VII SA/Wa 1750/14

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2015r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. K. i S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wykonanie robót postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę rachunkową zawartą w postanowieniu starszego referendarza sądowego z dnia 29 kwietnia 2015r. w ten sposób, iż na stronie pierwszej w wersie 15 w miejsce słów " 243,60 złotych (dwieście czterdzieści trzy złotych i sześćdziesiąt groszy)" wpisać "243,80 (dwieście czterdzieści trzy złote i osiemdziesiąt groszy)". Zgodnie z art. 156 § 1 w związku z art. 166 i 258 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), referendarz sądowy może sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Pojęcie "innych oczywistych omyłek" ma dużo szerszy zakres i jest trudniejsze do zdefiniowania, niż błędy pisarskie i błędy rachunkowe. Można tylko przyjąć, że inne oczywiste omyłki są swym charakterem zbliżone do niedokładności, błędu pisarskiego lub błędu rachunkowego. W postanowieniu z dnia 29 kwietnia 2015r. starszy referendarz sądowy przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu łącznie kwotę 243,60 złotych na którą składa się: kwota 180,00 złotych wraz ze stawką 23 % podatku VAT w kwocie 41,40 złotych tytułem wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz kwota 22,40 złotych tytułem zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Prawidłowo zsumowane koszty nieopłaconej pomocy prawnej należne radcy prawnemu z urzędu wyniosły 243,80 złotych nie zaś jak błędnie wpisano ww. postanowieniu kwotę 243,60 złotych. Wobec tego przedmiotowy błąd rachunkowy, mający charakter oczywistej omyłki wymagał sprostowania z urzędu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 166 i 258 § 3 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.