VII SA/Wa 1744/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant ref. staż. Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2012r. sprawy ze skargi J. M. J. i H. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., Nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r., Nr 98., poz. 1071 ze. zm. – zwanej dalej k.p.a.), po wznowieniu postępowania, stwierdził, iż decyzja ostateczna Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1996 r., znak [...] Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. M. J. pozwolenia na budowę linii napowietrznej SN-15 kV słupowej i stacji transformatorowej do Zakładu Stolarskiego na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...], wydana została z naruszeniem prawa - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jednocześnie organ odstąpił od uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] - z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 k.p.a., tj. w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ zauważył w uzasadnieniu, iż w dniu [...] lutego 2012 r. wpłynął do Wojewody [...] wniosek z dnia [...] lutego 2012 r. H. J. o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie. Wniosek został uzasadniony brakiem udziału H. J. jako strony w postępowaniu bez własnej winy. Wnioskodawczyni wskazała, że o okoliczności ww. sprawy dowiedziała się w dniu [...] lutego 2012 r. Organ zauważył także, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzja zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną w art. 145 § 1 k.p.a. W pierwszej fazie postępowania wznowieniowego organ bada, czy wniosek pochodzi od strony postępowania oraz czy został złożony z zachowaniem terminu, określonego w art. 148 k.p.a. Wojewoda [...] zaznaczył, że z akt sprawy wynika, iż wniosek został złożony przez stronę postępowania H. J. (współwłaściciela nieruchomości nr ewid. [...] w [...] - Akt notarialny Rep. [...] Nr [...]) z zachowaniem terminu, określonego w przepisach k.p.a. (strona dowiedziała się o decyzji w dniu [...] lutego 2012 r. a wniosek o wznowienie postępowania złożyła w organie w dniu [...] lutego 2012 r.). Zatem postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...] Wojewoda [...] wznowił, na wniosek strony postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej własną decyzją z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...]. Następnie organ zaznaczył, że zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a., organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Wojewoda [...] stwierdził, że pomimo tego, iż strona postępowania – H. J. nie brała w nim udziału bez własnej winy, co spowodowało naruszenie treści przepisu art. 145 §1 pkt 4 k.p.a., to naruszenie to pozostaje bez wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1996 r. Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. M. J. pozwolenia na budowę linii napowietrznej SN-15 kV słupowej i stacji transformatorowej do Zakładu Stolarskiego na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Decyzja z dnia [...] czerwca 1996 r. Kierownika Urzędu Rejonowego w [...], nie jest dotknięta wadą wymienioną w art. 156 §1 pkt 1-7 k.p.a., w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa. Decyzja ta wydana została w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie narusza przepisów o właściwości, a także nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Ponadto decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu wydania i nie jest trwale niewykonalna. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania H. J. i J. M. J., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., Nr [...]. Uzasadniając decyzję Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym stwarzającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną i stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Wznowienie postępowania administracyjnego, inaczej niż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, znajduje zastosowanie, gdy wada tkwi nie w samym rozstrzygnięciu, lecz w postępowaniu administracyjnym, które owo rozstrzygnięcie poprzedzało. Stąd wady powodujące wznowienie postępowania mają charakter wad proceduralnych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że H. J. - pismem z dnia [...] lutego 2012 r. wniosła w ustawowym terminie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...], w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., który stanowi, że wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że zgodnie z treścią przepisu art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego. Organ II instancji podniósł, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż H. J. swój interes prawny do udziału w niniejszym postępowaniu wywodzi z tytułu prawa własności do działki nr ewid. [...] we wsi [...], sąsiadującej z działką inwestycyjną nr ewid. [...]. Prawo własności do powyższej działki przysługuje jej od dnia [...] grudnia 1997 r., o czym stanowi § 3 umowy o rozszerzeniu wspólności ustawowej (akt notarialny z dnia [...] grudnia 1997 r.). Powyższe potwierdza treść księgi wieczystej: Nr [...]. Organ odwoławczy wskazał także, że wprawdzie decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1996 r., znak: [...], udziela pozwolenia na budowę inwestycji liniowej na działce nr ewid. [...], to jednak z dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowanym rozstrzygnięciem, wynika wprost, że część spornej inwestycji została zlokalizowana również na działce nr ewid. [...], należącej do wnioskodawczyni. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż wydając decyzję z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...], organ wojewódzki pozbawił H. J. prawa do udziału w postępowaniu nieważnościowym pomimo, iż niewątpliwie jest ona jego stroną. Wskazane uchybienie nie nastąpiło z winy H. J. Tym samym, w analizowanym przypadku z całą pewnością zaistniała wadliwość postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że zgodnie z brzmieniem art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wymieniony przepis wprowadza ujemną przesłankę uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Stanowi on bowiem, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowieniowym postępowaniu prowadzi niekiedy do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad, treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W takim przypadku, stosownie do art. 151 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z taką sytuacją mamy niewątpliwie do czynienia w przedmiotowej sprawie. Wprawdzie H. J. posiada przymiot strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1996 r., znak: [...], i nie brała w nim udziału bez własnej winy, co stanowi wadliwość przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to jednak naruszenie to pozostaje bez wpływu na materialnoprawną prawidłowość treść decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...] (odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1996 r., znak: [...]). Organ podkreślił, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu wyjaśnienie jej ewentualnej, kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. Przy czym organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. (dotyczącym stwierdzenia nieważności) w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazana powyżej wada proceduralna, jaką obarczone było postępowanie nieważnościowe zakończone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...], z całą pewnością nie wpływa na ocenę - w kontekście art. 156 § 1 k.p.a. - zgodności z prawem decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1996 r., znak: [...]. W konsekwencji nie było podstaw do uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...], ponieważ - pomimo stwierdzonej wady formalnej - mogłaby wyłącznie zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji uchylonej. Innymi słowy, nawet poprawne ustalenie przez organ wojewódzki kręgu stron postępowania, w tym dopuszczenie do udziału w nim H. J., pozostałoby bez wpływu na treść rozstrzygnięcia podjętego przez wojewodę. Wady nieważnościowe decyzji - a tylko takie mogły być wzięte pod uwagę przez organ wojewódzki - obarczają kontrolowaną decyzję niezależnie od kręgu stron biorących udział w postępowaniu. Tak więc, niezależnie od tego, czy H. J. brała udział w postępowaniu, czy też nie, ocena legalności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1996 r., znak: [...] - z punktu widzenia art. 156 § 1 k.p.a. — nie ulega zmianie. W związku z powyższym, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że organ wojewódzki prawidłowo nie uchylił decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...], a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 k.p.a. wskazał, jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ administracji w postępowaniu nieważnościowym oraz że naruszenie to nie miało żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Na marginesie organ II instancji wskazał, że na dzień wydania ww. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1996 r., znak: [...], jedynym właścicielem działki nr ewid. [...] był J. M. J., stąd też brak jest podstaw do uznania, że nie miał on prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stąd też należało utrzymać w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., Nr [...]. Mając na uwadze zaprezentowaną powyżej argumentację, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że bez wpływu na jego treść pozostają merytoryczne zarzuty odwołujących się wskazujące na naruszenie art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., oraz art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r., Nr 89 poz. 414 z późn. zm.- według stanu na dzień wydania kwestionowanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1996 r., znak: [...]). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. złożyli J. M. J. i H. J. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., poprzez przyjęcie, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1996 r., znak [...] udzielająca pozwolenia na budowę J. M. J., linii napowietrznej SN-15KV słupowej i stacji transformatorowej, zlokalizowanej tylko na działce nr ewidencyjny [...] w miejscowości [...] gmina [...], jest zgodna z prawem; 2) art. 32 ust. 4 oraz art. 33 ust. 2 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane, co do: 1) terminu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, 2) prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 3) oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane; 3) art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415), bowiem warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę; 4) art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wnieśli o: - zmianę skarżonych decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1996 r., dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. M. J. pozwolenia na budowę linii napowietrznej SN-15KV słupowej i stacji transformatorowej do Zakładu Stolarskiego na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] gm. [...] lub - uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2012 r., znak [...] oraz decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. i decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. i przekazanie ich do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga J. M. J. i H. J. nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. nie narusza prawa. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona. W niniejszej sprawie przedmiotem wyżej określonej kontroli, sprawowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., którą stwierdzono, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. odmawiająca stwierdzenia nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę linii napowietrznej, została wydana z naruszeniem prawa i nie uchylono tej decyzji bowiem w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wskazać należy, iż wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem postępowania, w którym można dochodzić wyeliminowania z obiegu prawnego ostatecznej decyzji. Jest to postępowanie szczególne, stanowiące odstępstwo od zasady stabilności decyzji administracyjnych, a jego granica wyznaczona jest zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Celem postępowania wznowieniowego jest ustalenie, czy postępowanie kontrolowane w tym nadzwyczajnym trybie było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania. Celem jego jest także ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania kontrolowanego w tym trybie wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.). Podkreślić należy, iż w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa, organ musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, a więc wykazać, że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości pozbawiona jest wadliwości materialnej. Kodeks postępowania administracyjnego w art. 145 § 1 wylicza wyczerpująco podstawy wznowienia postępowania nie dopuszczając ich wykładni rozszerzającej. Zgodnie z § 1 pkt 4 tego artykułu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Nieuczestniczenie strony w postępowaniu, które stanowi podstawę wznowieniową musi nastąpić bez winy strony, co oznacza, że jest ono wynikiem błędu proceduralnego organu, którego konsekwencją było niedopuszczenie strony do postępowania. Stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. to na organach administracji publicznej spoczywa obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Zgodnie z brzmieniem art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wymieniony przepis wprowadza ujemną przesłankę uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Stanowi on bowiem, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowieniowym postępowaniu prowadzi niekiedy do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad, treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W takim przypadku, stosownie do art. 151 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Z akt przedmiotowej sprawy bezspornie wynika, iż H. J. bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. udzielającej pozwolenia na budowę linii napowietrznej. W tych okolicznościach za słuszne i zgodne z prawem należy więc uznać stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyrażone w zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2012 r., że badana w postępowaniu wznowieniowym decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. obarczona została wadą, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co stanowi że została wydana z naruszeniem prawa. Za słuszne i zgodne z prawem należy także uznać stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że ujawniona wada postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. że strona – H. J. - bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu o stwierdzeniu nieważności pozwolenia na budowę z dnia [...] czerwca 1966 r., nie miała wpływu na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. Odmowa stwierdzenia nieważności tego pozwolenia jest bowiem prawidłowa, gdyż nie zaistniały przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a., a zatem decyzja prawidłowa (nie obarczona wadą nieważności) nie mogła zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu rację ma Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego twierdząc, że wskazana powyżej wada proceduralna, jaką obarczone było postępowanie nieważnościowe zakończone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...], z całą pewnością nie wpływa na ocenę - w kontekście art. 156 § 1 k.p.a. - zgodności z prawem decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1996 r., znak: [...]. W konsekwencji nie było podstaw do uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...], ponieważ - pomimo stwierdzonej wady formalnej - mogłaby wyłącznie zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji uchylonej. Innymi słowy, nawet poprawne ustalenie przez organ wojewódzki kręgu stron postępowania, w tym dopuszczenie do udziału w nim H. J., pozostałoby bez wpływu na treść rozstrzygnięcia podjętego przez wojewodę. Wady nieważnościowe decyzji - a tylko takie mogły być wzięte pod uwagę przez organ wojewódzki - obarczają kontrolowaną decyzję niezależnie od kręgu stron biorących udział w postępowaniu. Tak więc, niezależnie od tego, czy H. J. brała udział w postępowaniu, czy też nie, ocena legalności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1996 r., znak: [...] - z punktu widzenia art. 156 § 1 k.p.a. — nie ulega zmianie. W związku z powyższym, zasadnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że organ wojewódzki prawidłowo nie uchylił decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...], a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 k.p.a. wskazał, jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ administracji w postępowaniu nieważnościowym oraz że naruszenie to nie miało żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Ponadto trafnie zauważył organ II instancji, że na dzień wydania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1996 r., znak: [...], jedynym właścicielem działki nr ewid. [...] był J. M. J., stąd też brak było podstaw do uznania, że nie miał on prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako bezzasadną należało oddalić.