VII SA/Wa 1757/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi Starosty K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie terminu w wydaniu decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007r., II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Starosty K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem znak [...] wydanym dnia [...] sierpnia 2007r., na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu zażalenia Starosty K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007r. nakładające na Starostę K. karę pieniężną w kwocie 21.000 zł za 42 dni zwłoki w wydaniu decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ podał, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania zażaleniowego ustalono, że organ I instancji zastosował prawidłowy stan prawny, w tym również art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. Prawidłowo określono początek biegu terminu wynikającego z w/w artykułu ustawy na dzień wpływu wniosku inwestora tj. 10 sierpnia 2004r. Dla zachowania terminu określonego w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego decyzja w sprawie pozwolenia na budowę powinna być wydana 14 października 2004r. Decyzja, zaś w przedmiotowej sprawie została wydana dnia 25 listopada 2004r. - a więc z przekroczeniem terminu określonego w ustawie o 42 dni. Nadto organ odwoławczy podniósł, że podnoszony przez Starostę fakt wydania postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 ustawy nie powoduje przedłużenia terminu dla wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, bowiem termin wyznaczony w postanowieniu nie jest terminem przewidzianym w przepisach prawa do dokonania określonych czynności o którym mowa w art. 35 ust. 8 cyt. ustawy. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Starosta K. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 35 ust. 3, 6 i 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię, oraz naruszenie art. 7, 77,107 § 3 i art. 138 §1 pkt 1 kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, która dokonywana jest na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy sąd stwierdził, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty należy uznać za trafne. Podstawą postanowień wydanych przez organy administracji rozstrzygające w rozpoznawanej sprawie jest art. 35 ust. 6 ustawy z 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, który stanowi, że gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia wniesienia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza termin organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Do terminu tego (ust. 8 w/w przepisu) nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu. W rozpoznawanej sprawie wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę budynków mieszkalnego i gospodarczo - garażowego w miejscowości P. wpłynął do organu w dniu 10 sierpnia 2004r., zaś decyzja Starosty K. udzielająca pozwolenia na budowę została wydana w dniu 25 listopada 2004r. Tak więc postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę rozpoczęło swój bieg z chwilą złożenia wniosku (art. 61 §1 kpa). Z materiału dowodowego wynika, że w trakcie trwania postępowania organ dokonywał czynności zmierzających do wydania decyzji tj. postanowieniem wydanym dnia 24 września 2004r. na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nałożył na inwestora obowiązek usunięcia istotnych nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym i złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - co oznacza, że okres opóźnienia w podjęciu rozstrzygnięcia spowodowany był przez stronę w związku z koniecznością uzupełnienia dokumentacji. Należy podkreślić, że zgodnie z treścią ust. 3 art. 35 organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę ma obowiązek wezwać inwestora do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości wniosku i projektu budowlanego wyznaczając mu termin dla wykonania nałożonego obowiązku. W przypadku wydania postanowienia na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy, terminu wyznaczonego dla strony dla wykonania postanowienia nie wlicza się do okresu 65 dni. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy uznać, że od terminu 65 - dniowego określonego w ust. 6 art. 35 ustawy Prawo budowlane winien być odliczony okres od dnia wydania postanowienia do dnia upływu terminu na jego wykonanie - ponieważ opóźnienie obejmujące ten okres nastąpiło z winy strony z powodu niekompletności wniosku, nie zaś z winy organu. Z uwagi na fakt, że wyżej podniesione przez Sąd uchybienia istotnie wpłynęły na wynik sprawy i dotyczą one postępowania organów obu instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 §1 lit 1 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł ja w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 wyżej wymienionej ustawy.