VII SA/Wa 1759/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi J C na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego J C kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce z o.o. [...] pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych (8 budynków mieszkalnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej) wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz instalacji gazowej na terenie działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr [...] , [...] , [...] położonych w miejscowości [...] , gm. [...]. Na skutek wniosku J C Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wznowił na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., postępowanie zakończone przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2014 r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia własnej decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że żądanie wznowienia postępowania pochodzi od osoby nie posiadającej przymiotu strony w świetle art. 28 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym ograniczającego krąg stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia budowlanego do inwestora, właścicieli, użytkowników lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W ocenie organu pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie obszar oddziaływania obiektów objętych pozwoleniem na budowę nie obejmuje sąsiedniej nieruchomości nr ewid. [...] należącej do wnioskodawcy i ograniczony jest do działek inwestycyjnych. Działki na których zaprojektowano inwestycję graniczą wprawdzie z działką stanowiącą własność wnioskodawcy lecz zaprojektowane budynki ścianami z otworami okiennymi i drzwiowymi znajdują się w odległości 15,5 m od granicy nieruchomości wnioskodawcy oraz w odległości 19,5 m od istniejącego budynku na działce wnioskodawcy. Tym samym usytuowanie projektowanych budynków spełnia wymogi § 12 ust 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) oraz nie ma wpływu na naturalne oświetlenie istniejącego budynku wnioskodawcy (§ 13 ust 1 pkt 1 w/w rozporządzenia). Odwołanie od tej decyzji złożył J C zarzucając organowi brak odniesienia się do wskazanego we wniosku uchybienia polegającego na nie objęciu pozwoleniem na budowę drogi dojazdowej do projektowanych budynków. Odwołujący powołując się na otrzymane od organu pisma wskazał, iż z ich treści wynika że pozwolenie na budowę nie obejmowało kwestii dojazdu. Zdaniem odwołującego prawidłowo sporządzony i zatwierdzony projekt powinien uwzględnić kwestię dojazdu do projektowanych budynków, który to dojazd przebiegałby wzdłuż granicy z jego nieruchomością (co faktycznie ma miejsce), a to uprawniałoby do przyznania mu przymiotu strony. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania J C decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2014 r. Organ odwoławczy zgodził się z argumentacją zawartą w decyzji organu pierwszej instancji, iż obszar oddziaływania projektowanej inwestycji nie obejmuje działki odwołującego się. Projektowane budynki mieszkalne o wysokości 9,91 m zlokalizowane są w odległościach odpowiadających wymogom zawartym w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Zdaniem organu odwoławczego budynki mieszkalne tak zostały usytuowane, że w żaden sposób nie zostanie ograniczona prawidłowa zabudowa działki sąsiedniej odwołującego się. Wojewoda [...] wskazał, że wnioskodawca nie był stroną postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę ograniczającą obszar oddziaływania projektowanych obiektów do działek inwestycyjnych. Natomiast we wniosku o wznowienie postępowania nie wskazał żadnego konkretnego przepisu prawa przewidującego ograniczenie w swobodnym korzystaniu z jego nieruchomości, które może być wprowadzone ze względu na powstanie w jego sąsiedztwie projektowanej inwestycji. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J C. Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 124 § 1 k.p.a. poprzez brak oznaczenia adresata decyzji, - art. 7 w zw. z art. 77 i 80 k.p.a. poprzez wybiórcze odniesienie się do przedstawionych we wniosku o wznowienie postępowania oraz w piśmie uzupełniającym wniosek zarzutów dotyczących w szczególności braku odpowiedniego dojazdu do nowobudowanych domów objętych decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] , - art. 28 § 2 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że wnioskodawca nie ma przymiotu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem prawomocnej decyzji o pozwoleniu z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], - § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z obowiązującym w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla rejonu [...], gm. [...], poprzez wydanie decyzji nie obejmującej dojazdu do nowopowstających 16 lokali mieszkalnych. Skarżący wniósł o uchylenie obu zaskarżonych decyzji wraz z zasądzeniem kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...]wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Wojewody [...]z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]z dnia [...] maja 2014 r. o odmowie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji o pozwoleniu na budowę. Podstawę materialno prawną decyzji Starosty [...]z dnia [...] maja 2014 r. stanowił art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkowało wadliwą wykładnią art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane. Organy trafnie wskazały, iż kwestię bycia stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę reguluje przepis art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m.in. szczegółowe wymagania dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Szczegółowe określenie, który z podmiotów, poza inwestorem, posiada legitymację do występowania jako strona w danym postępowaniu, możliwe jest na podstawie ustaleń faktycznych danej sprawy i przepisów prawa mogących mieć w sprawie zastosowanie. W niniejszej sprawie organ administracji publicznej pominął kwestie oceny wpływu projektowanej drogi wewnętrznej na teren sąsiedniej nieruchomości skarżącego. Skarżący zarówno we wniosku o wznowienie postępowania jak i w odwołaniu swój interes prawny uzasadniający przymiot strony w sprawie pozwolenia na budowę wywodził z faktu bezpośredniego sąsiedztwa nieruchomości nr ewid. [...] będącej jego własnością i graniczącej z działkami inwestycyjnymi wskazując na budowę drogi dojazdowej wzdłuż granicy nieruchomości. Tymczasem organy administracyjne orzekając w postępowaniu wznowieniowym nie wyjaśniły kwestii oddziaływania zaprojektowanej drogi wewnętrznej na teren sąsiedniej nieruchomości skarżącego. Organy obu instancji ograniczyły się do zbadania zachowania warunków technicznych projektowanych budynków mieszkalnych jednorodzinnych w odniesieniu do odległości od granicy z sąsiednią działką należącą do skarżącego oraz odległości od budynku znajdującego się na działce skarżącego. Przyjęcie, że projektowane budynki mieszkalne usytuowane są z zachowaniem warunków technicznych nie uzasadnia poglądu, że skarżący nie legitymuje się przymiotem strony (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2011 r., II OSK 1764/10, LEX nr 1152037). Z projektu budowlanego drogowego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. wynika, że zaprojektowana została droga wewnętrzna w odległości 1 metra od granicy działki skarżącego przez całą jej długość. Pomiędzy drogą wewnętrzną, a granicą działki skarżącego została zaprojektowana nawierzchnia nieutwardzona. Z przedstawionych przez skarżącego zdjęć oraz informacji zawartej w piśmie procesowym z dnia 15 marca 2015 r. wynika, że inwestor na zaprojektowanej nawierzchni nieutwardzonej w odległości kilku centymetrów od granicy działki skarżącego postawił cztery latarnie po jednej przed każdym nowo wybudowanym budynkiem. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy mając na uwadze wynikający z projektu zagospodarowania terenu sposób zaprojektowania drogi wewnętrznej wraz z jej oświetleniem istniały przesłanki do uznania skarżącego za stronę postępowania o pozwolenie na budowę. Merytoryczna ocena, czy interes prawny właściciela sąsiedniej nieruchomości został naruszony możliwa jest przy zapewnieniu czynnego udziału w takim postępowaniu w charakterze strony. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz 1270 ze zm.) uchylił obie zaskarżone decyzje. Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 w/w ustawy, a orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 200 powołanej ustawy.