VII SA/Wa 1756/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska, sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej D. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] czerwca 2019 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania D. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "inwestor" lub "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z [...] marca 2019 r., znak: [...], którą organ wniósł sprzeciw do zgłoszenia skarżącej do zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji baneru reklamowego. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu 11 marca 2019 r. inwestor (skarżąca) zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na instalacji ekranu reklamowego na dachu budynku biurowo-hotelowego [...] przy Al. J. w W.. 3. W związku z powyższym zgłoszeniem, Prezydent [...] (dalej: "Prezydent") decyzją nr [...] z [...] marca 2019 r. wniósł sprzeciw wobec ww. zgłoszenia inwestora (skarżącej) i nałożył na niego obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.; dalej "pr.bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1817) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1868). W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że obiekt [...] przy Al. J. w W., położony jest w granicach obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego [...]w rejonie ul. P., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2017 r. Przedmiotowy obszar oznaczony jest symbolem 1U. Z załączonej dokumentacji projektowej wynika, że przedmiotem zgłoszenia jest konstrukcja stalowa nośnika reklamowego z ekranem LED posadowionym na dachu budynku przy Al. J. w W. Konstrukcję zaprojektowano ze stali R235, konstrukcję wsporczą pod ekran zaprojektowano w postaci kratownicy przestrzennej o wysokości 2,0 m i szerokości 1,1 m podpartej w dwóch punktach bezpośrednio nad słupami konstrukcji budynku. Spód kratownicy znajduje się około 0,5 m nad połacią dachową, natomiast cała kratownica ustabilizowana jest odpowiednim rusztem i pośrednio stężeniami nośnika reklamowego. Kratownica zaprojektowana jest w następujący sposób: pasy z profili typu HEA, słupki, krzyżulce z profili zamkniętych. Konstrukcję wsporczą pod panele wyświetlacza zaprojektowano w postaci kratownicy przestrzennej z profili zamkniętych. Przewiduje się zaprojektowanie konstrukcji wsporczej ekranu w postaci modułowej skręcanej na etapie montażu. Konstrukcja wsporczą ekranu od tyłu i z boków zostanie pokryta niskoprofilową blachą fałdową. Z załączonego rysunku wynika, że wymiary projektowanej konstrukcji wsporczej wynoszą: długość 16,44 m, wysokość 10,12 m, ekran LED o wymiarach odpowiednio 16,32 m x 8,64 m. Wieżowiec [...] przy Al. J. usytuowany jest w ścisłym centrum [...]. Proces montażu urządzenia reklamowego o wskazanych wyżej wymiarach, umieszczonego na wysokości, w miejscu publicznym, może – zdaniem organu pierwszej instancji – spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Prace na wysokości przy montażu wymienionego urządzenia reklamowego, wskazują na możliwość wystąpienia powyższych zagrożeń (ewentualny upadek elementów reklamy, narzędzi). W związku z powyższym, w ocenie organu pierwszej instancji, uzasadnione jest zastosowanie zasad bardziej rygorystycznego i sformalizowanego trybu związanego z uzyskaniem pozwolenia na budowę, a także ustanowienie kierownika budowy. Stanowić to będzie gwarancję bezpieczeństwa i ochronę przed ewentualnymi zagrożeniami związanymi z procesem realizacji planowanego zamierzenia (art. 30 ust. 7 pkt 1 pr.bud.). Z powyższych względów projekt urządzenia reklamowego oraz nadzór nad jego montażem powinny być wykonywane przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, czego nie zapewnia procedura zgłoszenia. Gwarantuje to tylko procedura obejmująca zatwierdzenie projektu budowlanego, wydanie pozwolenia na budowę oraz nadzór nad robotami, udokumentowany w dzienniku budowy. Ponadto, jak wyjaśnił Prezydent, budynek [...] ujęty jest w gminnej ewidencji zabytków [...] na podstawie zarządzenia Prezydenta [...] włączającego z dnia [...] sierpnia 2016 r. Obiekt powstał w latach 1977-1989 i obecnie stanowi dominantę przestrzenną w swojej okolicy. Zamontowanie przedmiotowego ekranu reklamowego w sposób znaczący umniejszy estetykę obiektu [...], będącego swoistą wizytówką miasta. Zatem procedura pozwolenia na budowę dodatkowo pozwoliłaby na kontrolę planowanego zamierzenia przez organ konserwatorski. Zgodnie z art. 39 ust 3 pr.bud., w stosunku do obiektów budowlanych ujętych w gminnej ewidencji zabytków, organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje pozwolenie na budowę lub rozbiórkę w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. W związku z powyższym, w ocenie organu tam gdzie może potencjalnie dojść do pogorszenia stanu zachowania zabytku w związku z planowanym przedsięwzięciem, to niewątpliwie zachodzi przesłanka z art. 30 ust. 7 pkt 2 pr.bud. do zgłoszenia sprzeciwu na tej podstawie i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. 4. Pismem z 30 kwietnia 2019 r. skarżąca złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z [...] marca 2019 r., wnosząc o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania prowadzonego przez organ architektoniczno-budowlany. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 45 w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. poprzez brak doręczenia decyzji skarżącej na wskazany adres do doręczeń, co spowodowało, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego; art. 30 ust. 5 pr.bud. poprzez uchybienie terminowi 21 dni na wniesienie sprzeciwu do zgłoszonych robót; art. 30 ust. 7 pkt 1 pr.bud. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i wydanie decyzji o sprzeciwie wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oraz nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem z uwagi na możliwość wystąpienia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, w sytuacji gdy zagrożenie takie nie występuje, a organ nie wykazał rodzaju zagrożenia ani okoliczności, które miałyby o tym świadczyć w przypadku inwestycji objętej zgłoszeniem; art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, poprzez nieustalenie, czy planowana inwestycja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, co znalazło wyraz w nieprawidłowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sposób dowolny, bez dokładnej analizy stanu faktycznego, co stanowiło naruszenie zasady praworządności oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów administracji publicznej. 5. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] czerwca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] marca 2019 r. Organ drugiej instancji wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 pr.bud. Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżąca naruszyła art. 30 ust. 5 pr.bud., który stanowi, że zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, a do ich wykonania można przystąpić, jeżeli w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Przepis powyższy jest jasny, a jego brzmienie jest kategoryczne i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Prezydent wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia przywołując art. 30 ust. 7 pkt 1 i 2 pr.bud., zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować (1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub (2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków. Po przeprowadzenia postępowania administracyjnego Wojewoda [...] stwierdził, że – jak poinformował Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego [...] – roboty budowlane będące przedmiotem zgłoszenia z 11 marca 2019 r. zostały już zrealizowane. W związku z powyższym nie jest możliwe merytoryczne rozpatrzenie zgłoszenia. Reasumując, nie budzi wątpliwości, że przedmiotowe prace zostały wykonane w trybie samowoli budowlanej przed upływem terminu przewidzianego w art. 30 ust. 5 pr.bud. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że roboty budowlane będące przedmiotem zgłoszenia wykonane zostały niezgodnie z art. 30 ust. 5 pr.bud. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 6 pkt 2 pr.bud. właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. W rezultacie, Wojewoda [...] zobligowany był do utrzymania w mocy decyzji Prezydenta [...] wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia z 11 marca 2019 r. ze względu na naruszenie art. art. 30 ust. 5 pr.bud. Organ odwoławczy zaznaczył, że przytoczenie przez Prezydenta w sentencji skarżonego rozstrzygnięcia innej podstawy prawnej pozostaje bez wpływu na niniejsze rozstrzygniecie. Zmiana podstawy prawnej wniesienia sprzeciwu na etapie drugiej instancji nie stanowi o wadliwości zaskarżonej decyzji. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca pismem z 16 lipca 2019 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Dodatkowo, skarżąca wniosła o przyznanie jej kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: naruszenie art. 30 ust. 6 pr.bud. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy sprzeciwu wniesionego do zgłoszonych robót, w sytuacji w której organ pierwszej instancji nie dokonał skutecznego doręczenia decyzji skarżącej naruszając tym samym art. 45 w zw. z art. 40 § 2 k.p.a.; naruszenie art. 30 ust. 6 pr.bud. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy sprzeciwu, w sytuacji w której organ pierwszej instancji uchybił terminowi 21 dni na jego wniesienie określonemu w przepisie art. 30 ust 5 pr.bud.; naruszenie art. 30 ust. 6 pr.bud. poprzez niezasadne uznanie, że przyczyną do odmowy merytorycznego rozpoznania sprawy może być ewentualne stwierdzenie wykonania inwestycji; naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, niewłaściwe uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawa materialnego. 7. Odpowiadając w dniu 1 sierpnia 2019 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. 8. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. 9. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że organy administracji właściwe w sprawie nie przeprowadziły wyczerpującego postępowania dowodowego. Dotyczy to zwłaszcza organu drugiej instancji, który jako organ odwoławczy konfrontował rozstrzygnięcie Prezydenta [...] z zarzutami odwołania złożonego przez inwestora. W związku z tym organ drugiej instancji nie może twierdzić, że nie dostrzegł określonych okoliczności lub zdarzeń. Tymczasem zaniechania w zakresie badania okoliczności faktycznych sprawy doprowadziły do istotnych niezgodności między ustaleniami organów obu instancji. Między innymi, według organu pierwszej instancji zgłoszenie było dokonane 19 lutego 2019 r., podczas gdy w aktach znajduje się oryginał zgłoszenia z 11 marca 2019 r. Jest to data sporządzenia dokumentu przez inwestora, jak i data złożenia go w organie właściwym rzeczowo i miejscowo (patrz: stemple Urzędu Miasta [...]). Taką datę dokonania zgłoszenia przyjął też organ odwoławczy, ale nie wziął pod uwagę istotnej okoliczności, jaką było przekroczenie przez organ pierwszej instancji wynikającego z art. 30 ust. 5 pr.bud. terminu 21 dni na wniesienie sprzeciwu, liczonego od dnia doręczenia zgłoszenia. Organ drugiej instancji przemilczał ów fakt, mimo że sprzeciw wniesiony po upływie ustawowego terminu nie wywiera skutków prawnych. Organ odwoławczy pomija problem uchybienia terminu do wniesienia sprzeciwu podkreślając, że zgłoszenie było niedopuszczalne, gdyż roboty budowlane zostały już wykonane. Okoliczność ta nie została jednak wykazana dostatecznie przekonująco przez organ odwoławczy. Organ drugiej instancji powołuje się na stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej "PINB") w tej sprawie. Nie dostrzega wszakże lub nie podkreśla w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia treści protokołu Nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. dokumentującego kontrolę montażu spornego "ekranu reklamowego na dachu budynku biurowo-hotelowego [...] Sp. z o.o.". W protokole tym stwierdza się, podkreślmy [...] kwietnia 2019 r., że "w dniu kontroli są prowadzone roboty budowlano-montażowe, dotyczące instalacji ekranu reklamowego na dachu budynku j.w." (k. 14 akt adm. organu II instancji). Data [...]/04/2019 została również utrwalona automatycznie na zdjęciach fotograficznych sporządzonych przez pracowników PINB i dołączonych do protokołu z tego dnia. W świetle wymienionych dokumentów twierdzenie organu odwoławczego o wykonaniu robót budowlanych przed dokonaniem przez inwestora zgłoszenia zamiaru robót budowlanych przewidzianego w art. 30 pr.bud. należy uznać za nieuzasadnione. Organ odwoławczy kontrolując rozstrzygnięcie Prezydenta [...] nie wskazał żadnego faktu ani źródła, które potwierdzałyby powyższą opinię o naruszeniu warunku dokonania zgłoszenia, tj. warunku nierozpoczynania prac przed upływem terminu wniesienia przez organ architektoniczno-budowlany odpowiedniego sprzeciwu. Jeśli w rozpatrywanej sprawie zgłoszenie zostało złożone w dniu 11 marca, to termin powstrzymania się przez inwestora od realizacji zamierzonych robót upływał 1 kwietnia 2019 r. W tym stanie rzeczy stwierdzenie przez pracowników PINB, cztery tygodnie później, że "są prowadzone roboty budowlano-montażowe" czyni stanowisko organu drugiej instancji nieuzasadnionym. Tym samym zarzut skarżącej, że organ odwoławczy nie zbadał istotnych okoliczności faktycznych sprawy i nie rozpatrzył wyczerpująco zgromadzonego materiału dowodowego, a tym samym naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zasługuje na uwzględnienie. Stanowi to również naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, gdyż zgodnie z art. 15 k.p.a. w związku z art. 136 § 1 – 3 organ odwoławczy zobowiązany był upewnić się, czy postępowanie dowodowe zostało prawidłowo przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, a po stwierdzeniu ewidentnych wad ustaleń Prezydenta [...], powinien przeprowadzić rzetelne postępowanie uzupełniające. Taki sam obowiązek można wywieść z art. 8 § 1 k.pa., czyli z ciążącego na organie odwoławczym obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W opinii Sądu z naruszeniem przepisów postępowania odnoszących się do postępowania dowodowego mieliśmy w rozpatrywanej sprawie do czynienia w zakresie przesłanek zastosowania art. 30 ust. 7 pr.bud. Organy właściwe w sprawie przyjęły, że obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę wynika z możliwości występowania zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia (art. 30 ust. 7 pkt 1 pr.bud.), a także ryzyka wystąpienia pogorszenia stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków (art. 30 ust. 7 pkt 2 pr.bud.). Pierwsza okoliczność został przez organ pierwszej instancji jedynie domniemana, a przez organ odwoławczy uznana za udowodnioną. Tymczasem we wskazanym wcześniej protokole PINB wyraźnie mówi się, że "w dniu przeprowadzenia kontroli zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia nie stwierdzono" (protokół, s. 2). Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie wykazał w żadnym stopniu, aby w innych dniach prowadzenia robót budowlanych takie zagrożenie wystąpiło. Z kolei, opinia organów prowadzących postępowania w sprawie, że wystąpiło prawdopodobieństwo pogorszenia stanu zachowania zabytku, jakim jest kompleks hotelowo-usługowy [...], nie znalazło żadnego potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ustawowe wyrażenie "pogorszenie stanu zachowania zabytku" nie jest definiowane w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Należy zatem nadawać mu takie znaczenie, jakie wynikać może z powszechnego (potocznego) użycia tego wyrażenia. Powołanie się na tę przesłankę wymagałoby więc wykazania że roboty budowlano-montażowe prowadzone przez skarżącą na skraju dachu jednokondygnacyjnej części obiektu mogą spowodować "niezachowanie zabytku", czyli jego unicestwienie lub choćby częściowe zniszczenie. Tymczasem, według Sądu dla takiej opinii nie ma absolutnie podstaw. Montaż nowoczesnych kratownic na dachu, a następnie umieszczenie na takiej konstrukcji ekranu świetlnego nie uzasadnia przypuszczenia, że spowoduje to jakiekolwiek poważne uszkodzenie budynku [...]. Należy przy tym pamiętać, że obiekt nazywany [...] nie jest wpisany do rejestru zabytków, lecz do gminnej ewidencji zabytków, a to ma odmienne skutki dla prowadzenia procesu inwestycyjnego. Wpisanie określonego obiektu do gminnej ewidencji zabytków, ma istotne znaczenie przede wszystkim dla procesu planowania przestrzennego i zagospodarowania przestrzennego. Odpowiednie śruby bądź inne mocowania przedmiotowej kratownic do dachu części ogromnego obiektu nie mogą spowodować zagrożenia , o którym mowa w art. 30 ust. 7 pkt 2 pr.bud. Powołanie się na ten przepis oznaczało więc dopuszczenie błędnej wykładni i błędne zastosowanie wskazanego przepisu prawa. Nie było więc podstawy dla sprzeciwu wobec zgłoszenia, ani do nałożenia na inwestora (skarżącą) obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt 2 pr.bud. 10. Organ pierwszej instancji popełnił jeszcze jeden błąd, który nie został dostrzeżony przez organ odwoławczy, choć powinien być. Mianowicie Prezydent [...] skierował swoją decyzję do inwestora, ale na adres siedziby spółki, tj. ul. S. w W., a nie na adres wskazany organom architektoniczno-budowlanym jako adres dla doręczeń. W dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy znajduje się pismo inwestora z dnia 8 marca 2019 r. będące załącznikiem do zgłoszenia i w tym piśmie wskazano wyraźnie adres dla korespondencji: ul. N. Należy zatem uznać ten argument odwołania za zasadny. Można więc stwierdzić, że organ odwoławczy naruszył przepisy o prowadzeniu postępowania dowodowego, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. gdyż uzasadnienie zaskarżonej decyzji należy uznać za całkowicie nieprzekonujące. 11. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy, czyli jak w pkt II wyroku.