VII SA/Wa 175/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant st. sekr. sądowy Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2012 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. - zwanej dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania R. S. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...]sierpnia 2011 r., Nr [...] nakazującą R. S. rozbiórkę kanału samochodowego o wym. ok. 0,9 m x 3,80 m znajdującego się na działce nr ew. [...] obr. [...]przy ul. [...] w [...], wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, iż prowadząc postępowanie wyjaśniające organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji ustalił, iż kanał samochodowy został wybudowany na działce nr ew. [...]obr. [...]przy ul. [...] w [...]w latach 1990-1992, bez wymaganego pozwolenia na budowę. Następnie organ II instancji zauważył, że z uwagi na to, iż obiekt ten - budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową powstał samowolnie przed 1995 r., w sprawie zastosowano przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm. - zwanej dalej ustawą Prawo budowlane lub ustawą Prawo budowlane z 1974 r.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przez "obiekty budowlane" rozumie się stałe i tymczasowe budynki lub inne stałe i tymczasowe budowle, jak mosty, budowle ziemne, tunele, drogi, linie kolejowe, sieci energetyczne i telekomunikacyjne, budowle hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, ściany oporowe, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, stanowiące całość techniczno-użytkową, wyposażoną w instalacje i urządzenia niezbędne do spełniania przeznaczonych im funkcji. Wobec stwierdzenia, że sporny kanał samochodowy znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę oraz powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, a zakres naruszeń wyklucza możliwość doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z przepisami (art. 40 ww. ustawy), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...]sierpnia 2011 r., Nr [...] prawidłowo nakazał R. S. rozbiórkę przedmiotowego obiektu. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Nakaz przymusowej rozbiórki z przyczyn określonych w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane powinien być stosowany wówczas, gdy brak jest możliwości usunięcia określonych w tym przepisie zagrożeń lub pogorszeń przez wprowadzenie zmian i przeróbek na zasadzie art. 40 wskazanej ustawy. Z akt sprawy wynika, że działka w okresie budowy kanału położona była na terenie objętym ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...]października 1985 r. Gminnej Rady Narodowej w [...]opublikowaną w dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] listopada 1985 r. Nr [...], poz. [...], który to plan obowiązywał do dnia [...]marca 1993 r. Działka nr ew. [...], na której znajduje się sporny kanał samochodowy w dacie budowy obiektu znajdowała się na terenie przeznaczonym pod "Tereny gminnego ośrodka usługowego, adaptacja istniejących obiektów oraz przewidziana realizacja budownictwa wielorodzinnego z programem centrum handlowo- usługowego i administracji w parterach budynku". Natomiast obecnie, przedmiotowa działka znajduje się na terenie, na którym obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...]Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r., opublikowaną w dzienniku Urzędowym Województwa [...]z dnia [...]stycznia 2011 r. Nr [...], poz. [...]. Zgodnie z ustaleniami planu działka położna jest na terenie oznaczonym symbolem [...] - przeznaczenie podstawowe czyli tereny zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej intensywnej w układzie wolnostojącym i bliźniaczym z dopuszczeniem do funkcji podstawowej możliwości prowadzenia usług nieuciążliwych. Zgodnie z zapisami planu pod pojęciem usług nieuciążliwych należy rozumieć usługi dla których sposób zagospodarowania, użytkowania i gospodarowania obiektami i terenami nie powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska określonych w przepisach szczególnych i których uciążliwość wszelkich działań realizowanych w ramach funkcji ogranicza się do działki budowlanej. Organ wskazał także na przepisy szczegółowe, tj. przepisy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 76 tego rozporządzenia "do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu, inne niż wymienione w pkt 17-19 i 46, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów". Mając na uwadze powyższe, [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji w kwestii klasyfikacji przeznaczenia kanału samochodowego jako formy działalności uciążliwej. Stwierdził, że Firma [...]. będąca własnością R. S. wykorzystuje sporny kanał do naprawy, serwisu, montażu i demontażu ciężkich maszyn budowlanych powodując przy tym znaczną uciążliwość osobom trzecim zamieszkującym w sąsiedztwie. Fakt ten poświadcza dokumentacja fotograficzna, jak też oświadczenia L. i A. S., będących właścicielami sąsiedniej nieruchomości. Zatem przedmiotowy kanał naprawczy należało zaliczyć - zgodnie z przepisami o ochronie środowiska - do inwestycji - przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym w świetle przepisów aktualnie obowiązującego planu jest on wykorzystywany do świadczenia usług uciążliwych. Z uwagi, iż niedopuszczalne było dalsze akceptowanie funkcjonowania samowolnie wybudowanego obiektu powodującego niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia oraz który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym usytuowany jest na terenie przeznaczonym pod innego rodzaju zabudowę, orzeczenie nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane oraz wykluczenie zastosowania art. 40 tej ustawy, było uzasadnione. Odnosząc się do treści odwołania organ zauważył, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych organy administracji publicznej, orzekając w przedmiocie samowoli budowlanej popełnionej w warunkach, o jakich mowa w art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane winny mieć na uwadze zgodność budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym w dacie wydania decyzji a w razie braku planu z ostateczną decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Zwrot "obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przewidziany pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudową" sformułowany jest w czasie teraźniejszym. Dlatego też organy nadzoru budowlanego powinny ustalić przeznaczenie i warunki zabudowy terenu, na którym zlokalizowany jest obiekt budowlany według przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie orzekania przez organ. Rozpatrując sprawę organ I instancji zasadnie zatem wziął pod uwagę plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dacie prowadzenia postępowania i pod jego kątem przeanalizował zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 37 ustawy Prawo budowlane, albowiem kanał samochodowy niewątpliwie został wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy (brak pozwolenia na budowę), został usytuowany na terenie, który zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami o planowaniu przestrzennym figuruje jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem do funkcji podstawowej możliwości prowadzenia usług nieuciążliwych, do których działalność firmy [...]. wykonywana przy pomocy ww. kanału samochodowego nie należy, jak też powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]listopada 2011 r. złożył R. S.. W skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz wydanie decyzji ostatecznie zatwierdzającej budowę kanału o wym. 0,9 m x 3,80 m na działce nr ew. [...]obr [...]przy ul. [...] w [...]. Wniósł także o dołączenie do akt całości akt sprawy o sygn. akt [...], a w szczególności protokołów z wizji lokalnych przeprowadzonych przez Inspektorów Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] na działkach nr [...],[...],[...],[...]przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w żadnym z protokołów z wielokrotnych wizji lokalnych nie stwierdzono, ażeby były wykonywane usługi z zakresu serwisu i remontu sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu. Podkreślił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podczas wielokrotnych wizji lokalnych oraz oględzin w sprawie kanału nigdy nie stwierdził, że jego uciążliwość wykracza poza granice działki budowlanej (hałas) oraz nie stwierdził jakichkolwiek zagrożeń dla środowiska, ludzi i otoczenia. Nadmienił, że w czasie oględzin w dniu [...] grudnia 2009 r. inspektorzy organu stan obiektu określili jako dobry i nie zagrażający środowisku, życiu ani zdrowiu ludzkiemu. Skarżący dodał także, że działka o nr ew. [...]w dacie budowy kanału samochodowego znajdowała się na terenie przeznaczonym pod tereny gminnego ośrodka usługowego, adaptacja istniejących obiektów oraz przewidziana realizacja budownictwa wielorodzinnego z programem centrum handlowo-usługowego i administracji w parterach budynku. Nie było wymagane pozwolenie na budowę oraz nie istniał obowiązek jego zgłoszenia. Obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdza stan istniejący i nie skutkuje koniecznością zamknięcia prowadzonej od roku 1986 r. działalności gospodarczej, lecz uniemożliwia jakąkolwiek nową rozbudowę. W odpowiedzi na skargę [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumenty wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga R. S. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]listopada 2011 r. jak i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...]sierpnia 2011 r., Nr [...]; nakazująca R. S. rozbiórkę kanału samochodowego o wym. ok. 0,9 m x 3,80 m znajdującego się na działce nr ew. [...]obr. [...]przy ul. [...] w [...]wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. W niniejszej sprawie bezspornie ustalono, że na działce nr ew. [...]obr. [...]przy ul. [...] w [...]znajduje się kanał samochodowy o wym. ok. 0,9 m x 3,80 m i głębokości 1,25 m, murowany z wybetonowanym dnem. Obiekt wykonano - zgodnie z oświadczeniem inwestora - w latach 1990-1992 bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z uwagi, że obiekt ten - budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową powstał samowolnie przed 1995 r., w sprawie zasadnie organy nadzoru budowlanego zastosowały przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, przez "obiekty budowlane" rozumie się stałe i tymczasowe budynki lub inne stałe i tymczasowe budowle, jak mosty, budowle ziemne, tunele, drogi, linie kolejowe, sieci energetyczne i telekomunikacyjne, budowle hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, ściany oporowe, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, stanowiące całość techniczno-użytkową, wyposażoną w instalacje i urządzenia niezbędne do spełniania przeznaczonych im funkcji. Stosownie zaś art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W ocenie Sądu trafnie wskazał [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, że nakaz przymusowej rozbiórki z przyczyn określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. powinien być stosowany wówczas, gdy w danej sprawie zostały spełnione przesłanki określone w tym przepisie, tj. obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia i brak jest możliwości usunięcia określonych w tym przepisie zagrożeń lub pogorszeń przez wprowadzenie zmian i przeróbek na zasadzie art. 40 wskazanej ustawy. W ocenie Sądu [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie wskazał także, że organy administracji publicznej, orzekając w przedmiocie samowoli budowlanej popełnionej w warunkach, o jakich mowa w art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst. jedn. Dz.U z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) winny mieć na uwadze zgodność budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym w dacie wydania decyzji a w razie braku planu z ostateczną decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Zwrot "obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przewidziany pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudową" sformułowany jest w czasie teraźniejszym. Dlatego też organy nadzoru budowlanego powinny ustalić przeznaczenie i warunki zabudowy terenu, na którym zlokalizowany jest obiekt budowlany według przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie orzekania przez organ. Z akt sprawy wynika, że działka nr ew. [...]obr. [...]przy ul. [...]w [...]w okresie budowy spornego kanału położona była na terenie objętym ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...]października 1985 r. Gminnej Rady Narodowej w [...] opublikowaną w dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] listopada 1985 r. Nr [...], poz. [...], który to plan obowiązywał do dnia [...]marca 1993 r. Działka nr ew. [...], na której znajduje się sporny kanał samochodowy w dacie budowy obiektu znajdowała się na terenie przeznaczonym pod "Tereny gminnego ośrodka usługowego, adaptacja istniejących obiektów oraz przewidziana realizacja budownictwa wielorodzinnego z programem centrum handlowo- usługowego i administracji w parterach budynku". Natomiast obecnie działka ta znajduje się na terenie, na którym obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...]Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. opublikowaną w dzienniku Urzędowym Województwa [...]z dnia [...]stycznia 2011 r. Nr [...], poz. [...]. Zgodnie z ustaleniami planu działka położna jest na terenie oznaczonym symbolem [...] - przeznaczenie podstawowe czyli tereny zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej intensywnej w układzie wolnostojącym i bliźniaczym z dopuszczeniem do funkcji podstawowej możliwości prowadzenia usług nieuciążliwych. Zgodnie z zapisami ww. planu pod pojęciem usług nieuciążliwych należy rozumieć usługi dla których sposób zagospodarowania, użytkowania i gospodarowania obiektami i terenami nie powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska określonych w przepisach szczególnych i których uciążliwość wszelkich działań realizowanych w ramach funkcji ogranicza się do działki budowlanej. Rozpatrując sprawę organy zasadnie zatem wzięły pod uwagę plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dacie prowadzenia postępowania i pod jego kątem przeanalizowały zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodzić należy się z oceną organów nadzoru budowlanego, w kwestii klasyfikacji przeznaczenia spornego kanału samochodowego jako formy działalności uciążliwej, a więc działalności niezgodnej z planem obowiązującym w dniu wydawania decyzji przez organy nadzoru budowlanego. Przedmiotowy kanał naprawczy stanowi - zgodnie z przepisami o ochronie środowiska - inwestycję zaliczaną do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto, jak wynika z akt sprawy Firma [...]. będąca własnością R. S. wykorzystuje przedmiotowy kanał do naprawy, serwisu, montażu i demontażu ciężkich maszyn budowlanych powodując przy tym znaczną uciążliwość osobom trzecim zamieszkującym w sąsiedztwie. Fakt ten poświadcza dokumentacja fotograficzna, jak też oświadczenia L. i A. S., będących właścicielami sąsiedniej nieruchomości. Tym samym w świetle przepisów aktualnie obowiązującego planu jest on wykorzystywany do świadczenia usług uciążliwych. Z uwagi na to, iż niedopuszczalne było dalsze akceptowanie funkcjonowania samowolnie wybudowanego obiektu powodującego niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia oraz który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym usytuowany jest na terenie przeznaczonym pod innego rodzaju zabudowę, orzeczenie nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. oraz wykluczenie przez organy nadzoru budowlanego zastosowania w sprawie art. 40 tej ustawy, było zdaniem Sądu uzasadnione. Sąd zauważa, że organy obu instancji orzekając w sprawie szczegółowo rozważyły, czy w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. obligujące do orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego, czy też istnieje możliwość tzw. legalizacji samowoli budowlanej. Rację mają organy nadzoru budowlanego obu instancji, iż w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki określone w art. 37 ustawy Prawo budowlane, albowiem kanał samochodowy niewątpliwie został wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy (brak pozwolenia na budowę), został usytuowany na terenie, który zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami o planowaniu przestrzennym figuruje jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem do funkcji podstawowej możliwości prowadzenia usług nieuciążliwych, do których działalność firmy [...]. wykonywana przy pomocy ww. kanału samochodowego nie należy, jak też powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł w wyroku w trybie art. 151 p.p.s.a.