VII SA/Wa 1770/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Z. F. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. skargę oddala VII SA/Wa 1770/07 UZASADNIENIE Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po wznowienie na wniosek Z. F. postępowania zakończonego ostateczną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] stycznia 2003 roku utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] maja 2002 roku o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci przewlekłego zawodowego zatrucia dwusiarczkiem węgla - odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. wydał w dniu [...] maja 2002 roku decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci przewlekłego zawodowego zatrucia dwusiarczkiem węgla u Z. F. Odwołanie od tej decyzji złożył skarżący, a po jego rozpoznaniu Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. decyzją z dnia [...] stycznia 2003 roku utrzymał w mocy odmowną decyzję organu I instancji. W dniu [...] lutego 2006 roku Z. F. skierował do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. wniosek o zmianę decyzji wydanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci przewlekłego zawodowego zatrucia dwusiarczkiem węgla. W uzasadnieniu wniosku Z. F. podniósł, że w roku 1965 bezpośrednio po służbie wojskowej podjął pracę w Zakładach Włókien Chemicznych "W." w S. i pracował tam do 1991 roku, kiedy to po implantacji rozrusznika oraz przebytym udarze mózgu otrzymał rentę z powodu ogólnego stanu zdrowia. Przepracował 3 lata w Wydziale Przędzalni "K.", gdzie stężenie dwusiarczku węgla wynosiło od 41,3 do 47 mg/m3 a natężenie hałasu 95 - 96 dB(A). Następnie pracował w Wydziale Transportu. Praca, którą wykonywał zaliczana była do prac w warunkach specjalnych tzn. szkodliwych. Wskazał, że od 1989 roku choruje na napadowe migotanie przedsionków. W 1990 roku wszczepiono mu stymulator. Ma nadciśnienie tętnicze oraz chorobę niedokrwienną serca. Stwierdzono u niego wady wzroku oraz obustronne osłabienie słuchu. Z. F. podniósł, że po wielu latach pracy w warunkach szkodliwych w systemie czterobrygadowym oraz nadgodzinach jest bardzo schorowany a dokumenty nie oddają jego stanu zdrowia. Wymienione schorzenia nabył w czasie pracy w warunkach szkodliwych w zakładzie pracy. W konkluzji wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy jego choroby zawodowej. Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. przekazał wniosek zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego do organu, który ostatni wydawał decyzję w sprawie choroby zawodowej Z. F. to jest do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. w dniu [...] kwietnia 2006 roku wezwał Z. F. do dostarczenie istotnych nowych dowodów w sprawie, które potwierdzałyby okoliczności faktyczne przedstawione we wniosku z dnia [...] lutego 2006 roku ( potraktowanym jako wniosek o wznowienie postępowania). Z. F. pismem z dnia [...] kwietnia 2006 roku przesłał do organu wojewódzkiego kserokopię skierowania do szpitala z dnia [...] lutego 2006 roku wydanego przez Poradnię Chirurgiczną Specjalistyczną Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego Nr [...] w S., kserokopię wyniku badania tomografii komputerowej z dnia [...] marca 2006 roku wydaną przez Samodzielny Publiczny Wojewódzki Szpital Zespolony Zakład Diagnostyki Obrazowej w S., kserokopię zaświadczenia o stanie zdrowia z dnia [...] marca 2004 roku wydanego przez Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "V." s.c w G., kserokopię zaświadczenia z dnia [...] czerwca 1988 roku wydanego przez Zespół Opieki Zdrowotnej w G. Oddział Chorób Wewnętrznych w N., kserokopię określenia wyniku badania lekarskiego z [...] marca 2003 r. wydaną w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w S. VII Wydział Ubezpieczeń Społecznych w S. Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. po otrzymaniu tych dokumentów wydał w dniu [...] maja 2006 r. postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej Z. F. Następnie organ ten zwrócił się do Akademii Medycznej w G. Pracowni Orzecznictwa Zawodowego Kliniki Chorób Zawodowych i Wewnętrznych Międzywydziałowego Instytutu Medycyny [...]. z prośbą, o ponowną analizę stanu zdrowia oraz rozszerzenie uzasadnienia orzeczenia lekarskiego dotyczącego sprawy choroby zawodowej Z. F. Szpital Kliniczny Akademii Medycznej w G. Klinika Chorób Zawodowych i Wewnętrznych w G. (następca Instytutu Medycyny [...]) w piśmie z dnia [...] czerwca 2006 roku poinformowało organ, że dokonało przeglądu dokumentacji medycznej okazanej uprzednio, oraz przedłożonej aktualnie i nie zmienia orzeczenia o braku rozpoznania choroby zawodowej. Instytut podtrzymał opinię lekarską wydaną w 2002 roku, oraz treść orzeczenia lekarskiego z 2002 roku i podniósł, iż ponowne badania są zbyteczne. Z. F. po zapoznaniu się z opinią Akademickiego Centrum Medycyny [...], zażądał dodatkowych badań w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. W tej sytuacji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. przesłał całość zebranych dowodów w sprawie choroby zawodowej do Instytutu Medycyny Pracy Ł. w celu dokonania konsultacji. Instytut Medycyny Pracy w Ł. w Karcie Informacyjnej Leczenia Klinicznego z dnia [...] listopada 2006 roku po hospitalizacji w dniach od [...] listopada 2006 roku do [...] listopada 2006 roku, stwierdził brak choroby zawodowej przewlekłego zatrucia dwusiarczkiem węgla. W epikryzie orzeczenia stwierdzono, iż pacjent w latach 1965 - 1991 był zatrudniony w Zakładach W. S.A. w S., w tym w latach 1965 -1967 jako aparatowy w Wydziale Przędzalni Jedwabiu, w narażeniu na dwusiarczek węgla. Od roku 1967 do końca okresu zatrudnienia, pacjent pracował w Wydziale Transportu na stanowiskach: ustawiacza, pomocnika maszynisty parowozu, ślusarza remontowego oraz maszynisty pojazdów trakcyjnych. Podczas pracy na tych stanowiskach nie udokumentowano narażenia na CS2. Według wywiadu i dokumentacji lekarskiej, od roku 1989 chory był kilkakrotnie hospitalizowany z rozpoznaniem sugerującymi rozsiany proces miażdżycowy - choroba niedokrwienna serca z konsekwencjami klinicznymi w postaci napadowego migotania przedsionków, niewydolnością krążenia oraz nadciśnienia tętniczego. W roku 1991 chory przebył udar mózgu. Konsekwencją tego zdarzenia było radykalne pogorszenie funkcji OUN, w tym niedowład połowiczy lewostronny naczyniopochodny. Obecnie wykonane badania wykazały występowanie u chorego zespołu psychoorganicznego o cechach otępiennych. Badania neurologiczne nie dały podstaw do rozpoznania toksycznej encefalopatii ani polineuropatii. Analiza wielkości i charakteru narażenia zawodowego na dwusiarczek węgla (krótkotrwałe narażenie zakończone 39 lat temu), przebieg choroby oraz wyniki wykonanych badań nie pozawalają na uznanie istotnego wpływu tego narażenia na obecny stan kliniczny chorego. Za przyczynę obserwowanych zmian należy uznać wieloletnie, postępujące zmiany miażdżycowe, do których rozwoju mogły się przyczynić nikotynizm, hipercholesterolemia oraz wieloletnie nadciśnienie tętnicze, które to czynniki doprowadziły do wystąpienia udaru mózgu wraz z jego następczymi konsekwencjami klinicznymi. W konkluzji stwierdzono brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Z. F. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na orzeczenie lekarskie wydane przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. Podniósł, że nie zgadza się z orzeczeniem lekarskim wydanym przez Instytut Medycyny Pracy w Ł., w którym stwierdzono, że schorzenia stwierdzone u niego powstały z przyczyn nikotynizmu, ponieważ nigdy nie palił tytoniu, a takie stwierdzenie jest obraźliwe i wprowadza nieprawdę w orzeczeniu lekarskim. Nie zgadza się z analizą wielkości narażenia na dwusiarczek węgla. Podkreślił, że pracę często wykonywał w parowozowni, 10 metrów od magazynu CS2 oraz wykonywał rozładunek cystern z dwusiarczkiem węgla. Parowozownia służyła jako szatnia oraz stołówka w przerwach na posiłek. Wymienione fakty zdaniem Z. F. można sprawdzić ponieważ zakład pracy płacił wysokie kary za zanieczyszczenia środowiska. Stan jego zdrowia jest skutkiem ciężkiej pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. skierował skargę Z. F. według właściwości do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S., który przesłał ją do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z prośbą o ustosunkowanie się do zarzutów. W odpowiedzi Instytut Medycyny Pracy w Ł. podniósł, iż informacja, że badany był w przeszłości palaczem tytoniu pochodziła z wywiadu oraz analizy dokumentacji medycznej, a w orzeczeniu instytutu nikotynizm nie jest przedstawiany jako czynnik bezpośrednio odpowiedzialny za stwierdzane obecnie zmiany w stanie zdrowia. Zauważono jedynie, że palenie papierosów mogło się przyczynić do rozwoju u pacjenta miażdżycy . W przedmiotowym przypadku istnieją dane potwierdzające istotne narażenie badanego na dwusiarczek węgla jedynie w odniesieniu do okresu 1965 - 1967, kiedy to pacjent pracował jako aparatowy w wydziale przędzalni jedwabiu. W późniejszym okresie zatrudnienia nie udokumentowano istotnego (przekraczającego ustalone normatywy higieniczne) narażenia pacjenta na CS2. W tych okolicznościach Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. rozpoznając sprawę w postępowaniu wznowieniowym stwierdził, iż zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65, poz. 294 z póżn. zm.) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia, jeżeli zostały wywołane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących na stanowisku pracy, przy czym przy ocenie działania tych czynników uwzględnia się m.in. rodzaj, stopień i czas działania narażenia zawodowego oraz sposób wykonywania pracy. Po wznowieniu postępowania organ oparł swoją decyzję na orzeczeniu lekarskim wydanym przez Klinikę Chorób Zawodowych Instytut Medycyny Pracy w Ł. oraz materiale dowodowym zgromadzonym dotychczas w sprawie. W orzeczeniu lekarskim Kliniki Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł. jednostce upoważnionej do przyczynowego łączenia objawów chorobowych z pracą zawodową wykonywaną przez poddanego badaniom pracownika nie stwierdzono istnienia choroby zawodowej. Tym samym nie było podstaw do uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. w dnia [...] stycznia 2003 r. Od decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] kwietnia 2007 r. odwołanie wniósł Z. F. domagając się jej uchylenia decyzji i kontynuowania postępowania administracyjnego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania Z. F. od decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] kwietnia 2007 r. odmawiającej uchylenia decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej przewlekłego zawodowego zatrucia dwusiarczkiem węgla - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że Z. F. w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie podejrzenia choroby zawodowej -przewlekłego zatrucia dwusiarczkiem węgla był kilkakrotnie badany w uprawnionej do wydawania orzeczeń w sprawach chorób zawodowych placówce medycznej. Zarówno podczas poprzedniego jak i podczas obecnie prowadzonego postępowania wznowieniowego żadna z uprawnionych placówek medycznych nie rozpoznała u niego choroby, która mogłaby być wynikiem zawodowego narażenia na dwusiarczek węgla. Zainteresowany we wznowionym postępowaniu administracyjnym nie przedstawił w istocie żadnych dowodów, które byłyby podstawą do uchylenia decyzji ostatecznej Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] stycznia 2003 r. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] kwietnia 2007 r. odmawiającej uchylenia decyzji własnej Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] stycznia 2003 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Z. F. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi ponowił twierdzenie, że przez wiele lat pracował w Zakładzie Chemicznym w szczególnie szkodliwych warunkach z narażeniem na wysokie stężenie dwusiarczku węgla co spowodowało wystąpienie choroby zawodowej. Zakwestionował ustalenia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. co do braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłego zawodowego zatrucia dwusiarczkiem węgla. Podniósł wadliwość ustalenia, iż występujące u niego zmiany miażdżycowe były spowodowane nikotynizmem, gdyż nigdy nie palił tytoniu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Aby możliwe było uchylenie decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] stycznia 2003 roku utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci przewlekłego zawodowego zatrucia dwusiarczkiem węgla w trybie art. 151 § 1 pkt 2 kpa, skarżący powinien przede wszystkim wykazać istnienie przesłanek wznowieniowych z art. 145 § 1 kpa. Samo postanowienie o wznowieniu postępowania nie oznaczało jeszcze wzruszenia decyzji ostatecznej. Organ musiał wznowić postępowanie, gdyż w pierwszym stadium tego nadzwyczajnego postępowania badana jest jedynie kwestia powołania się na ustawowe przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania. Natomiast stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście w sprawie wystąpiła i jakie z tego wynikają skutki dla jej rozstrzygnięcia, mogły być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 kpa i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 kpa. Przepisy o wznowieniu postępowania, regulujące nadzwyczajny tryb uchylania decyzji ostatecznych, a stanowiące wyłom w zasadzie trwałości decyzji określonej w art. 16 kpa, nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Zaistnienie przesłanki będącej podstawą wznowienia nie może budzić wątpliwości. Skarżący jako podstawę do wznowienia wskazał nowe dokumenty o charakterze medycznym mające potwierdzić, iż jego zły stan zdrowia wynikał z długoletniej pracy zawodowej w zakładach chemicznych. W istocie skarżący powoływał się na przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 kpa; to jest ujawnienie się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. Jednak stwierdzić należy, iż po zbadaniu sprawy prawidłowo organy oceniły, że żadna z przesłanek wznowieniowych wskazanych w art. 145 § 1 kpa nie potwierdziła się. Przepis art. 145 § 1 pkt 5 kpa może mieć zastosowanie, gdy ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe i istnieją w dniu wydania decyzji ostatecznej oraz nie były znane organowi, który wydał decyzję. W realiach sprawy za nową okoliczność faktyczną można byłoby uznać aktualne zdiagnozowanie u skarżącego choroby w postaci przewlekłego zawodowego zatrucia dwusiarczkiem węgla oraz wskazanie na to dowodów w postaci dokumentacji medycznej. Przy czym nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, ale musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania kwestionowanej decyzji, a dla organu były one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. W sprawie niniejszej sytuacji takiej nie było. Organ przeprowadził ponowne badania skarżącego tak jakby rozpoznanie sprawy w postępowaniu wznowieniowym było kolejną instancją w postępowaniu administracyjnym, jednak nie zmienia to faktu, że u skarżącego nigdy nie stwierdzono przewlekłego zawodowego zatrucia dwusiarczkiem węgla. Z. F. jest osobą bardzo schorowaną, przy czym nie każda choroba nawet wiążąca się z wykonywaniem pracy zawodowej jest chorobą zawodową. Jest nią jedynie choroba określona w katalogu chorób zawodowych. W przypadku skarżącego całe postępowanie zakończone kwestionowaną w postępowaniu wznowieniowym decyzją dotyczyło odmowy stwierdzenia przewlekłego zawodowego zatrucia dwusiarczkiem węgla. Także i aktualnie prowadzone postępowanie nie wykazało aby taka choroba u skarżącego występowała, mimo iż rozpoznano istnienie szeregu innych poważnych schorzeń. Zatem nie zaistniała żadna nowa istotna okoliczność faktyczna ani nie ujawnił się żaden inny nowy dowód (istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi) mogące być podstawą do uchylenia decyzji dotychczasowej. W takim stanie faktycznym sprawy, organ po wznowieniu postępowania nie mógł uchylić kwestionowanej decyzji odmawiającej stwierdzenia przewlekłego zawodowego zatrucia dwusiarczkiem węgla . Zgodnie z przepisem art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w przypadku stwierdzenia braku podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji na podstawie art. 145 § 1 kpa, organ administracji państwowej odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.