VII SA/Wa 1749/08

Sygnatura akt VII SA/Wa 1749/08 POSTANOWIENIE Dnia 20 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie nałożenia opłaty legalizacyjnej postanawia: odmówić W. S. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym ustanowienia radcy prawnego. W dniu 12 marca 2009 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek W. S. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Wniosek ten został rozpoznany w dniu 9 kwietnia 2009 przez referendarza sądowego, który na mocy postanowienia odmówił przyznania prawa pomocy w zawnioskowanym zakresie. Na postanowienie to został złożony w dniu 21 kwietnia br. sprzeciw, tym samym postanowienie straciło moc, a sprawa przyznania prawa pomocy podlega rozpoznaniu na nowo. Z akt niniejszej sprawy wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z dwójką dzieci. Utrzymują się z wynagrodzenia za pracę wnioskodawcy i jego syna w łącznej wysokości 7400 zł., z czego wnioskodawca uzyskuje 1.400 zł, natomiast syn 6.000 zł. Do majątku trwałego wnioskodawca zaliczył dom (siedliskowy) o pow. 340 m2, nieruchomość rolną o pow. 3 ha, domek letniskowy o pow. 40 m2. Innego majątku wnioskodawca nie wskazał, zaznaczył, że nie posiada oszczędności. W sprzeciwie wnioskodawca wskazał, że gospodarstwo domowe utrzymuje z własnego wynagrodzenia. Do utrzymania domu syn nie dokłada żadnych kwot pieniężnych. Wnioskodawca również podniósł, iż z jego dochodu nie może pokryć wszystkich wydatków, stąd rośnie jego zadłużenie na kartach kredytowych i z tytułu kredytu. Dodał również, że majątek w postaci domku letniskowego i dom siedliskowy obłożone są kredytami – domek letniskowy 78 tys. zł, dom siedliskowy około 550 tys. zł. Wnioskodawca dołączył do sprzeciwu harmonogram spłat i zaświadczenie z dnia 28 sierpnia 2008 r. na temat kredytu. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym swoim i swojej rodziny. Ogólną zasadą postępowania przed sądami administracyjnymi jest ponoszenie przez strony kosztów sądowych. Zwalnianie od uiszczenia kosztów, czy też ustanowienie zawodowego pełnomocnika jest instytucją wyjątkową, której stosowanie jest uzależnione od spełnienia ww. przesłanki. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów lub opłacić pełnomocnika. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową w rodzinie W. S. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. W rodzinie wnioskodawcy dochód uzyskują dwie osoby. Wnioskodawca wskazał, że tylko on ponosi koszty utrzymania domu. W związku z tym nie stać go na opłacenie zawodowego pełnomocnika. Oświadczenie wnioskodawcy budzi jednak wątpliwość Sądu. Wnioskodawca wskazał, że uzyskuje dochód 1.400 zł, jednakże kwoty spłat kredytu znacznie przewyższają dochód jaki wnioskodawca uzyskuje. Oznacza to, że strona albo nie podała wszystkich źródeł dochodu, albo zaniżyła obecnie uzyskiwany dochód, albo faktycznie w utrzymaniu rodziny partycypuje syn. Należy wskazać, że prawo pomocy może zostać przyznane tylko gdy strona bez żadnych wątpliwości wykaże, iż nie jest w stanie ponieść zawnioskowanych kosztów. W niniejszej sprawie strona nie wykazała, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Tym samym uznano, że wnioskodawca nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść kosztu opłacenia zawodowego pełnomocnika. Z powyższych względów na podstawie art. 260 i art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.