VII SA/Wa 1756/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta [...] na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odrzucić skargę Prezydent [...] reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego M. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na podstawie art. 52 § 1 w/w ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W niniejszej sprawie skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na w/w postanowienie. Organ II instancji pouczył skarżącego, iż od postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pomimo prawidłowego pouczenia skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego na postanowienie z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, czyli wydane przez organ w I instancji. Należy zauważyć, iż pełnomocnik skarżącego w skardze błędnie interpretuje przepisy prawa poprzez stwierdzenie ( k - 5 akt sądowych ), iż ,, wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia do wniesienia zażalenia powoduje, iż zaskarżone postanowienie stało się ostateczne i przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego". Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć taką sytuacje, iż stronie nie przysługuje, żaden środek zaskarżenia, który służył skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Postanowienia wydane przez organ I instancji na które stronie służy zażalenie do organu II instancji nie należą do kategorii postanowień na które służy skarga do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie zostało zaskarżone do sądu postanowienie wydane przez organ I instancji. Należy stwierdzić, iż skarga została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia co powoduje jej niedopuszczalność. Biorąc powyższe pod uwagę należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z Nr 153, poz. 1270 ze zm.).