VII SA/Wa 1749/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną [...] maja 2010 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 oraz art. 157 § 1 kpa z urzędu stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z [...] marca 2006 r. nr [...] nakazującej w terminie do 31 grudnia 2006 r. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości tj. naprawę posadzek, naprawę instalacji elektrycznych, naprawę instalacji wodno-kanalizacyjnej, naprawę tynków występujących w części produkcyjnej budynku hali cegielni [...] oraz zakazującej użytkowania wyżej wymienionej części obiektu budowlanego do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Organ podał, że w jego ocenie decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 kpa bowiem nie zawiera określenia adresata – tj. podmiotu zobowiązanego do wykonania robót w niej określonych. Odwołanie od tej decyzji złożył J. K. zarzucając organowi błędne ustalenie, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2006 r. jest dotknięta wadą z art. 156 § 1 pkt 3 kpa i pkt 5 kpa. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną [...] lipca 2010 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w jego ocenie rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe, bowiem w dacie wydania kontrolowana decyzja nie wskazywała jej adresata, a tym samym była niewykonalna. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. naruszył bezwzględny wymóg jakiemu powinna odpowiadać decyzja – tj. wymóg oznaczenia strony, co jest równoznaczne z wydaniem decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. K. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie art. 6 kpa, bowiem decyzja została wydana niezgodnie z przepisem art. 156 § 1 pkt 5 kpa, art. 8, art. 77 i art. 80 kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznanej sprawie takie naruszenia nie wystąpiły, dlatego skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana [...] lipca 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2010 r. stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z [...] marca 2006 r. wydanej na podstawie art. 66 Prawa budowlanego. W pierwszej kolejności należy podnieść, że weryfikowana w postępowaniu nadzorczym decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego – została wydana w oparciu o przepis art. 66 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym "w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany lub jego część: jest w nieodpowiednim stanie technicznym bądź jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia (...) – właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku." Wskazany przepis ma na celu korygowanie stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym odpowiadającym jego funkcjom. Przepis ten ma umożliwić bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem. Ma zastosowanie do przypadków szczególnego zaniedbania obowiązków ze strony właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego w odniesieniu do jego stanu technicznego. Do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych w obiekcie budowlanym nieprawidłowości wystarczające jest stwierdzenie nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu. Zgodnie zaś z ust. 2 tego przepisu właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja o zakazie użytkowania obiektu, jeżeli występują okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 ( zagrożenie życia lub zdrowia, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowiska), podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszone ustnie. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana w postępowaniu wszczętym (jak wynika z jej uzasadnienia) wnioskiem Zakładu Ceramiki "[...]" sp. z o.o. w likwidacji w sprawie określenia potrzeby wyłączenia z użytkowania hali produkcyjnej Cegielni [...]. Zgodnie z art. 107 § 1 kpa decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna ponadto zawierać pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Wymienione składniki decyzji, służą pełnemu określeniu elementów stosunku prawnego zarówno materialnego, jak też procesowego i należy przyjąć, że decyzja, która nie zawiera wszystkich składników jest decyzją wadliwą. W doktrynie i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że jako minimum elementów koniecznych dkla zakwalifikowania pisma jako decyzji uznaje się cztery składniki: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2005 r. s. 645; wyrok z dnia 20 lipca 1981 r. SA 1163/81, publ. OSPiKA 1982 Nr 9-10; wyrok z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Op 164/08, Lex nr 504769). W rozpoznawanej sprawie kontrolowana decyzja nie zawiera oznaczenia adresata nałożonego obowiązku. Osoba adresata decyzji nie wynika też z jej uzasadnienia, ani też z analizy materiału zebranego przez powiatowy organ nadzoru budowlanego. Wniosek o wszczęcie postępowania złożył bowiem B. L. w imieniu Spółki z o.o. w likwidacji (przy czym brak ustalenia czy był umocowany do występowania w imieniu spółki). B. L. był również wskazany w protokole oględzin z 7 marca 2006 r. jako inwestor/właściciel obiektu. Tak więc w prowadzonym postępowaniu nie ustalono, osoby na którą winny być nałożone obowiązki wynikające z przepisów art. 61 i nast. Prawa budowlanego (tj. właściciela czy zarządcę obiektu). Należy podkreślić, że ustalenie strony postępowania administracyjnego, a w konsekwencji oznaczenie adresata decyzji administracyjnej, ma generalne znaczenie z punktu widzenia procesowego charakteru i funkcji pojęcia strony w postępowaniu administracyjnym. Brak oznaczenia strony w osnowie decyzji, powoduje konieczność przyjęcia, iż doszło do naruszenia bezwzględnego wymogu, jakiemu powinna odpowiadać decyzja, tj. wymogu oznaczenia strony (art. 107 § 1 kpa), co jest równoznaczne w skutkach z wydaniem decyzji z rażącym naruszeniem prawa, co w następstwie stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Brak adresata decyzji nakładającej obowiązki na podstawie art. 66 Prawa budowlanego (a więc podmiotu zobowiązanego do ich wykonania) uniemożliwia wykonanie tej decyzji z zastosowaniem środków egzekucyjnych przy czym decyzja nakładająca obowiązki nie może powodować sytuacji aby przy jej wykonaniu domniemywać jaki podmiot jest zobowiązany do ich wykonania. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.