystarczającej szerokości publicznej drogi gminnej tj. ulicy [...], będącej drogą istniejącą, a nie projektowaną, za która odpowiedzialny jest zarządca drogi zgodnie z ustawą o drogach publicznych oceniono jako nieuzasadniony. W odniesieniu do wniosku o stwierdzenie nieważności, organ wskazał, że działka nr [...] będąca współwłasnością wnioskodawców nie jest objęta przedmiotową inwestycją, wobec czego inwestor nie był zobowiązany do składania oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania tą działką na cele budowlane. Kwestionowana decyzja nie jest obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wydana została w oparciu o właściwą podstawę prawną; nie narusza przepisów o właściwości; nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie zawiera wady powodującej nieważność z mocy prawa; w razie wykonywania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie była i nie jest trwale niewykonalna. Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. złożyli [...], [...] oraz [...]. Powyższej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przez błędne uznanie, że zatwierdzony projekt budowalny nie narusza w sposób rażący ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] wobec zaprojektowania zjazdu z drogi publicznej na wyznaczonym w planie terenie zieleni izolacyjnej i zieleni ochronnej, na którym nie ma możliwości lokalizowania zjazdów i dojazdów do budynków, - art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne uznanie, że projekt zagospodarowania terenu nie narusza w sposób rażący przepisów techniczno-budowlanych, oraz przepisów Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, - art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji nie posiadającej zgodnego z prawem dostępu do drogi publicznej, - § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo braku zapewnienia miejsc postojowych, - § 12 pkt 9 i § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych w zw. z 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez brak zapewnienia drogi pożarowej, która powinna mieć szerokość co najmniej 4 metry oraz przejazdu bez cofania lub placu manewrowego o wymiarach 20 m x 20 m, - § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zjazdu publicznego, który nie jest powiązany funkcjonalnie z obiektem, - art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 140 w zw. z art. 190 Kodeksu cywilnego, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w postępowaniu, w którym nie brali udziału współwłaściciele działki, na której zlokalizowana jest część projektowanej zabudowy. Odwołujący domagali się uchylenia decyzji Wojewody [...] w całości i stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r., ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania podali, że Starosta [...] wydając kwestionowaną decyzję nie ustalił w sposób prawidłowy czy inwestycja posiada skomunikowanie z drogą publiczną. Ulica [...] jest zbyt wąska, aby zapewnić prawidłowy dojazd, w najwęższym miejscu posiada szerokość niespełna 3 metrów, podczas gdy droga tej kategorii powinna mieć szerokość co najmniej 3,5 m. W praktyce dojazd do inwestycji będzie się odbywał przez tereny prywatne, w tym należącą do odwołujących się działkę nr [...]. Zjazd z drogi publicznej (ul. [...]) w istocie nie prowadzi do projektowanego budynku, bo jest usytuowany w części przeznaczonej pod zieleń z dopuszczeniem wyłącznie ciągów pieszych i ścieżek rowerowych, co wyklucza przyjęcie, iż będzie służył obsłudze komunikacyjnej projektowanego budynku handlowo - usługowego. Nie zmienia tego okoliczność, że inwestor uzyskał zezwolenie zarządcy drogi na lokalizację zjazdu. Decyzja o lokalizacji zjazdu nie przesądza o możliwości wykorzystywania go do obsługi określonej inwestycji budowlanej. To, czy zjazd może być wykorzystywany na potrzeby dojazdu do projektowanego budynku, podlega weryfikacji na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. O wadliwości projektu w zakresie przyjętej obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji świadczą wyjaśnienia pełnomocnika inwestora zawarte w skardze na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 roku (dotyczącej wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę), gdzie podnosił "inwestor posiada główny zjazd z drogi publicznej na całym odcinku parkingów, a dodatkowy zjazd został zaprojektowany oraz jest obecnie wykonywany na podstawie decyzji o lokalizacji zjazdu publicznego". Zatem zaprojektowane miejsca parkingowe mają w istocie stanowić dojazdu do budynku. Zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę w takim stanie faktycznym stanowiło rażące naruszenie § 14 i § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto decyzja została wydana z rażącym naruszeniem § 12 pkt 9 i § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 roku w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r. nr 124, poz. 1030) w zw. z 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, gdyż niemożliwe jest zapewnienie drogi, która musi spełniać wymogi drogi pożarowej i posiadać co najmniej 4 metry oraz przejazd bez cofania lub plac manewrowy o wymiarach 20 m x 20 m. Fakt uzyskania uzgodnienia nie zwalniał organu z obowiązku dokonania kontroli projektu zagospodarowania terenu z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Decyzja narusza w sposób rażący § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016r., poz. 124 z późn. zm.). Zjazd nie prowadzi do żadnego obiektu, gdyż został przewidziany na terenie przeznaczonym pod zieleń izolacyjną i ochronną. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...], [...], [...], od decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2018 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U z 2013 r., poz. 1409, wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor – [...] wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działki nr ew. [...] i [...]) na cele budowlane. Tym samym nie doszło do uchybienia przepisom art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Działki, na których realizowana jest inwestycja w dniu wydania pozwolenia na budowę objęte były postanowieniami uchwały Rady Miasta [...] z [...] października 2006 r. Nr [...] (Dz. U. Woj. [...] z 2006 r., Nr [...], poz. [...]), w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Działka nr ew. [...] częściowo położona jest na obszarze oznaczonym w panie miejscowym symbolem 4.UC (teren usług komercyjnych), a częściowo symbolem 1.Zl (tereny zieleni izolacyjnej i zieleni ochronnej), natomiast pozostałe działki inwestycyjne położone są na obszarze oznaczonym symbolem 4.UC. Inwestycja - budynek handlowo-usługowy - nie narusza rażąco ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. W szczególności parametry obiektu nie naruszają ustaleń planu co do rodzaju inwestycji; lokalizacji inwestycji (projektowany - budynek handlowo-usługowy usytuowano w całości na obszarze oznaczonym w ww. planie miejscowym symbolem 4.UC); wysokości obiektów - maksymalnie dwie kondygnacje, w tym jedna w poddaszu oraz maksymalnie 15 m od poziomu terenu (projektowane - dwie kondygnacje i wysokość 10,81 m - Projekt budowlany - str. 76); geometrii dachu - dachy dwuspadowe lub wielopołaciowe, o kącie nachylenia połaci do 40° (projektowany - dach dwuspadowy, o kącie nachylenia połaci 30° - Projekt budowlany - str. 93 - Nr rys. A/07); powierzchni kompozycji zieleni urządzonej - min. 10% (projektowana - 10% - Projekt budowlany - str. 76); układu komunikacyjnego - dojazd do terenu z drogi lokalnej oznaczonej symbolem 6 KUI, z uwzględnieniem wykorzystania istniejącej drogi - ul. [...] (projektowany - zjazd z ul. [...] - Projekt budowlany - Projekt Zagospodarowania Terenu - Nr rys. A/01b) oraz obowiązku realizacji miejsc postojowych - w zależności od potrzeb (projektowana - 5 miejsc postojowych - Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu - str. 66). Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., który stanowi, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, GINB wskazał, że zaprojektowano 5 miejsc postojowych (Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu - str. 66). Tym samym nie można uznać, aby sporna inwestycja była niezgodna z tym przepisem. Odnosząc się do zarzutu zaprojektowania zjazdu z drogi publicznej na wyznaczonym w planie terenie zieleni izolacyjnej i ochronnej (1.ZI), Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że na ww. obszarze tym plan dopuszcza m.in. realizację ciągów pieszych na przedłużeniu istniejących dróg oraz ścieżek rowerowych oraz wykorzystania ciągów pieszych jako ścieżek rowerowych. W ocenie organu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika, aby budowa zjazdu publicznego na obszarze oznaczonym w ww. planie miejscowym 1.ZI była zabroniona. Podkreślił, że wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco, bardziej ograniczając prawo własności, niż wynika to z literalnego ich brzmienia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 490/05). Nie jest dopuszczalna taka wykładnia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która z naruszeniem zasady proporcjonalności prowadziłaby do nieusprawiedliwionego ograniczenia możliwości zabudowy działki stanowiącej własność inwestora (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 19 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 454/09). Decyzją z [...] kwietnia 2015 r., Burmistrz Miasta [...] wyraził zgodę na lokalizację zjazdu publicznego z drogi gminnej ulicy [...] w [...] - działki nr ew. [...] na działkę nr ew. [...] na czas nieokreślony, w miejscu zaznaczonym na projekcie zagospodarowania terenu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że rozwiązania projektowe zatwierdzone kontrolowaną decyzją nie naruszają rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności nie uchybiono rażąco przepisom § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 (odległości budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi), § 23 (odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i granicy działki), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych), czy też § 271 i n. (warunki ochrony przeciwpożarowej) ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Odnosząc się do zarzutów, że inwestycja nie ma zapewnionej drogi pożarowej, o parametrach zgodnych z przepisami, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w projekcie budowlanym (str. 86) wskazano - "Zaopatrzenie w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru: dla przedmiotowego obiektu minimalna ilość wody do celów przeciwpożarowych, służąca do zewnętrznego gaszenia pożaru wynosi 10 dm3/s (wymagana przepisami); zaopatrzenie w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru dla projektowanej inwestycji zapewniają dwa istniejące hydranty zlokalizowane w odległości ok. 49 m i 70 m. (...) Drogę pożarową dla projektowanego budynku zapewniają istniejące drogi." Projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. [...]. Został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Działka nr ew. [...], będąca współwłasnością wnioskodawców, nie jest objęta przedmiotową inwestycją, wobec czego inwestor nie był zobowiązany do składania oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ew. [...] na cele budowlane. Ustosunkowując do zarzutu, dotyczącego rażącego naruszenia przepisu art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, organ wyjaśnił, że zarzut naruszenia tego przepisu winien wiązać się z jednoczesnym wykazaniem naruszenia konkretnej normy szczegółowej. W analizowanym przypadku organ nie dopatrzył się uchybienia, którego kwalifikowany charakter uzasadniałby stwierdzenie rażącego naruszenia przepisu art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego. W konsekwencji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, ze kwestionowana decyzja Starosty [...] z [...] października 2015 r., nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego i materialnego: - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że zatwierdzony projekt budowalny nie narusza w sposób rażący ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy zjazd z drogi publicznej zaprojektowano na terenie zieleni izolacyjnej i zieleni ochronnej, - art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że projekt zagospodarowania terenu nie narusza w sposób rażący przepisów techniczno-budowlanych, oraz przepisów w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, - art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że zatwierdzenie projektu oraz udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji nie posiadającej zgodnego z prawem dostępu do drogi publicznej (dojazd do inwestycji odbywa się faktycznie częściowo po działce skarżącego), nie narusza w sposób rażący uzasadnionych interesów osób trzecich, - § 18 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo braku zapewnienia miejsc postojowych nie stanowi rażącego naruszenia prawa, - § 12 pkt 9 i § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych w zw. z 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez brak zapewnienia drogi pożarowej o szerokości co najmniej 4 metry oraz przejazdu bez cofania lub placu manewrowego o wymiarach 20 m x 20 m, - § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że zatwierdzenie projektu budowlanego w którym przewidziano zjazd publiczny, niepowiązany funkcjonalnie z obiektem nie stanowi rażącego naruszenia prawa, - art. 7 i 77 k.p.a., polegające na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego, - art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia, - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Starosta [...] wydając pozwolenie na budowę nie sprawdził, czy projektowana inwestycja posiada skomunikowanie z drogą publiczną. Ulica [...] jest zbyt wąska, aby zapewnić prawidłowy dojazd do projektowanego budynku, w najwęższym miejscu posiada szerokość niespełna 3 metrów, podczas gdy droga tej kategorii powinna mieć szerokość co najmniej 3,5 m. W praktyce dojazd do terenu inwestycji będzie się odbywał przez tereny prywatne (w tym należącą do skarżącego działkę nr [...]). Zjazd z drogi publicznej (ul. [...]) w istocie nie prowadzi do projektowanego budynku, bo jest usytuowany w części terenu, przeznaczonego pod zieleń z dopuszczeniem wyłącznie ciągów pieszych i ścieżek rowerowych. Nie zmienia tego okoliczność, że inwestor uzyskał zezwolenie zarządcy drogi na określoną lokalizację zjazdu. Decyzja o lokalizacji zjazdu nie przesądza bowiem o możliwości wykorzystywania go do obsługi określonej inwestycji. Zjazd publiczny, który ma zapewnić obsługę komunikacyjną projektowanemu budynkowi prowadzi na tereny zieleni urządzonej i nie jest powiązany funkcjonalnie z planowanym budynkiem. Niezasadne było powoływanie się na zapis planu o możliwości realizacji na terenie 1.ZI ciągów pieszych oraz ścieżek rowerowych. Nie można bowiem wywodzić z tego prawa do budowy zjazdu publicznego, zjazd nie jest ani ciągiem pieszym ani ścieżką rowerową. Zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę w tak ukształtowanym stanie faktycznym stanowi rażące naruszenie § 14 i § 18 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uzyskanie zezwolenia na lokalizację zjazdu nie przesądza o możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę takiego obiektu. Organ przed wydaniem pozwolenia był zobligowany do dokonania oceny zgodności lokalizacji zjazdu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto decyzja została wydana z rażącym naruszeniem § 12 pkt 9 i § 13 pkt 1 oporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych w zw. z 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez brak zapewnienia drogi do nieruchomości, która musi spełniać wymogi drogi pożarowej i przy takich budynkach powinna wynosić co najmniej 4 metry oraz przejazd bez cofania lub plac manewrowy o wymiarach 20 m x 20 m. Fakt uzyskania uzgodnienia ppoż. nie zwalniał organu z obowiązku dokonania kontroli projektu zagospodarowania terenu z przepisami rozporządzeni w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Decyzja narusza w sposób rażący § 55 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 poz. 124 z późn. zm.). Zjazd został przewidziany na terenie przeznaczonym pod zieleń izolacyjną i ochronną, w obrębie której nie ma możliwości wykonywania obiektów budowlanych ani dojazdów do obiektów budowlanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Skarga jest niezasadna. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest wyłącznie ustalenie czy orzeczenie, którego postępowanie dotyczy, dotknięte jest co najmniej jedną z przesłanek nieważności przewidzianych przepisami art. 156 § 1 Kpa. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej stanowi nadzwyczajny środek wzruszenia decyzji administracyjnej, będący wyjątkiem od zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 Kpa i służy eliminacji z obrotu prawnego decyzji obarczonych najcięższymi wadami, wymienionymi w art. 156 § 1 Kpa. W toku tego postępowania organ nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny, w oparciu o zamknięty materiał dowodowy. W kontekście przedmiotowego postępowania o charakterze nadzwyczajnym podkreślenia wymagało, że kognicja organu w procedurze wydawania pozwolenia na budowę jest ograniczona do badania zgodności przyjętych rozwiązań z przepisami w zakresie określonym w ustawie Prawo budowlane. Organ dokonuje sprawdzenia zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno - budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu pod kątem zgodności z przepisami, zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U z 2013 r., poz. 1409 wg stanu na dzień wydania kwestionowanej decyzji) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działki nr ew. [...] i [...]) na cele budowlane. Zatem nie doszło do uchybienia przywołanym wyżej przepisom Prawa budowlanego. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany musiał sprawdzić m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Działki, na których zaprojektowano inwestycję objęte były postanowieniami uchwały Rady Miasta [...] z [...] października 2006 r. Nr [...] (Dz. U. Woj. [...] z 2006 r., Nr [...], poz. [...]), w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Działka nr ew. [...] częściowo położona jest na obszarze oznaczonym w panie miejscowym symbolem 4.UC (teren usług komercyjnych) a częściowo symbolem 1.Zl (tereny zieleni izolacyjnej i zieleni ochronnej), natomiast pozostałe działki inwestycyjne położone są na obszarze oznaczonym symbolem 4.UC. Parametry projektowanego obiektu nie naruszają ustaleń co do rodzaju inwestycji; lokalizacji (projektowany - budynek handlowo-usługowy usytuowano w całości na obszarze oznaczonym w ww. planie miejscowym symbolem 4.UC); wysokości obiektów - maksymalnie dwie kondygnacje, w tym jedna w poddaszu oraz maksymalnie 15 m od poziomu terenu (projektowane - dwie kondygnacje i wysokość 10,81 m - Projekt budowlany - str. 76); geometrii dachu - dachy dwuspadowe lub wielopołaciowe, o kącie nachylenia połaci do 40° (projektowany - dach dwuspadowy, o kącie nachylenia połaci 30° - Projekt budowlany - str. 93 - Nr rys. A/07); powierzchni kompozycji zieleni urządzonej - min. 10% (projektowana - 10% - Projekt budowlany - str. 76); układu komunikacyjnego - dojazd do terenu z drogi lokalnej oznaczonej symbolem 6 KUI, z uwzględnieniem wykorzystania istniejącej drogi - ul. [...] (projektowany - zjazd z ul. [...] - Projekt budowlany - Projekt Zagospodarowania Terenu - Nr rys. A/01b) oraz obowiązku realizacji miejsc postojowych - w zależności od potrzeb (projektowana - 5 miejsc postojowych - Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu - str. 66). Odnosząc się do zarzutów skargi, naruszenia § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, wskazać trzeba, że w ramach inwestycji zaprojektowano 5 miejsc postojowych (Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu - str. 66). Dlatego nie można uznać, że sporna inwestycja jest niezgodna z tym przepisem. Ponadto miejscowy plan określał "obowiązek realizacji miejsc parkingowych, w zależności od potrzeb". Określona przez inwestora ilość miejsc, została zaaprobowana przez organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W świetle takiego zapisu planu, brak było podstaw prawnych do tego by uznać, że jest to ilość niewystarczająca. Nadto w piśmie z dnia 15 września 2015r. (k. 20 projektu) Biuro Dróg Miejskich w [...] (zarządca dróg gminnych) uzgodniło projekt zjazdu i miejsc postojowych dla przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zaprojektowania zjazdu z drogi publicznej na wyznaczonym w planie terenie zieleni izolacyjnej i ochronnej (1.ZI), wskazać należy na decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] kwietnia 2015 r. (działającego jako zarządca dróg gminnych), który wyraził zgodę na lokalizację zjazdu publicznego z drogi gminnej ulicy [...] w [...] - działki nr ew. [...] na działkę nr ew. [...] na czas nieokreślony, w miejscu zaznaczonym na projekcie zagospodarowania terenu. Decyzja ta dotyczy wprost zjazdu publicznego, zatem nie może być mowy o naruszeniu § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wywodził, że z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] nie wynika, aby budowa zjazdu publicznego na obszarze oznaczonym w ww. planie miejscowym 1.ZI była zabroniona, co biorąc pod uwagę charakter postępowania nadzwyczajnego oraz treść decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] kwietnia 2015 r. (działającego jako zarządca dróg gminnych), jest zasadne. Z pewnością kwestionowana decyzja nie narusza prawa własności działki nr ew. [...], będącej współwłasnością skarżącego. Działka ta nie jest bowiem objęta przedmiotową inwestycją, inwestor nie był zobowiązany do składania oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nią na cele budowlane. Ustosunkowując do zarzutu rażącego naruszenia przepisu art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, prawidłowa była ocena organu odwoławczego, że w powyższym przepisie została sformułowana ogólna zasada prawa budowlanego, która następnie podlega skonkretyzowaniu w dalszych przepisach ustawy - Prawo budowlane oraz rozporządzeniach wydawanych na jej podstawie. Zarzut naruszenia przepisu art. 5 Prawa budowlanego musi wiązać się ze wykazaniem naruszenia szczegółowej normy prawnej. Powoływanie się wyłącznie na przepis art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. W analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia przepisu art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego. Rozwiązania projektowe zatwierdzone kwestionowaną decyzją nie naruszają przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności, nie miało miejsca naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 (odległości budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi), § 23 (odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i granicy działki), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych), czy też § 271 i n. (warunki ochrony przeciwpożarowej) ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Podkreślenia wymaga, że projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. [...], który stwierdził "zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej stwierdzam bez uwag". Za treść uzgodnienia odpowiada rzeczoznawca, który je wydał i podpisał. W części opisowej do projektu budowlanego (karta nr 81-86) dotyczącej bezpieczeństwa przeciwpożarowego znajduje się między innymi informacja, że zaopatrzenie w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru dla projektowanej inwestycji zapewniają dwa istniejące hydranty zlokalizowane w odległości ok. 49 m i ok. 70 m, oraz, że drogę pożarową dla projektowanego budynku zapewniają istniejące drogi. W tym kontekście, Starosta nie miał podstaw do poddawania w wątpliwość kwestii spełnienia przez inwestycję wymogów przeciwpożarowych. Inwestycja zgodna z jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje, dojazd do terenu inwestycyjnego "z uwzględnieniem wykorzystania istniejącej drogi - ul. [...]". Ulica [...] jest gminną drogą publiczną, została zaliczona do kategorii dróg publicznych Rozporządzeniem Wojewody [...] Nr [...] z 1995 r. Prawidłowo oceniono jako niezasadny zarzut dotyczący niewystarczającej szerokości drogi gminnej tj. ulicy [...], która jest drogą istniejącą, a nie projektowaną. Za jest odpowiednie parametry odpowiedzialny jest zarządca drogi, zgodnie z ustawą o drogach publicznych oceniono. Organ architektoniczno-budowany nie może kwestionować stanu prawnego wynikającego z nadania drodze publicznej odpowiedniego charakteru. Projekt budowlany został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Kwestionowana decyzja Starosty [...] z [...] października 2015 r., nr [...], nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Dlatego nie można podzielić twierdzeń skarżącego, że dokumentacja złożona przez inwestora nie pozawalała na wydanie przedmiotowego pozwolenia budowlanego. Mając to na względzie, stwierdzić należy że wydając kwestionowaną decyzję Starosta [...] skontrolował dokumentację przedstawioną przez inwestora i prawidłowo ocenił ją jako kompletną i spełniającą wszystkie wymagania prawne. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.