VII SA/Wa 1749/14

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 października 2014r. po rozpoznaniu wniosku S. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi S. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: przyznać S. S. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 15 września 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy S. S., w których wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku przedstawił swoją sytuację rodzinną, majątkową, finansową i życiową. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. , poz.270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a .) Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a . Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawca wykazał w nim, że nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną i niepełnosprawną córką. Wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości 3.934,93 złotych miesięcznie, co w przeliczeniu na członka rodziny wynosi on 1.311,64 złotych. Na kwotę tą składa dochód wnioskodawcy uzyskiwany z tytułu emerytury w wysokości 1.775,50 złotych, emerytura małżonki w wysokości 1.539,93 złotych oraz renta córki w wysokości 619,50 złotych. Wnioskodawca dodał, że w ostatnim miesiącu uzyskiwany przez niego dochód był mniejszy z uwagi na potrącenie z tytułu zobowiązania do wykonania ekspertyzy i wynosił 1.250,46 złotych nie zaś 1.775,50 złotych. Wspólny dochód rodziny wynosił zatem 3.409,39 złotych. Wnioskodawca oświadczył, że posiada dom mieszkalny- oficynę połączony z budynkiem gospodarczym, którego część mieszkalna wynosi 120 m². Skarżący podał jednocześnie, że jest zadłużony na kwotę 5.000 złotych. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca zaznaczył, że jest osobą starszą, schorowaną, inwalidą II grupy, poruszającą się przy pomocy kuli od kilku lat. Podkreślił także, iż córka jest osobą ciężko chorą wskazał we wniosku chorobę na jaką choruje. Wnioskodawca podał, że córka wymaga stałej opieki, którą z żoną jej zapewniają. Skarżący podniósł, że razem z osobami prowadzącymi wspólnie gospodarstwo domowe zażywają dużą ilość leków, korzystają z lekarzy specjalistów. Wnioskodawca podał, że ponosi koszty związane z codziennym utrzymaniem oraz stałymi opłatami. Mając na względzie powyższe dane, a zwłaszcza niewątpliwie ponoszone wydatki na leki i leczenie dla siebie, córki i małżonki uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W świetle przedstawionej we wniosku szczególnej sytuacji życiowej wnioskodawcy stwierdzono, że jego dochody i członków rodziny z uwzględnieniem ponoszonych kosztów wystarczają wyłącznie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Wnioskodawca wykazał, że obecnie nie jest on w stanie poczynić oszczędności, które mógłby przeznaczyć na koszty niniejszego postępowania. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.