VII SA/Wa 1767/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant ref. staż. Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi H. Z. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2011 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania. I. uchyla zaskarżoną decyzję, poprzedzającą ją decyzję Prezydenta (...) z dnia (...) maja 2009 r. nr (...) oraz postanowienie Prezydenta (...) z dnia (...) stycznia 2007 r. nr (...); II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody (...) na rzecz H. Z. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Decyzją z dnia (...) maja 2009r., nr (...) Prezydent (...), po rozpatrzeniu wniosku H. Z. z dnia (...) stycznia 2006r., o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta (...) nr (...) z dnia (...) sierpnia 2006r., w przedmiocie pozwolenia na budowę - odmówił jej uchylenia. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że wnioskujący o wznowienie postępowania powołał się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazując, że decyzja pozwolenia na budowę nie została mu doręczona. Organ pierwszej instancji stwierdził, że działka na której zaprojektowano inwestycję, objętą decyzją pozwolenia na budowę, ma dostęp do drogi publicznej, przez drogę dojazdową, którą tworzą działki prywatne. Drogę dojazdową stanowi m.in. działka nr ew. (...), w prawie własności której H. Z. ma większość udziałów. Ponadto drogę tworzą inne działki, w których udziały ma inwestor. Wszelkie media zaprojektowano poza działką pozostającą we współwłasności H. Z. Organ wskazał też, że inwestor cyt. "korzysta z przejścia i przejazdu – czynność ta nie przekracza zwykłego zarządu". Zdaniem organu pierwszej instancji w świetle ww. okoliczności H. Z. nie ma przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Po rozpoznaniu odwołania H. Z. od ww. decyzji, Wojewoda (...) zaskarżoną decyzją z dnia (...) czerwca 2011r., nr (...)– uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia (...) maja 2009r. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Wojewoda Mazowiecki wskazał, że w uzasadnieniu postanowienia nr (...) z dnia (...) stycznia 2007r. stwierdzono, że w dniu (...) stycznia 2007r., wpłynął wniosek H. Z. o wznowienie postępowania. Tymczasem H. Z. złożył pierwsze pismo w przedmiocie żądania wznowienia postępowania w dniu (...) października 2006r., a następne w dniach (...) października 2006r., (...) listopada 2006r., (...) grudnia 2006r., pismo z dnia (...) stycznia 2007r, to kolejny piąty wniosek o wznowienie postępowania. Organ podkreślił, że w piśmie z dnia (...) października 2006r., skarżący wnosząc o wznowienie postępowania informował, że o decyzji dowiedział się w dniu (...) października 2006r., po stwierdzeniu budowy w terenie i telefonie do nadzoru budowlanego. Zdaniem Wojewody (...), organ pierwszej instancji zobowiązany był do zbadania, czy wniosek został złożony w terminie. Wszczęcie postępowania wznowieniowego, na wniosek z dnia (...) stycznia 2007r., pomimo wniosku z dnia (...) października 2006r., cyt. "stanowi ewidentne uchybienia terminu dla skarżącego i skutkuje umorzeniem postępowania z wniosku z dnia (...) stycznia 2007r." . Organ przywołał też przepis art. 28 ustawy Prawo budowlane wskazując, że ten określa, kto jest stroną postępownia o pozwolenie na budowę. Podstawą prawną legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego określający prawa lub obowiązki podmiotu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł H. Z., dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżacy podkreślił, że organ II instancji powinien uznać za oczywistą pomyłkę, to że wznowiono postępownie na podstawie nie pierwszego, a ostatniego wniosku o wznowienie postępowania. To, że wniosek pierwszy z dnia (...) października 2006r., został złożony w terminie nie może budzić wątpliwości w okolicznościach wskazanych we wniosku. Skarżący podkreślił, że wskazywał także inne, niż tylko z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., podstawy wznowieniowe, do których nie odniosły się organy. Stwierdził, że nie jest zrozumiały ostatni akapit uzasadnienia zaskarżonej decyzji, odnoszący się do przepisu art. 28 ustawy Prawo budowlane. Jeżeli organ miał zamiar kwestionować przymiot strony H. Z., to nie jest to zasadne już choćby w świetle wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego, które w analogicznych sprawach nie kwestionowały przymiotu strony jaki ma H. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), rzeczą Sądu w niniejszym postępowaniu było dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja, organu pierwszej instancji, a także postanowienie w przedmiocie podjęcia postępowania w niniejszej sprawie nie odpowiadają przepisom prawa. I tak bezsprzeczne jest, że H. Z. pismem z dnia (...) października 2006r. dochodził wznowienia postępowania zakończonego ostateczną i opisaną wyżej decyzją pozwolenia na budowę. Wbrew ustaleniom organu pierwszej instancji pismo z dnia (...) stycznia 2007r., nie było wnioskiem o wznowienie, a kolejnym pismem w nawiązaniu do wniosku wcześniej zgłoszonego. Tu należy zauważyć, że organ pierwszej instancji opisując to pismo jako wniosek, który rozpoznał podał omyłkowo jego datę - zamiast rok 2007, wskazał rok 2006. W świetle ww. okoliczności należy stwierdzić, że postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy Nr (...) z dnia (...) stycznia 2007r. o wszczęciu postępowania oraz decyzja organu pierwszej instancji, podlegają uchyleniu, gdyż nie zapadły w odniesieniu do właściwego wniosku o wznowienie postępowania. W obrocie prawnym nie może pozostać też decyzja organu drugiej instancji, zawiera, trudne do zrozumienia motywy uzasadnienia, wręcz pozbawiona jest uzasadnienia prawnego, ale nade wszystko sformułowanie jej rozstrzygnięcia, faktycznie zamyka drogę do dochodzenia wznowienia postępowania na podstawie pierwotnego wniosku, który dotychczas nie został rozpoznany. Rozpoznając sprawę ponownie, organ będzie miał na uwadze, to że wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu (...) października 2006r. Kolejne pisma ten wniosek precyzują, w szczególności przez wskazanie podstaw wznowieniowych. Organ ustali precyzyjnie na jakie przesłanki wznowieniowe w rozumieniu art. 145 k.p.a. powoływał się wnoszący o wznowienie postępowania. Organ rozważy, czy wniosek wpłynął w terminie, z uwzględnieniem ostatecznie sprecyzowanych przesłanek wznowieniowych. Zgodnie bowiem z przepisem art. 148. k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organ będzie miał na uwadze to, że co do zasady w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie opiera się o przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawiera stwierdzenie, że składający to podanie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, w którym został pominięty, to weryfikacja tych twierdzeń następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej, po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Rozważając przymiot strony skarżącego w niniejszym postępowaniu, organ będzie miał na uwadze przepis art. 28 ustawy Prawo budowlane. Zważy na to, że decyzję pozwolenia na budowę wydano przy uwzględnieniu, że inwestycja zlokalizowana jest na działce, która ma zagwarantowany dostęp do drogi publicznej, przy czym ten jest realizowany przez działki stanowiące drogę dojazdową, a co do jednej z nich tytuł prawny ma m.in. H. Z. Sąd, w okolicznościach niniejszej sprawy, z całą stanowczością zwraca uwagę na potrzebę zachowania, w toku niniejszego postępowania, ustawowych terminów w których organy zobowiązane są do rozpoznania sprawy – art. 35 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).