VII SA/Wa 1755/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi "J. L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółka Komandytowa z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu do zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody M. na rzecz skarżącej "J. L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółka Komandytowa z siedzibą w W. kwotę 774 zł (siedemset siedemdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Wojewoda M. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 30 ust. 6 pkt. 1, i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) oraz w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2767/12, po rozpatrzeniu odwołania "J. L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółka komandytowa - uchylił decyzję Starosty W. z dnia [...] lipca 2012 r. wnoszącej sprzeciw w sprawie zgłoszonego przez "J. L." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, polegających na instalacji urządzenia reklamowego dwutablicowego o wym. 12x4m i wysokości 16m na dz. nr [...], obręb J., gm. O. i wniósł sprzeciw do zamiaru instalacji ww. urządzenia reklamowego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Starosta W. nie dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego i podjął decyzję o sprzeciwie na podstawie art.. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane podczas gdy inwestycja objęta zgłoszeniem, jako budowla wymaga pozwolenia na budowę. Podstawą prawną decyzji winien stanowić art. 30 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy. Skargę na decyzję Wojewody M. z dnia [...] maja 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła "J. L. " Sp. z o.o. sp.k. w W. wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej wniesienia sprzeciwu do zamiaru instalacji urządzenia reklamowego oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca Spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez pominięcie oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2767/12, art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, przez wniesienie sprzeciwu po upływie prawie roku od dnia doręczenia zgłoszenia, mimo iż inwestor może przystąpić do rozpoczęcia robót budowlanych, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu, art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przez błędne przyjęcie, że zamierzenie inwestycyjne wymaga uzyskanie pozwolenia na budowę, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez orzeczenie co do istoty sprawy - wniesienie sprzeciwu, w sytuacji gdy kompetencja do wniesienia sprzeciwu ustała i organ winien umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., co miało wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że w dniu [...] maja 2013 r. nie wydał decyzji. Następnie, po przesłaniu kopii decyzji z dnia [...] maja 2013 r., organ pismem z dnia 17 września 2013 r. poinformował, że omyłkowo wysłano jednemu z pełnomocników strony skarżącej decyzję zawierającą błędy literowe, opatrzoną datą [...] maja 2013 r. Wskazał, że o oczywistej omyłce świadczy zarówno treść tej decyzji jak i dzień [...] maja 2013 r., który był dniem wolnym od pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zastosowanie powyższych reguł spowodowało, iż skarga okazała się zasadna, zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. Przeprowadzone przez Sąd badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniem uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności. Zaskarżona decyzja została wydana po ponownym rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty W. z dnia [...] lipca 2012 r. wnoszącej sprzeciw w sprawie zgłoszonego przez skarżącą zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych, po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2767/12, poprzednio wydanego rozstrzygnięcia.. Odwołanie od decyzji organu I instancji zostało złożone przez pełnomocnika, który nie przedłożył pełnomocnictwa do reprezentacji skarżącej spółki, załączył natomiast pełnomocnictwo innej osoby. Kwestia braku formalnego odwołania, jakim był brak pełnomocnictwa dla pełnomocnika, który wniósł odwołanie była już przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sąd nie uznał braku wezwania skarżącej (strony postępowania) do uzupełnienia odwołania jako rażącego naruszenia prawa, jak podnosiła w ówczesnej skardze strona skarżąca. Należy wskazać, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenia prawomocne wiążą nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca wyroku oznacza, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia z art. 170 p.p.s.a., w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Inne sądy i inne organy państwowe muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt II OSK - 2720/12, Lex nr 1350652 i wyroki tam powołane). Nie uznanie przez Sąd braku wezwania do uzupełnienia odwołania za rażące naruszenie prawa nie oznaczało jednakże zwolnienia organu z obowiązku sprawdzenia, czy złożone odwołanie nie zawiera braków formalnych. Brak dołączonego pełnomocnictwa był niewątpliwie brakiem formalnym odwołanie, który uzasadniał działanie organu na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy pomimo braku dołączonego właściwego pełnomocnictwa, rozpoznał odwołanie. Brak uzupełnienia odwołania na wezwanie wydane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. uzasadniałoby pozostawienie odwołania bez rozpoznania a nie merytoryczne rozpatrzenie odwołania. Wojewoda M. pomimo ww. wskazanego braku, rozpatrzył odwołanie, uchylił sprzeciw organu I instancji wydany na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy. W ocenie składu orzekającego taka decyzja organu administracji publicznej jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. bowiem została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane inwestor może przystąpić do rozpoczęcia robót budowlanych, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu. Termin trzydziestodniowy określony w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane, ma charakter zawity z uwagi na to, że jest to termin prawa materialnego, który jako taki nie może być przedłużony, a jego przekroczenie skutkuje pozbawieniem organu kompetencji do wniesienia sprzeciwu (vide: wyrok NSA z dnia 2 lutego 2013 r. sygn. akt 1848/11). Skarżąca dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w dniu 15 czerwca 2012 r., zatem termin na złożenie sprzeciwu upływał w dniu 16 lipca 2012 r. Tymczasem organ odwoławczy po uchyleniu sprzeciwu organu I instancji wniósł sprzeciw decyzją z dnia [...] maja 2013 r., a więc po upływie terminu, w którym organ posiadał kompetencje do wydania decyzji w sprawie sprzeciwu. Wydanie decyzji po upływie tego terminu oznacza, w ocenie Sądu, że decyzja o wniesieniu sprzeciwu przez organ odwoławczy została wydana z rażącym naruszeniem prawa, organ nie posiadał już prawnego umocowania do wydania decyzji w sprawie sprzeciwu. Według art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., uwzględniając skargę na decyzję sąd stwierdza jej nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Natomiast art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd orzekł o nieważności zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji oparto o przepis art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a.