VII SA/Wa 1743/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi H. F. na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie wysokości opłaty za usługi wodne oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., Nr [...], Prezydent [...] na podstawie art. 272 ust. 22 i 23 w zw. z art. 273 ust. 6 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r., poz. 624 ze zm.) oraz § 9 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2021 r., poz. 736), po rozpatrzeniu reklamacji na informację z [...] kwietnia 2021 r., Nr [...] w sprawie wysokości opłaty za usługi wodne, nie uznał przedmiotowej reklamacji i określił wysokość opłaty za I kwartał 2018 roku na kwotę 3607 złotych. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Prezydent [...] w informacji z [...] kwietnia 2021 r., Nr [...] ustalił H F wysokość opłaty za I kwartał 2018 roku za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na nieruchomości położonej przy ul. [...]w dzielnicy [...]na działce nr ew. [...]z obrębu [...] w wysokości 3607 złotych. Reklamację na powyższą informację złożył H F, kwestionując zakwalifikowanie przedmiotowej nieruchomości do obowiązku ponoszenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej. W jego ocenie nieuzasadnione i przedwczesne jest stanowisko organu, zgodnie z którym w przypadku przedmiotowej nieruchomości spełniona jest przesłanka braku ujęcia wód opadowych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Wyjaśnił przy tym, że na terenie przedmiotowej nieruchomości istnieje kanalizacja deszczowa, którą zebrane wody opadowe są odprowadzane w kierunku posesji przy ul. [...] i dalej w kierunku Aresztu Śledczego w [...]. H F podkreślił, że nie posiada dokładnych informacji o odbiorniku wód opadowych ze względu na nieotrzymanie stosownej dokumentacji od poprzedniego właściciela nieruchomości. Dodał, że organ ustalając wysokość opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji nie przeprowadził postępowania zgodnego z wymogami procedury administracyjnej, w szczególności nie wystąpił do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej o udzielenie informacji w przedmiocie dokumentacji projektowej dotyczącej kanalizacji deszczowej znajdującej się na nieruchomości przy ul. [...]. Po rozpatrzeniu przedmiotowej reklamacji Prezydent [...] decyzją z [...] czerwca 2021 r. nie uznał jej i określił wysokość opłaty za I kwartał 2018 roku na kwotę 3607 złotych. W uzasadnieniu organ wskazał, że w niniejszej sprawie w sposób rzetelny zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające co do istnienia systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej na omawianym terenie. Podkreślił, że dwukrotnie (pismem z 10 października 2018 r., a następnie z 7 kwietnia 2020 r.) wystąpił do Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] S.A., które w pismach z 31 października 2018 r. i 6 maja 2020 r. poinformowało, że w rejonie przedmiotowej nieruchomości znajduje się jedynie sieć kanalizacji sanitarnej. Również Wydział Infrastruktury dla Dzielnicy [...] wyjaśnił, że sposób zagospodarowania wód opadowych z przedmiotowej nieruchomości nie był uzgadniany, a w omawianym rejonie nie znajduje się kanalizacja deszczowa, będąca w zarządzie dzielnicy [...]. Z kolei Areszt Śledczy w [...] w piśmie z 24 maja 2019 r. poinformował, że żadna z pobliskich posesji nie jest wpięta w instalację kanalizacji deszczowej na terenie Aresztu przy ul. [...] którą wody opadowe odprowadzane są do [...]. Zdaniem Prezydenta [...] zebrane informacje, mimo że nie wskazują wprost odbiornika wód opadowych, pozwoliły na stwierdzenie, że przedmiotowa nieruchomość nie jest ujęta w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, o których mowa w art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego. Wewnętrzna kanalizacja deszczowa nie może być bowiem zaliczona do takich systemów kanalizacyjnych. Dodatkowo organ rozpatrujący niniejszą sprawę stwierdził, że strona podważając w reklamacji słuszność ustalenia opłaty za usługi wodne, nie przedstawiła dowodu, potwierdzającego podłączenie nieruchomości do zorganizowanego systemu kanalizacji deszczowej. Przedłożona przez H F mapa infrastruktury podziemnej po inwentaryzacji nie wskazuje bowiem zewnętrznego odbiornika wód opadowych. Podkreślił, że właściciel nieruchomości powinien mieć wiedzę o jej funkcjonowaniu, w tym o sposobie zagospodarowania wód opadowych. W opinii organu argument o nieotrzymaniu dokumentacji od poprzedniego właściciela nieruchomości nie zwalnia strony z potrzeby dochodzenia tej wiedzy. Z powyższych względów Prezydent [...] nie uznał złożonej reklamacji i stosownie do art. 273 ust. 6 Prawa wodnego, określił wysokość opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej w kwocie 3607 złotych. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 272 ust. 8 Prawa wodnego, wysokość opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wyrażonej w m2 wielkości utraconej powierzchni biologicznie czynnej oraz czasu wyrażonego w latach. Na podstawie odpowiednio przetworzonych danych przestrzennych zgromadzonych w powiatowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym prowadzonym przez Urząd [...] ustalono, że powierzchnia wyłączona z powierzchni biologicznie czynnej na omawianej nieruchomości wynosi 28 857 m2, co stanowi 78,91 % całkowitej powierzchni nieruchomości. Ze względu na nieudzielenie przez stronę informacji o zastosowaniu urządzeń do retencji wód opadowych, opłata za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej została naliczona na podstawie stawki ustalonej dla nieruchomości bez urządzeń do retencjonowania wód opadowych. W myśl § 9 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne, jednostkowa stawka opłaty dla nieruchomości bez urządzeń do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem wynosi 0,50 zł za 1 m2 na 1 rok. Stąd też organ ustalił, że opłata za I kwartał 2018 roku wynosi 3607 złotych. Skargę na decyzję Prezydenta [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł H F, domagając się jej uchylenia, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, przez prowadzenie postępowania z naruszeniem tych przepisów i nieustalenie w sposób niebudzący wątpliwości, że nieruchomość położona przy ul. [...] nie jest ujęta w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, o której mowa w art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, - art. 269 ust.1 pkt 1, art. 272 ust. 22 i 23 w zw. z art. 273 ust. 6 Prawa wodnego oraz § 9 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieuznanie reklamacji na informacje z 20 kwietnia 2021 r. oraz określenie opłaty za I kwartał 2018 roku na kwotę 3607 złotych, pomimo braku podstaw do zastosowania tych przepisów i nałożenia opłaty. W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty. Podkreślił, że organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, w szczególności nie dokonał oględzin i nie zgromadził stosownych dokumentów w postaci, np. map z naniesionymi instalacjami i odbiornikiem wód, które pozwoliłyby ustalić w jaki sposób wody opadowe i roztopowe są usuwane z nieruchomości skarżącego. Zdaniem skarżącego uchybienia te kwalifikują określoną opłatę jako przedwczesną, gdyż nie zostały spełnione przesłanki kwalifikujące do zastosowania przepisów Prawa wodnego. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2021 r., Nr [...], nie uznająca reklamacji H F na informację z [...] kwietnia 2021 r., Nr [...] w sprawie wysokości opłaty za usługi wodne i określająca wysokość opłaty za I kwartał 2018 roku za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na nieruchomości położonej przy ul. [...] w dzielnicy [...] na działce nr ew. [...]z obrębu [...]- na kwotę 3607 złotych. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 35 ust. 3 pkt 7 ustawy Prawo wodne ( Dz.U z 2020r., poz. 310 ze zm.) usługi wodne obejmują m.in. odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Wskazać zatem trzeba, że podstawową formą usługi wodnej na terenie miasta w zakresie odprowadzania wód opadowych lub roztopowych jest opłata za ilość wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Zgodnie natomiast z art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, opłatę za usługi wodne uiszcza się także za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3.500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Ustawa Prawo wodne nie definiuje pojęcia "nieruchomość", "systemy kanalizacji otwartej i zamkniętej", "powierzchnia biologicznie czynna", "roboty", "obiekt budowlany", co nakazuje odwołanie się do definicji wypracowanych w innych gałęziach prawa oraz do słownikowego znaczenia pojęć. Nieruchomością w świetle art. 46 § 1k.c. są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności, jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od grunt przedmiot własności. Pod pojęciem nieruchomości gruntowej w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami (vide: art. 4 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami) ujęty został grunt wraz z częściami składowymi, z wyłączeniem budynków i lokali, jeżeli stanowi odrębny przedmiot własności. Grunt, tj. część powierzchni ziemskiej jest zaś odrębnym przedmiotem własności tylko wtedy, gdy jest oddzielony w sensie prawnym od pozostałej powierzchni w taki sposób, że może stanowić samodzielny przedmiot obrotu prawnego. W świetle ukształtowanego orzecznictwa sądów administracyjnych pod pojęciem "obszarów ujętych w systemy kanalizacji otwartej i zamkniętej", którym operuje art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne, należy rozumieć obszary ujęte (alternatywnie) w: 1) otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej, służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo 2) systemy kanalizacji zbiorczej. Za system kanalizacji zbiorczej ustawa Prawo wodne traktuje sieć w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków (vide: art. 16 pkt 59 ustawy Prawo wodne). Z art. 2 pkt 7 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2028) wynika, że systemem kanalizacji zbiorczej jest sieć przewodów wodociągowych lub kanalizacyjnych wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi dostarczana jest woda lub którymi odprowadzane są ścieki, będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Ustawodawca nie wprowadził natomiast legalnej definicji kanalizacji deszczowej, nie mówiąc już o jej rozróżnieniu na otwartą i zamkniętą. Przyjmuje się więc, że przez systemy kanalizacji deszczowej należy rozumieć zbiór urządzeń wodnych, takich, jak: kanały, rowy, rury, kolektory, przeznaczonych do odprowadzania wód opadowych lub roztopowych. W przeciwieństwie do systemów kanalizacji zbiorczej, systemy kanalizacji deszczowej powinny służyć wyłącznie odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych, a nie ścieków (vide: M. Białek, D. Chojnacki, T. Grabarczyk, Opłaty za usługi w nowym prawie wodnym, Warszawa 2018, C.H.Beck,s.42 a także wyrok WSA w Poznaniu z 30 stycznia 2019r. sygn. IV SA/Po 1007/18). Warunkiem uznania urządzeń wodnych za urządzenia kanalizacji deszczowej bądź kanalizacji zbiorczej jest potwierdzenie, że zostały one wybudowane i oddane do użytku oraz, że funkcjonują realizując przypisaną im funkcję przechwytywania wód opadowych lub roztopowych i dalszego ich odprowadzania do wód (vide: M. Białek, D. Chojnacki, T. Grabarczyk, Opłaty za usługi w nowym prawie wodnym, Warszawa 2018, C.H.Beck,s.41). W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażone zostało stanowisko, podzielone przez skład orzekający w sprawie niniejszej, że w przepisie art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne nie chodzi o zebranie wód opadowych do jakiegokolwiek systemu kanalizacji ale o odprowadzanie ich do takiego systemu, który jest na danym obszarze przewidziany do odbioru wód opadowych i roztopowych a więc odpowiednio w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania odpadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Podkreśla się, że nie jest wystarczające istnienie na danej nieruchomości systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej, jeżeli system ten nie współfunkcjonuje z istniejącym na danym obszarze (a nie wyłącznie na danej nieruchomości) systemem kanalizacji (tak miedzy innymi: wyrok WSA w Szczecinie z dnia 11 października 2018 r. sygn. II SA/Sz 738/18, wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 stycznia 2020 r. sygn. IV SA/Wa 2287/19, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 18 lutego 2020 r. sygn. II SA/Bd 1172/19). Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej, należy wskazać, że w sprawie nie były kwestionowane przyjęte przez organ na potrzeby wyliczenia dane dotyczące zmniejszenia naturalnej retencji terenowej wskutek wykonania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3.500 m2 (działka Skarżącego nr ewid. [...] , obręb [...], ma zgodnie z księgą wieczystą powierzchnię 36.571 m2) robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej. Nie budzi jakiejkolwiek wątpliwości ani powierzchnia działki skarżącego, która dziesięciokrotnie przekracza ustawowo zakreślone minimum - 3.500 m2, ani też fakt jej trwałego zabudowania i utwardzenia w rozmiarze przyjętym przez organ. Warunki te są konieczne (choć nie jedyne), aby można było mówić o powstaniu obowiązku uregulowania opłaty za usługi wodne i nie były przez stronę w toku postępowania kwestionowane. Zgodnie z art. 270 ust. 7 Prawa wodnego, wysokość opłaty za usługi wodne w postaci zmniejszenia naturalnej retencji terenowej zależy odpowiednio od wielkości powierzchni uszczelnionej, rozumianej jako powierzchnia zabudowana wyłączona z powierzchni biologicznie czynnej oraz zastosowania kompensacji retencyjnej. Obszar utwardzeń/zabudowań został przez organ prawidłowo ustalony i nie był przez skarżącego kwestionowany. W myśl zaś art. 272 ust. 8 Prawa wodnego, wysokość opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3.500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wyrażonej w m2 wielkości utraconej powierzchni biologicznie czynnej oraz czasu wyrażonego w latach. Zgodnie z art. 274 pkt 6 ustawy, za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3.500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej: a) bez urządzeń do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem - 1,00 zł za 1 m2 na 1 rok, b) z urządzeniami do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych o pojemności do 10% odpływu rocznego z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem - 0,60 zł za 1 m2 na 1 rok, c) z urządzeniami do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych o pojemności od 10 do 30% odpływu rocznego z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem - 0,30 zł za 1 m2 na 1 rok, d) z urządzeniami do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych o pojemności powyżej 30% odpływu rocznego z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem - 0,10 zł za 1 m2 na 1 rok. W rozporządzeniu Rady Ministrów z 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne w § 9 ustalono stawkę za zmniejszenie naturalnej retencji w sytuacji braku urządzeń do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem na 0,50 zł za 1 m2 na 1 rok, a więc o połowę niższa niż przewidziana ustawowo. Organ prawidłowo wyliczył wysokość należnej opłaty, co zdaje się nie być również przedmiotem sporu. Okolicznością kwestionowaną natomiast jest, czy działka skarżącego, jest ujęta w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Skarżący uznaje przy tym, że organ po pierwsze wadliwie przeprowadził postępowanie, nie wyjaśniając dostatecznie istotnych okoliczności sprawy (faktu ujęcia działki skarżącego w jeden z systemów kanalizacji), a po drugie uważa że organ błędnie zastosował przepisy prawa materialnego, bowiem w okolicznościach faktycznych nie było podstaw do ustalenia opłaty i uznania, że działka nie znajduje się w jakimkolwiek systemie kanalizacyjnym. Jak już wyżej wskazano, zostały bez wątpienia spełnione dwie pierwsze przesłanki umożliwiające ustalenie opłaty, a mianowicie wielkość nieruchomości przekraczająca 3.500 m2 oraz odpowiednio duże utwardzenie/zabudowanie owej nieruchomości, przekraczające 70% jej powierzchni (zgodnie z niekwestionowanymi ustaleniami organu powierzchnia wyłączona z powierzchni biologicznie czynnej na nieruchomości Skarżącego to 28.857 m2, co stanowi 78,91 % powierzchni całej nieruchomości). Zgodnie z twierdzeniami skarżącego odprowadzana przez niego woda deszczowa trafia poprzez teren aresztu śledczego na działce nr ewid. [...] do [...]. Twierdzenia te nie znajdują jednak jakiegokolwiek potwierdzenia w żadnych dowodach dostępnych w sprawie jak i powszechnie udostępnionych internetowych portalach mapowych. W ocenie Sądu organ podjął wszystkie konieczne działania, aby wyjaśnić istotę sprawy, zatem brak jest podstaw do formułowania zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, a już zwłaszcza art. 107 § 3 k.p.a. Przede wszystkim Prezydent [...] poczynił ustalenia, czy działka Skarżącego, zgodnie z jego twierdzeniami, znajduje się w obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej bądź zamkniętej. Stosowne zapytania skierowane zostały do zarządcy infrastruktury wodno-ściekowej na trenie miasta [...] tj. MPWiK oraz wskazywanego przez Skarżącego aresztu śledczego. Otrzymane od tych podmiotów odpowiedzi nie dają jakichkolwiek podstaw by twierdzić, aby działka Skarżącego była w jakikolwiek sposób, tym bardziej legalny, położona na obszarze, który byłby ujęty w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej. MPWiK wyjaśnił bez jakichkolwiek wątpliwości, że wokół tej nieruchomości, w tym w ulicy [...], nie ma urządzeń, które mogłyby zostać potraktowane jako systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej ( vide pisma z dnia 31 października 2018r. oraz z dnia 6 maja 2020r.). Jako, że odpowiedź w tym zakresie nadesłał podmiot odpowiedzialny za gospodarkę wodno-ściekową, nie ma powodów by ją kwestionować. Wyjaśnienia te korespondują również z przeglądem mapy z geoportalu z włączoną warstwą sieci uzbrojenia terenu. Podobnie Dyrektor Aresztu Śledczego w jasny i jednoznaczny sposób wskazał, że żadna infrastruktura z działki Skarżącego ani nie przechodzi ani też nie jest włączona do infrastruktury znajdującej się na nieruchomości należącej do tej jednostki penitencjarnej ( vide pismo z dnia 24 maja 2019r.). Dokonane w kontekście tego przez Sąd sprawdzenie internetowych map, w szczególności zaś ogólnodostępnej mapy z geoportalu z włączoną warstwą uzbrojenia terenu (https://mapy.geoportal.gov.pl) wskazuje, że jakkolwiek na działce nr ewid. [...] położone i zaewidencjonowane są rury kanalizacji deszczowej (patrz oznaczenie kD) to jednak nie łączą się one z żadną infrastrukturą zbiorczą (niezależnie czy otwartą czy zamkniętą). Z pewnością więc nie ma mowy o podłączeniu nieruchomości Skarżącego do miejskiej kanalizacji deszczowej, bowiem w tamtym rejonie jej po prostu nie ma. Nie ma też mowy o legalnym podłączeniu działki Skarżącego do infrastruktury Aresztu Śledczego, w tym zbiornika odparowującego na działce nr ew. [...] , czemu wyraźnie przeczy i jego Dyrektor i ogląd dostępnych map. W ocenie Sądu na aprobatę zasługują ustalenia organu, że działka skarżącego nr ew. [...]z obrębu [...] przy ul. [...] , nie jest ujęta w żaden system kanalizacji otwartej czy zamkniętej. Inaczej mówiąc, wody z działki Skarżącego, nie są odprowadzane w sposób legalny do jakiegokolwiek urządzenia, które mogłoby zostać uznane za system kanalizacyjny (otwarty lub zamknięty) i zagospodarowane w ten właśnie sposób. Żadnego znaczenia w kontekście zarzucanego w skardze naruszenia prawa materialnego przez organ, którym skarżący stara się w rzeczywistości wykazać, że istnieje niejednoznaczność co do definiowania pojęć "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" i "system kanalizacji zbiorczej". Zagadnienie w tym względzie jest w niniejszej sprawie zagadnieniem wyłącznie teoretycznym, albowiem nieruchomość skarżącego w ogóle nie jest podłączona do jakiejkolwiek infrastruktury odpowiedzialnej za odprowadzanie wody opadowej lub roztopowej. Nie ma więc znaczenia dla rozstrzygnięcia sugerowana przez skarżącego niejednoznaczność pojęć "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" i "system kanalizacji zbiorczej". Nadto należy podkreślić, co strona zdaje się pomijać, że ujęcie nieruchomości skarżącego w któryś z systemów wymaga uzyskania odpowiedniego pozwolenia wodnoprawnego, którego skarżący nie posiada. Wskazać także trzeba, że na mocy art. 273 ust. 1 Prawa wodnego, podmiot zobowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne, któremu przekazano informację, o której mowa w art. 272 ust. 22 Prawa wodnego, może złożyć reklamację, jeżeli nie zgadza się z wysokością opłaty. Stosownie do art. 273 ust. 2 ustawy, reklamację składa się do Wód Polskich albo właściwego wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia otrzymania informacji. Skarżący złożył reklamację usługi wodnej, ta jednak prawidłowo nie została uznana za zasadną. Zdaniem Sądu, nie można zarzucić organowi naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2019r., poz.2325).