VII SA/Wa 1747/14

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 września 2014r. po rozpoznaniu wniosku K. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę postanawia: przyznać K. G. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Skarżący w piśmie z dnia 10 września 2014r. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie konkretnego adwokata w osobie R. P. P. Do pisma skarżący załączył wypełniony formularz PPF w którym przedstawił swoją sytuację finansową, majątkową i życiową. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a ) Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie stwierdzono, że wnioskodawca w złożonym wniosku wykazał, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Podał, że utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego z tytułu renty w wysokości 1047,00 złotych brutto (891,93 netto) miesięcznie. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca wskazał, że jest osobą niepełnosprawną, schorowaną, wymienił we wniosku choroby na które choruje. Podał, że nie posiada własnego mieszkania, zamieszkuje w mieszkaniu socjalnym o pow. 16 m ². Dodał, że w mieszkaniu tym brakuje łazienki, kuchni, ogrzewanie jest elektryczne za które ponosi wysokie opłaty (ok. 50% uzyskiwanego dochodu). Wnioskodawca wskazał, że ponosi także inne opłaty związane z utrzymaniem mieszkania tj. opłatę za czynsz, wodę, ścieki. Ponadto ponosi wydatki na zakup lekarstw ok. 150,00 złotych miesięcznie. Wnioskodawca zaznaczył, że po dokonaniu stałych opłat niewiele pozostaje mu na codzienne utrzymanie. We wniosku wnioskodawca oświadczył, że posiada działkę o pow. 2900 m ² we wsi [...] oraz garaż o pow. 26 m ² Mając na względzie powyższe uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu. Dochód z jakiego utrzymuje się wnioskodawca jest niewielki i nie jest możliwe poczynienie z niego jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu. Z tych też względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.