VII SA/Wa 1753/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.F. na pismo Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przekazania sprzeciwu do Komisji Lekarskiej i zwrotu sprzeciwu postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 10 maja 2014 r. skierowanym do Biura Rzecznika Praw Pacjenta, A.F. wniosła sprzeciw wobec "opinii" z dnia [...] kwietnia 2014 r. lekarzy Szpitala Powiatowego w [...] dyskwalifikującej ją z zabiegu usunięcia kamienia nerkowego. Pismem z dnia [...] maja 2014 r. Rzecznik Praw Pacjenta udzielił A.F. odpowiedzi na sprzeciw wskazując na jego niedopuszczalność oraz niezachowanie ustawowego terminu na wniesienie sprzeciwu. Rzecznik wskazał, że sprzeciw –stosownie do art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Prawa Pacjenta- można wnieść wobec opinii albo orzeczenia lekarskiego. Wskazując na powyższe Rzecznik wskazał, że A.F. wniosła sprzeciw od zapisu w Karcie Informacyjnej leczenia szpitalnego, który nie stanowi opinii ani orzeczenia lekarskiego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe stanowisko Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] maja 2014 r. wniosła A.F. wnosząc o jego uchylenie i nakazanie Rzecznikowi jego niezwłoczne przekazanie do Komisji Lekarskiej. W odpowiedzi na skargę Rzecznik Praw Pacjenta wniósł o jej odrzucenie. W ocenie organu złożona skarga nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Ponownie wskazał, że informacja zawarta w Karcie Informacyjnej z leczenia szpitalnego nie stanowi opinii ani orzeczenia lekarskiego, a tylko od takich form przysługuje sprzeciw. Ponadto poinformował, że Komisja Lekarska składa się wyłącznie z lekarzy i działa przy Rzeczniku Praw Pacjenta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.). Jak stanowi art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sadu administracyjnego. W niniejszej sprawie wniesiona przez skarżącą skarga nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych. Przedmiotem skargi jest zwrot sprzeciwu A.F. dokonany przez Rzecznika Praw Pacjenta zamiast jego przekazanie do Komisji Lekarskiej. Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. z 2012 r. poz. 159 ze zm.) pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy mogą wnieść sprzeciw wobec opinii albo orzeczenia określonych w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, jeżeli opinia albo orzeczenie ma wpływ na prawa lub obowiązki pacjenta wynikające z przepisów prawa. Stosownie do ustępu 2 powołanego art. 31 - sprzeciw wnosi się do Komisji Lekarskiej działającej przy Rzeczniku Praw Pacjenta, za pośrednictwem Rzecznika Praw Pacjenta, w terminie 30 dni od dnia wydania opinii albo orzeczenia przez lekarza orzekającego o stanie zdrowia pacjenta. Na podstawie ustępu 3 powołanego art. 31 - sprzeciw wymaga uzasadnienia, w tym wskazania przepisu prawa, z którego wynikają prawa lub obowiązki, o których mowa w ust. 1. W oparciu zaś o ustęp 4 cytowanego art. 31 - w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 3 sprzeciw jest zwracany osobie, która go wniosła. Stosownie do art. 31 ust. 8 cytowanej ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta - do postępowania przed Komisją Lekarską nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Sprzeciw jest rodzajem odwołania się od opinii lekarskiej lub orzeczenia lekarza, z którym pacjent się nie zgadza. Przepisy powołanej ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta określają w bardzo skonkretyzowany sposób w jakiej sytuacji można wnieść sprzeciw oraz jakich przepisów do tego postępowania się nie stosuje. Z przywołanych przepisów wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż zwrot sprzeciwu przez Rzecznika Praw Pacjenta czy nieprzekazanie sprzeciwu do Komisji Lekarskiej nie należy do żadnego z aktów lub czynności wymienionych w katalogu opisanym w art. 3 § 2 p.p.s.a., które podlegałyby kognicji sądu administracyjnego. Żaden przepis szczególny nie przewiduje także możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tę formę działania Rzecznika Praw Pacjenta. Na marginesie już tylko wskazać trzeba, że w świetle powołanych przepisów wniesienie sprzeciwu w zaistniałej sytuacji przez skarżącą było niedopuszczalne bowiem Karta Informacyjna leczenia szpitalnego nie stanowi opinii ani orzeczenia lekarskiego, a tylko od takich form działania lekarza pacjentowi przysługuje wniesienie sprzeciwu. Konkludując, jak już wyżej wskazano zwrot sprzeciwu czy jego nieprzekazanie do Komisji Lekarskiej jest czynnością materialno-techniczną Rzecznika Praw Pacjenta i nie dotyczy praw lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. A zatem nie stanowi decyzji ani czynności, na którą przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. W świetle powyższego należy uznać, iż skarga wniesiona do Sądu przez A.F. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albowiem sprawa nieprzekazanie sprzeciwu do Komisji Lekarskiej i jego zwrotu nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.