VII SA/Wa 1764/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. staż. Magdalena Bąba, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę Wojewoda [...] zaskarżona decyzja z dnia [...] czerwca 2014r., [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, od decyzji Starosty [...][...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty [...] Nr [...]z dnia [...] października 2008 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...]sp. z o.o. pozwolenia na budowę dwóch domów jednorodzinnych z zabudowie bliźniaczej na działkach o nr ew. [...], przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną ww. decyzję Starosty [...] Nr [...]z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ drugiej instancji wskazał, co następuje. Decyzją Nr [...]z dnia [...] października 2008 r., znak: [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dwóch domów jednorodzinnych dwulokalowych, na działkach o nr ew. [...] oraz dwóch domów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działkach o nr ew. [...], dwóch domów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działkach o nr ew. [...], oraz dwóch domów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działkach o nr ew. [...], dwóch domów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działkach o nr ew. [...], dwóch domów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działkach o nr ew. [...], dwóch domów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działkach o nr ew. [...], przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Pismem z dnia 22 grudnia 2013 r., [...] sp. z o.o. wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia przedmiotowej decyzji. Wskazała, że na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...] grudnia 2010 r., nabyła od inwestora własność nieruchomości o nr ew. [...], na których planowana jest ww. inwestycja. W związku z tym, że inwestor straci! prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nowy właściciel działki żąda wygaszenia wydanych wcześniej decyzji zezwalających na budowę. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji decyzją Nr [...]z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty [...] Nr [...]z dnia [...] października 2008 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...]sp. z o.o. pozwolenia na budowę dwóch domów jednorodzinnych z zabudowie bliźniaczej na działkach o nr ew. [...], przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Organ wskazał , że rozpoznając odwołanie od ww. decyzji organu pierwszej instancji miał na uwadze, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy, przy czym postępowanie to opiera się na tych samych zasadach, co postępowanie wyjaśniające przed organem pierwszej instancji. Zdaniem organu wojewódzkiego Starosta [...] prawidłowo i rzetelnie zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy w sprawie. Przede wszystkim z akt postępowania organu I instancji wynika, że rozstrzygnięcie oparte jest o zapisy dziennika budowy Nr [...]wydanego w dniu [...] stycznia 2009 r., w którym widnieje ostatni wpis dokonany przez kierownika robót datowany na dzień [...] kwietnia 2013 r. Nie sposób jest więc w niniejszej sprawie przyjąć, że roboty budowlane dotyczące działek o nr ew. [...], zostały przerwane na okres dłuższy niż 3 lata. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji jest instytucja nadzwyczajną, mającą zastosowanie w ściśle określonych przypadkach (art. 162 § 1 k.p.a.): decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa - ta przesłanka mieści się w hipotezie art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Tym samym ww innych sytuacjach, niż wyżej wymienione, organ nie jest władny do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Przykładowo nie jest postawą do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę fakt utraty przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 1991 r., sygn. akt: IV SA 366/90). Odnosząc się argumentów podniesionych w odwołaniu jakoby inwestor ([...] sp. z o.o.) nigdy nie rozpoczął robót budowlanych, o których mowa w skarżonej decyzji, o czym świadczyć ma pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], informujące, że w rejestrach organu nie odnaleziono zgłoszenia rozpoczęcia budowy lub przyjęcia do użytkowania decyzji, organ odwoławczy zauważa, że art. 41 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym inwestor jest obowiązany zawiadomić o zamierzonym terminie rozpoczęcia robót budowlanych, na które jest wymagane pozwolenie na budowę, właściwy organ oraz projektanta sprawującego nadzór nad zgodnością realizacji budowy z projektem, co najmniej na 7 dni przed ich rozpoczęciem, nie wywołuje skutków prawnych w ocenie legalności rozpoczętej budowy. O legalności rozpoczętej budowy przesadzać będzie spełnienie wymogów posiadania pozwolenia na budowę. Niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 41 ust. 4 ustawy Prawo budowlane zagrożone jest wyłącznie sankcją karną określoną w art. 93 ww. ustawy, nie może jednak stanowić dowodu na to, że roboty w ogóle nie zostały rozpoczęte. Wojewoda [...] stwierdził, że powyższe przesłanki wskazują na prawidłowość rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Starosty [...] Starosty [...] z dnia [...]kwietnia 2014 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty [...] Nr [...]z dnia [...] października 2008 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną powyżej decyzję Wojewody [...] wniosła [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...], Zaskarżonej decyzji zarzuciła: naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji pomimo, że Starosta [...] nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym: - zupełnie pominął fakt utraty przez dotychczasowego Inwestora tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w toku procesu budowlanego wobec wypowiedzenia w tym zakresie przez skarżącą umowy sprzedaży Rep. [...]; - pominął okoliczność niewykonania przez dotychczasowego Inwestora robót budowlano - wykończeniowych w terminie do 30 września 2011 r., do których wykonania [...]zobowiązał się na podstawie trzech umów z dnia [...] grudnia 2010 r. i w tym właśnie zakresie umową sprzedaży Rep. [...]ustanowiono tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez [...]; - nie wyjaśnił okoliczności, czy i dlaczego liczniki poboru energii elektrycznej były nieaktywne już w 2012 r. i czy umożliwiało to lub nie dalsze wykonywanie robót budowlanych; - nie dokonał konkretnych ustaleń dotyczących rozpoczęcia budowy i oparł się wyłącznie na dowodach przedstawionych przez dotychczasowego Inwestora, a pominął pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z którego wynika, że w rejestrach organu nadzoru budowlanego brak zgłoszenia rozpoczęcia budowy lub przyjęcia do użytkowania; - ograniczył podstawę faktyczną rozstrzygnięcia wyłącznie do przesłanek z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego, pomimo że wnioskodawca powoływał się na samodzielną podstawę z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. ; - nie rozważył interesu prawnego wnioskodawcy w uzyskaniu decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia budowlanego; - nie rozważył czy interes prawny dotychczasowego Inwestora bądź jego brak pozwalają na wygaszenie pozwolenia budowlanego; Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na braku uchylenia wadliwej decyzji organu I instancji, rozpatrzenia istoty sprawy i zmiany decyzji I instancji zgodnie z żądaniem skarżącej; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że Starosta [...] naruszył zasadę czynnego udziału strony: zawiadomieniem z 11 lutego 2014 r. doręczonym pełnomocnikowi skarżącej w dniu 24 lutego 2014 r. organ I instancji przyznał stronie prawo "ostatniego słowa", pomimo zgłoszenia przez skarżącą w tym czasie dalszych wniosków dowodowych pismem nadanym listem poleconym w dniu 14 lutego 2014 r., co spowodowało brak możliwości wypowiedzenia się przez skarżącą co do wyników postępowania dowodowego w zakresie zgłoszonych dowodów; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 8 i 107 § 3 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że Starosta [...] nienależycie uzasadnił zaskarżoną decyzję: brak w uzasadnieniu obu decyzji ustaleń organów administracyjnych dotyczących rozważenia interesu skarżącej przemawiającego za wygaszeniem decyzji, rozważenia czy interes społeczny przemawia w przedmiotowej sprawie za wygaszeniem pozwolenia budowlanego oraz brak ustaleń co do bezprzedmiotowości pozwolenia budowlanego nr [...]bądź jej braku, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a. w związku z art. 162 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. , czyli naruszenie zasady praworządności, które przejawia się utrzymaniu decyzji I instancji, co do której nie zastosowano w toku postępowania przepisów wynikających z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. , a także nie zbadano przesłanki bezprzedmiotowości decyzji, interesu społecznego i interesu skarżącej w uzyskaniu stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nr [...], pomimo, że skarżąca w postępowaniu przed I instancją, jak i przed II instancją powoływała się w/w przesłanki wygaszenia prawomocnej decyzji; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 9 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że Starosta [...] nie udzielił skarżącej w toku postępowania stosownej informacji, że decyzja Nr [...] pozwolenie budowlane dotyczy szeregu zamierzeń budowlanych (nie tylko działki nr [...]w [...]), co pozwoliłoby skarżącej wprost sprecyzować swój wniosek, że chodzi o stwierdzenie wygaszenia w/w decyzji w tej części, art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez odmówienie temu przepisowi samodzielnej podstawy prawnej stwierdzenia wygaszenia pozwolenia na budowę, i w konsekwencji brak zastosowania w przedmiotowej sprawie. Spółka podniosła również naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 37 § 1 prawa budowlanego w związku z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na błędnej wykładni tych przepisów, w wyniku której organy I i II instancji uznały, że hipoteza z art. 37 § 1 ustawy Prawo budowlane wyczerpuje wszystkie dopuszczalne przypadki prawnej możliwości wygaszenia pozwolenia budowlanego, a pomija przesłanki z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. takie jak: bezprzedmiotowość decyzji, interes społeczny lub interes strony przemawia za stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji. W konsekwencji wadliwej wykładni prawa materialnego, doszło do jego niewłaściwego zastosowania, i odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. W świetle opisanych powyżej zarzutów skarżąca spółka wniosła na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a . o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto: 1) na podstawie art. 200 p.p.s.a . o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Pozostałe wnioski o zwolnienie od kosztów oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji rozpoznane były w odrębnych postępowaniach niejawnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej prezentowaną argumentację. W piśmie procesowym, które wpłynęło przed rozprawą skarżąca spółka wniosła o zawieszenie niniejszego postępowania, powołując się na pertraktację ugodowe między nią a inwestorem w rozumieniu ww. decyzji. Sąd nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania w świetle przepisów art. 125-126 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Tym samym doszło do rozpozna skargi . Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył ,co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa. Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą stwierdzenia na wniosek skarżącej spółki wygaśnięcia decyzji pozwolenia na budowę . Zgodnie z przepisem art. 37 ustawy Prawo budowlane decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. W orzecznictwie z całym naciskiem podkreśla się, że instytucja wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę jest instytucją wyjątkową, wobec czego przesłanki do jej stosowania muszą być traktowane ściśle. Ustawa Prawo budowlane jest tak skonstruowana, że jej uregulowania co do zasady nie powinny być tak rozumiane aby prowadzić do pozbawienia inwestora możliwości korzystania z udzielonego mu pozwolenia na budowę. Sytuacje w których pozwolenie na budowę jest usuwane z obrotu prawnego należą do wyjątków (w postępowaniu nieważnościowym, wznowieniowym, czy też poprzez postępowanie naprawcze, kiedy to inwestor nieprawidłowo realizuje budowę, w razie odstępstwa od pozwolenia na budowę lub w sytuacji gdy zaistniała przerwa dająca podstawę do wygaszenia pozwolenia na budowę - art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego) przy czym instytucja określona w art. 37 ust. 1 nie może być nadużywana. Przesłanki do wygaszenia pozwolenia na budowę muszą być traktowane ściśle, w przeciwnym razie zaprzeczałoby to woli ustawodawcy w rozwijaniu budownictwa. Organy w toku niniejszego postępowania, wbrew zarzutom skarżącej spółki, ustaliły prawidłowo, że nie zaistniały przesłanki ustawowe w rozumieniu art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane uzasadniające wygaszenie decyzji objętej wnioskiem w tym przedmiocie. Budowa została rozpoczęta przed upływem 3 lat od wydania ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę oraz nie została przerwana na okres 3 lat. Ustalenia powyższe oparte zostały o wpisy Dziennika Budowy. Dokument ten ma szczególny charakter w procesie realizacji decyzji pozwolenia na budowę. W świetle art. 45 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót i jest wydawany odpłatnie przez właściwy organ. Takie określenie rangi ww. dokumentu, który jednocześnie nie spełnia warunku definicji dokumentu urzędowego określonej w art. 76 § 1 k.p.a., bowiem nie jest sporządzany przez organ, o którym mowa w tym przepisie ma swoje przesłanie. Racjonalny ustawodawca w art. 45 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nazwał dziennik budowy dokumentem urzędowym mimo, że charakter tego dokumentu nie odpowiada wymogom art. 76 § 1 k.p.a., nie może być on zatem objęty ustawowym domniemaniem prawdziwości ustalonym tym przepisem, tj. art. 76 § 1 k.p.a. Uznać należy, że zamiarem ustawodawcy było to, żeby dokument (dziennik budowy) miał silniejsze znaczenie pośród innych środków dowodowych, szczególnie w przypadku gdy przedmiotem sprawy jest wygaszenie pozwolenia na budowę. W świetle ww. wskazań Sąd ocenia, że organ zasadnie oparł swoje ustalenia na danych pochodzących z ww. dokumentu, a nie np. na podnoszonych przez skarżąca spółkę okolicznościach braku poboru prądu, który mógł być przecież pozyskiwany w inny sposób. Podkreślenia wymaga także to, że rozpoczęcie prac budowlanych, mających na celu realizację choćby jednego tylko obiektu spośród wymienionych w pozwoleniu na budowę przed upływem 3 lat od jego wydania, ma ten skutek, że pozwolenie to nie traci ważności w odniesieniu do pozostałych obiektów, choćby budowa ich została rozpoczęta po upływie 3 lat. Wbrew tezie skarżące spółki organ nie pominął pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., z którego wynika, że w rejestrach organu nadzoru budowlanego brak zgłoszenia rozpoczęcia budowy lub przyjęcia do użytkowania obiektów objętych pozwoleniem budowlanym nr [...]. Odniósł się do tej informacji uzasadniając dlaczego brak zawiadomienia o rozpoczęciu budowy nie ma znaczenia dla oceny przesłanek z art. 37 ustawy Prawo budowlane. Sąd te argumentację podziela. Wbrew zarzutom skarżącej spółki nie ma znaczenia w niniejszym postępowaniu fakt, że podmiot, który jest inwestorem w świetle ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę, utracił tytuł prawny do nieruchomości objętej w świetle tej decyzji inwestycją. Nie jest uzasadniony tez zarzut skarżącej spółki, zgodnie z którym w nieuprawniony sposób organ ograniczył podstawę faktyczną rozstrzygnięcia wyłącznie do przesłanek z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego, pomimo że wnioskodawca powoływał się na samodzielną podstawę z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. . Zgodnie z ww. przepisem - organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja:1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony; 2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku.. Sąd stwierdza, że warunki określone w przepisie prawa materialnego mają pierwszeństwo przed wymogami zawartymi w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Tym samym dla wygaszenia decyzji pozwolenia na budowę pierwszeństwo znajdują przesłanki określone w art. 37 ustawy Prawo budowlane – przepisie prawa materialnego. W przypadku zaś, gdy kwestia wygaśnięcia decyzji nie byłaby uregulowana w przepisach szczególnych, to wówczas obok stwierdzenie bezprzedmiotowości decyzji należałoby dodatkowo wykazać, że wymaga tego interes społeczny albo interes strony. Powoływanie się przez skarżącą na konieczność badania interesu społecznego w kontekście jej wniosku o ugaszenie decyzji pozwolenia na budowę jest nieuzasadnione w świetle dyspozycji przepisu art. 37 ust 1 ustawy Prawo budowlane . Inaczej mówiąc skoro warunki wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę określa przepis prawa materialnego, jakim jest art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r., nie zachodzi konieczność badania, czy wymaga tego interes społeczny albo interes strony. Podnoszone prze skarżącą uchybienia procesowe nie miały wpływ na wynik sprawy. W szczególności skarżąca spółka mogła i przedstawiła stanowisko i wnioski dowodowe w toku postępowania odwoławczego. Nie ma też przeszkód żeby ponowiła wniosek o wygaszenie decyzji w zakresie szerszym, po tym jak dowiedziała się o zakresie przedmiotowym decyzji pozwolenia na budowę. Sąd nie dostrzega jednak obowiązku organu do informowania spółki w związku z jej wnioskiem o wygaszenie decyzji w dochodzonym przez nią zakresie o tym, że decyzja pozwolenia na budowę zawiera szersze przedmiotowo orzeczenie. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art.151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)