VII SA/Wa 1771/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Izabela Ostrowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 marca 2022 r. sprawy ze skargi D L na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę I. Skargą z 14 lipca 2021 r. D.Ł. powołując się na "porządek prawny oraz ład przestrzenny i funkcjonalny" wniosła o unieważnienie w całości bądź w części dotyczącej szerokości dróg wewnętrznych, uchwały Rady Miejskiej w R. z [...] czerwca 2021 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu C., na terenie gminy R. - część "A-2" (Dz. Urz. Woj.. z 2021 r. poz.). Wskazała na następujące naruszenia prawa: 1. brak ogłoszeń o planie w miejscowości C., co uniemożliwiło mieszkańcom złożenie uwag do wskazanego planu, 2. niezgodność ww. uchwały z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy R., uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w R. z [...] marca 2021 r. - w zakresie szerokości dróg wewnętrznych niezdefiniowanych na rysunku studium. W ocenie Skarżącej Urząd Miasta i Gminy w R. każdorazowo wyłożył do publicznej wiadomości obwieszczenia o przystąpieniu do sporządzania planu, poprzez wywieszenie obwieszczenia na tablicy urzędu, w lokalnej prasie, na stronie internetowej urzędu, jednak zabrakło ogłoszenia w miejscowości C.. Gmina R. jest gminą miejsko-wiejską a obszar miejscowości C. traktowany był do tej pory (do czasu uchwalenia nowego planu), jako obszar wiejski. Mieszkańcami wsi C., ul. S. są w znacznym stopniu osoby starsze, które chciałyby móc zabierać głos w sprawie uchwalania nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Strona powołała się na orzeczenie NSA wydane w sprawie o sygn. akt II OSK 1076/20 podkreślając, że w przedmiotowej sprawie zaniechano dokonania ogłoszeń w niewielkiej miejscowości (wsi), w której nie mieści się siedziba organu gminy. Jest to okoliczność bardzo istotna, albowiem na terenach wiejskich poczytność prasy, w tym także prasy miejscowej, jest względnie nieduża. Na terenach takich nie jest również tak, aby wszyscy mieszkańcy wsi posiadali Internet i stale z niego korzystali. W takiej sytuacji również wywieszenie ogłoszenia w siedzibie organu gminy, czy też w miejscowości, w której mieści się siedziba organu gminy, nie daje realnych szans na zapoznanie się z tak opublikowanym obwieszczeniem w terminach przewidzianych w art. 17 pkt 1 i 9 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm. - dalej jako u.p.z.p.) z tej przyczyny, że mieszkańcy innych miejscowości nie w każdym miesiącu muszą bywać w miejscowości, w której mieści się siedziba organu gminy. W przypadku wiejskich miejscowości największą rękojmię szybkiego i skutecznego poinformowania mieszkańców wsi o określonych wiadomościach urzędowych daje wywieszenie obwieszczenia w miejscach, w których zwyczajowo w danej miejscowości ogłoszenia takie się zamieszcza. Zaniechanie dokonania takich czynności sprawia, że określone informacje urzędowe faktycznie nie dotrą we właściwym czasie do większości mieszkańców danej miejscowości. W przypadku uchwalania planu tego rodzaju zaniechanie jest szczególnie istotne, albowiem z dokonanymi ogłoszeniami o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu i o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu ustawa wiąże kwestie zgłaszania wniosków do planu i uwag dotyczących projektu planu. Niewiedza mieszkańców wsi o prowadzeniu procedury planistycznej uniemożliwia im wzięcie udziału w dyskusji publicznej nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu (art. 17 pkt 9 u.p.z.p.). Zdaniem Skarżącej Gmina winna kierować się szeroko rozumianą kompetencją i rzetelnie poinformować wszystkich - dotrzeć nawet do tych mieszkańców, którzy mogą nie mieć Internetu czy też po prostu nie potrafią się nim posługiwać. Mieszkańcy wsi C. są oddaleni o Urzędu Miasta Gminy o ponad 3 km, co wiąże się z koniecznością dojazdu do miasta a robią to w razie konieczności np. wizyt u lekarzy, dokonania płatności, nie mają obowiązku kupowania prasy lokalnej (ponadto nie wszędzie taka prasa jest dostępna) a wizyty w samym urzędzie są dokonywane na wezwanie organu. Plan miejscowy nie odzwierciedla również zapisów studium. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy R. zostało przyjęte uchwałą w dniu [...] marca 2021 r. W niniejszym dokumencie w części III pkt 6.1.3 przyjęto, że: "Uzupełniający układ komunikacyjny stanowią drogi lokalne i dojazdowe oraz drogi wewnętrzne, których przebiegi nie zostały zdefiniowane na rysunku Studium - Kierunki. Elementy układu uzupełniającego nie powinny umożliwiać przejazdów tranzytowych z pominięciem sieci podstawowej. Gruntowe nawierzchnie dróg należy, co najmniej utwardzić dla zapewnienia przejezdności przez cały rok. Ponadto dla dróg wewnętrznych zaleca się stosowanie parametrów jak dla dróg publicznych klasy technicznej D (dojazdowej)". Zgodnie zatem z powyższym zapisem i rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. § 15 pkt 1 ppkt 6 szerokość pasa ruchu na drodze klasy D winna wynosić 2,5 metra, co stoi w sprzeczności z planem, w którym w § 13 pkt 3 wskazano, że droga wewnętrzna ma mieć 8 metrów szerokości. Ład przestrzenny, którym gmina winna się kierować jest zasadą naczelną gospodarowania przestrzenią, stanowi nadrzędny układ odniesienia dla wszelkich czynności i poziomów planowania przestrzennego. Dlatego też Skarżąca wniosła o dokonanie zmiany § 13 pkt 3 planu i zastosowanie rozwiązań, które zostały przyjęte dla takich obrębów w gminie R. jak: a) Obręb [...] na terenie miasta R. § 13 pkt 4 - przyjęty uchwałą z [...] stycznia 2021 r. nr [...]; b) Obręb Ł.osie § 13 pkt 4 - przyjęty uchwałą z [...] maja 2021 r. nr [...]; c) Obręb C. Etap 1B § 12 pkt 1 ppkt 4 - przyjęty uchwałą z [...] marca 2020 r. nr [...]. W każdej wymienionej uchwale organ dopuszcza zastosowanie wewnętrznej drogi o szerokości 6 metrów przy uznaniu pewnych warunków. Takie zapisy winny znaleźć się w planie dla miejscowości C. z uwagi na uchwalone studium i nie powinny odbiegać znacząco od przyjętych w nim uwarunkowań. Pismami z 19 i 29 września 2021 r. Skarżąca podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo wskazała, że pierwszym i podstawowym elementem obwieszczeń winny być ogłoszenia w danej miejscowości - sołectwie w formie wywieszonego obwieszczenia. Dokonane przez Gminę obwieszczenia mogły nastręczyć niemałych problemów mieszkańcom, w szczególności osobom, które nie korzystają ze źródeł informacji, z których skorzystała Gmina. Skarżąca jako właścicielka nieruchomości we wsi C. - działka nr ewid. [...] za zgodą Gminy ma doprowadzoną drogę wewnętrzną (dz. ewid. [...]) o szerokości 6 metrów. Chciałaby móc podzielić działkę o nr ewid. [...] na 3 mniejsze i przedłużyć już istniejącą drogę w takich samych parametrach, jednak zapisy planu nie pozwalają na to. Jest to krzywdzące, dlatego, że konieczność poszerzenia na 8 m uszczupli wymiar nowo projektowanych działek. Ponadto nie byłaby to droga "przelotowa", zatem poszerzenie jej tylko na odcinku około 50 metrów jest bezsensowne - w takiej szerokości zmieszczą się wszystkie media, droga nie będzie zastawiana autami, zatem dostęp służb ratunkowych również byłby możliwy. Skarżąca wskazała również na uchwałę Rady Miejskiej w R.nr [...], która dokonano podziału jednostek pomocniczych obszaru Sołectw C. i C. oraz utworzono nowe S. W. W tej samej uchwale, jako załącznik zamieszczono statut S. C. W niniejszym Statucie w § 8 pkt 3 o wszystkich wydarzeniach na terenie wspomnianej jednostki organizacyjnej informuje się mieszkańców w sposób zwyczajowo przyjęty - w szczególności za pomocą plakatów, ulotek, strony internetowej gminy, forów internetowych. Trudno zrozumieć fakt, że w jednostce pomocniczej, jaką jest Sołectwo w statucie wręcz szczegółowo określa się jak winno wyglądać informowanie mieszkańców w sposób "zwyczajowo przyjęty", natomiast sam Urząd Miasta i Gminy nie stosuje się do takich wytycznych. Strona wskazała również, że na stronie BlP miasta R. nie ma informacji odnośnie do wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu w trzecim terminie tj. w dniach 10.02-03.03. II. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w ramach procedury planistycznej zachowano przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczące ogłoszeń o kolejnych etapach sporządzania planu, w tym wyłożenia projektu do publicznego wglądu i terminie dyskusji publicznej. Burmistrz R. zawiadomił o podjęciu przez Radę Miejską w R. uchwały nr [...] z [...] września 2019 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia ww. planu przez ogłoszenia i obwieszczenia w dniu 15 października 2019 r. w miejscowej prasie w tygodniku Kurier-W oraz w BIP urzędu, a także w sposób zwyczajowo przyjęty na tablicach ogłoszeń w siedzibie urzędu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu nie krótszy niż 21 dni. Zawiadomiono również organy uprawnione do opiniowania planu i zgłaszania do niego uwag. Projekt planu raz z prognozą oddziaływania na środowisko uzyskał stosowne opinie i uzgodnienia. W trakcie trwającej procedury trzykrotnie wyłożono do publicznego wglądu projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko: I wyłożenie: w dniach 26 maja - 17 czerwca 2020 r. - dyskusja publiczna 15 czerwca 2020 r., uwagi były wnoszone do dnia 1 lipca 2020 r. (wpłynęły 34 pisma z uwagami); II wyłożenie: w dniach 28 października - 18 listopada 2020 r. - dyskusja publiczna 16 listopada 2020 r., uwagi były wnoszone do dnia 2 grudnia 2020 r. (wpłynęło 10 pism z uwagami); III wyłożenie: w dniach 10 lutego 2021 r. - 3 marca 2021 r. - dyskusja publiczna 22 lutego 2021 r., uwagi wnoszone były do dnia 17 marca 2021 r. (wpłynęło 9 pism z uwagami). O każdym wyłożeniu projektu planu Burmistrz ogłaszał co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia przez ogłoszenia i obwieszczenia w miejscowej prasie (Kurier-W, Wieści [...]) oraz w BIPie urzędu, a także w sposób zwyczajowo przyjęty na tablicach ogłoszeń w głównej siedzibie urzędu oraz w budynku filii przy ul. K. [...], określając formę, miejsce i termin składania uwag nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia. Z uwagi na wprowadzenie zmian w przepisach u.p.z.p. poprzez dodanie art. 8c, dwie ostatnie dyskusje publiczne przeprowadzone zostały za pomocą środków porozumiewania się na odległość (online). Osoby zainteresowane wzięciem udziału w dyskusji zgłaszały swój akces na wskazany w ogłoszeniu adres poczty elektronicznej i w wiadomości zwrotnej otrzymywały Iink do dyskusji onilne w aplikacji M. wraz z instrukcją. Podczas dyskusji była możliwość zabierania głosu, zadawania pytań i składania uwag przez jednoczesną transmisję obrazu i dźwięku, jak również zadawanie pytań i składanie uwag w formie zapisu tekstowego. Organ wskazał, że plan jest zgodny ze studium. Zgodnie z postanowieniem części III pkt 6.1.2. Studium: "Uzupełniający układ komunikacyjny stanowią drogi lokalne i dojazdowe oraz drogi wewnętrzne, których przebiegi nie zostały zdefiniowane na rysunku Studium - Kierunki. Elementy układu uzupełniającego nie powinny umożliwiać przejazdów tranzytowych z pominięciem sieci podstawowej. Gruntowe nawierzchnie dróg należy, co najmniej utwardzić dla zapewnienia przejezdności przez cały rok. Ponadto dla dróg wewnętrznych zaleca się stosowanie parametrów jak dla dróg publicznych klasy technicznej D (dojazdowej)." Zgodnie natomiast z § 13 pkt 3 planu "w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji ustala się: 3) dopuszcza się do obsługi terenów realizację dróg wewnętrznych niewyznaczonych na rysunku planu, zgodnie z przepisami odrębnymi, przy zachowaniu ustaleń planu, o szerokości w liniach rozgraniczających nie mniejszej niż 8,0 m" Podkreślić należy, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., ustalenia planu dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji, określające układ komunikacyjny wraz z ich parametrami i klasyfikacją ulic oraz warunki powiązań układu komunikacyjnego z układem zewnętrznym, stanowią obowiązkowy element planu. Istotne jest również, że do zadań własnych gminy, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnot. W szczególności zadania te obejmują sprawy ładu przestrzennego, gminnych ulic, organizacji ruchu drogowego, porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli oraz ochrony przeciwpożarowej i przeciwpowodziowej. Określając w miejscowym planie położenie oraz szerokość dróg, gmina uprawniona jest - w ramach przyznanych jej kompetencji - dokonać stosownych ustaleń w zakresie właściwego skomunikowania terenów z pozostałymi, w tym właściwego połączenia z siecią istniejących i zaprojektowanych dróg. Zgodnie z § 15 pkt 1 ppkt 6 rozporządzenia MTiGM z 2 marca 1999 r., szerokość pasów ruchu na drodze klasy D powinna wynosić 2,50 m, jest to minimalna szerokość jednego pasa ruchu, a nie całej drogi, także niewątpliwie zapisy istniejące w skarżonej uchwale dotyczące szerokości drogi są prawidłowe. Również wykładnia § 14 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, prowadzi do stwierdzenia, że minimalna szerokość umożliwiająca dostęp i dojście do nieruchomości przewidzianej pod zabudowę określona została w § 14 ust. 1 tego rozporządzenia. Ze wskazanego przepisu rozporządzenia wynika zaś, że w tym zakresie istnieje możliwość zapewnienia dostępu i dojazdu za pomocą jezdni o minimalnej szerokości 3 m, o ile wielkość ta spełniać będzie wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej, określone w przepisach odrębnych. Tym samym mając na uwadze treść ust. 1 § 14 powyższego rozporządzenia podnieść należy, że przyjęte przez ustawodawcę w omawianym akcie podustawowym pojęcie "jezdni", odnosi się do każdego pasa, po którym ma odbywać się dojazd, a w konsekwencji, że minimalnym wymaganiem dla takiego pasa jest szerokość 3 metrów. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów (ust. 2). Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m (ust. 3). Pojęcie ciągu pieszo-jezdnego wprawdzie nie zostało zdefiniowane w ustawie o drogach publicznych, natomiast pojawia się w § 14 ust. 2 ww. rozporządzenia. Wskazać zatem należy, iż w skarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego projektowany jest zakres "całej" drogi, w skład której wchodzą dwa pasy ruchy (po jednym w każdym kierunku), chodnik, pasy zieleni oraz oznakowania, co powoduje, iż określenie minimalnej szerokości drogi w skarżonym akcie nie mniejszej niż 8,0 metrów, pozostaje w zgodzie z przytoczonymi wyżej regulacjami. Ten sam parametr minimalnej szerokości 8,0 metrów dla dróg wewnętrznych dotychczas obowiązywał w miejscowym planie na obszarze C. tj. w uchwale Nr [...] z [...].05.2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy R. obejmującego część obrębu C. na terenie gminy R. (Dz. Urz. Woj. [...]. poz. [...]). Szerokość 8 metrów dla drogi wewnętrznej przyjęto również w innych planach na terenie gminy. W niektórych planach przyjęto mniejsze szerokości dróg wewnętrznych ale pod określonymi warunkami i są to wyjątki uzasadnione miejscowymi uwarunkowaniami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: III. Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 559 - dalej jako u.s.g.) poza wymaganiami stricte formalnymi, podstawą legitymacji skargowej jest stan naruszenia interesu prawnego strony skarżącej, a nie jedynie sam fakt posiadania owego interesu. W sprawie dotyczącej kontroli miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego legitymację danego skarżącego kształtuje więc nie tyle sam fakt istnienia interesu prawnego lub uprawnienia, ale równoczesne jego naruszenie. Dopiero bowiem naruszenie interesu lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (oceny legalności planu), przy czym obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, w sposób nie znajdujący uzasadnienia w przepisach prawa. Nie chodzi przy tym o li tylko naruszenie pewnych uprawnień właścicielskich zapisami planu, ale o rzeczywiste ich ograniczenie, które oceniane musi być w ramach ewentualnego przekroczenia uprawnień do swobodnego planowania gminy na jej terenie (tzw. władztwo planistyczne). Strona wskazująca na naruszenie jej interesu prawnego lub uprawnienia jest przy tym zobowiązana wyjaśnić, że w tym konkretnym wypadku istnieje ścisły związek pomiędzy jej własną, prawnie gwarantowaną a nie tylko faktyczną sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Uchwała ma zatem naruszać (całkowicie lub częściowo) interes prawny lub uprawnienie (zob. np. wyrok WSA w Krakowie z 9 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1501/17). Przypomnieć także należy, że z naruszeniem interesu prawnego mamy do czynienia wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostanie - w sferze prawnej - odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów, bądź też zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub zmieniony dotychczas ciążący na nim obowiązek. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną strony skarżącej, a zaskarżoną uchwałą musi istnieć aktualnie, a nie w przyszłości oraz powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków (zob. wyroki WSA we Wrocławiu z 11 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Wr 424-426/16). W ocenie Sądu, Skarżąca D.Ł. legitymuje się nie tylko interesem prawnym wywodzonym z prawa własności nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...] (identyfikator [...]) oraz [...] (identyfikator [...]), którą chciałaby podzielić, ale również interes ten został sporną uchwałą naruszony względem dotychczasowego sposobu wykorzystania posiadanych nieruchomości i możliwości ich zagospodarowania poprzez wprowadzenie regulacji określającej szerokość drogi wewnętrznej na 8 m. IV. Skarżąca jako główne źródło uchybień zaskarżonego planu wskazuje niewłaściwie przeprowadzoną procedurę planistyczną, w efekcie której została pozbawiona możliwości wzięcia udziału w pracach nad planem, zgłaszania uwag i zabierania głosu w ramach publicznej dyskusji. Nadto, na poziomie konkretnych rozwiązań planistycznych kwestionuje § 13 pkt 3 planu regulujący szerokość nowo tworzonych dróg wewnętrznych. Jak wyjaśnia, chciałaby w przyszłości podzielić działkę o nr ewid. [...] na 3 mniejsze działki i przedłużyć już istniejącą drogę pozostawiając ją w takiej samej szerokości jak dotychczasowa, jednak plan już na to nie pozwala. Jest to jej zdaniem krzywdzące, gdyż droga o szerokości 8 m uszczupli wymiar nowo projektowanych działek o 2 metry, co w sytuacji braku przelotowości tej drogi jest niezrozumiałe. Ponadto nie byłaby to droga "przelotowa", zatem poszerzenie jej tylko na odcinku około 50 metrów jest bezsensowne - w takiej szerokości zmieszczą się wszystkie media, droga nie będzie zastawiana autami, zatem dostęp służb ratunkowych również byłby możliwy. Weryfikując zasady sporządzenia zaskarżonego planu zauważyć trzeba, że uchwała zawiera wymaganą część tekstową i graficzną - zgodnie z art. 20 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 u.p.z.p. Zawiera także obowiązkowe elementy wynikające z art. 15 ust. 2 u.p.z.p. z uwzględnieniem specyfiki terenu, którego dotyczy. Uregulowano w nim przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, granice i sposoby zagospodarowania terenów, podlegających ochronie na podstawie przepisów odrębnych, szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości, szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy, zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemu komunikacji, zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej, stawki renty planistycznej. Ze względu na specyfikę terenu w planie odstąpiono od dokonywania ustaleń granic i sposobów zagospodarowania terenów górniczych, obszarów szczególnego zagrożenia powodzią i obszarów osuwania się mas ziemnych, ze względu na brak ich występowania w granicach planu, krajobrazów priorytetowych określonych w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa, ze względu na brak sporządzenia audytu krajobrazowego dla województwa mazowieckiego, sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów, wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych, ze względu na brak w granicach planu obszarów przestrzeni publicznych określonych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy R.. Plan zawiera zatem wszystkie obligatoryjne elementy przewidziane w przepisach u.p.z.p., a także został sporządzony na właściwym podkładzie mapowym. Przesłanki stwierdzenia nieważności planu określa art. 28 ust. 1 u.p.z.p. i zgodnie z jego brzmieniem istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W skardze podnoszony jest zarzut dotyczący wadliwej procedury w jakiej plan został podjęty. Sąd nie stwierdził jednak powodów aby kwestionować procedurę prowadzącą do uchwalenia tego planu. Rada Gminy dochowała wymagań procesowych związanych z podjęciem uchwały, w szczególności w pierwszej kolejności wydała uchwałę o przystąpieniu do prac nad planem zawiadamiając o tym lokalną społeczność w sposób wskazany w u.p.z.p., dokonała niezbędnych ogłoszeń w prasie, zasięgnęła opinii i uzgodnień oraz wyłożyła plan do publicznego wglądu, organizując również dyskusję nad jego postanowieniami, a także rozpatrzyła uwagi zgłoszone do planu. Z tego punktu widzenia nie zachodzą przesłanki do przyjęcia, że doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu. Podkreślenia wymaga, że Gmina dokonała obwieszczeń poprzez: a) wywieszenie w urzędzie; b) w prasie K.; c) w BIP gminy Skarżąca zwraca w kontekście tego uwagę, że w wyniku braku wywieszenia pisemnych ogłoszeń na terenie miejscowości C., doszło do uszczuplenia jej prawa do powzięcia wystarczającej wiedzy o prowadzonej procedurze uchwalania planu, bowiem zastosowane formy ogłoszeń, były niewystarczające i nie dotarły do Skarżącej. Jak bowiem wskazała, nie każdy z mieszkańców C. odwiedza regularnie budynki gminne, kupuje gazety lokalne czy też przeszukuje internetowe zasoby stron gminnych. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że jakkolwiek organ gminy zawsze może podjąć dalej idące środki związane z propagowaniem informacji o trwającej procedurze planistycznej, niż tylko te określone w prawie jako niezbędne minimum, to jednak w tym konkretnym przypadku nie można przyjąć, aby swoimi działaniami doprowadził do pozbawienia, tym bardziej intencjonalnego, kogokolwiek z mieszkańców miejscowości C., możliwości wzięcia udziału w procedurze uchwalania planu miejscowego. Ogłoszenie o poszczególnych etapach procedury zostało opublikowane trzema kanałami informacji (wywieszenie w urzędzie, prasa lokalna, Internet). Gmina stworzyła zatem realną możliwość uczestniczenia w procesie planistycznym, co potwierdzają uwagi jakie zostały zgłoszone do projektu planu w toku postępowania. Dokonane ogłoszenia mają przy tym za zadanie jedynie stworzyć możliwość zapoznania się obywateli z faktem, że toczy się procedura planistyczna, a nie na pewno ich o tym powiadomić. Nawet bowiem najlepiej zaprojektowana informacja nie odniesie skutku, jeżeli obywatel nie zechce się z nią zapoznać. Prawdziwe jest więc stwierdzenie Strony, że nie ma ona obowiązku ani przeglądać Internetu ani też czytać prasy lokalnej. Nie można jednak w sposób uzasadniony twierdzić, że skorzystanie przez Gminę z 3 kanałów komunikacji było w tym przypadku niewystarczającą, albowiem jak wskazano inne podmiotu powzięły wiedzę o procedurze i zgłosiły stosowne uwagi. Nie zachodzi więc sytuacja, w której naruszono procedurę uchwalania planu miejscowego. Kończąc należy wskazać, że w odniesieniu do kwestii zdalnego posiedzenia w sprawie dyskusji publicznej, jest to uzasadnione przepisami prawa - art. 8d u.p.z.p. Warunkiem jest przewidziane w ust. 2 prowadzenie dyskusji publicznej za pomocą środków porozumiewania się na odległość w sposób umożliwiający: 1) zabieranie głosu, zadawanie pytań i składanie uwag przez jednoczesną transmisję obrazu i dźwięku, oraz 2) zadawanie pytań i składanie uwag w formie zapisu tekstowego. Powyższe możliwości zapewniła platforma M. , z której korzystał organ. Niezasadne są także twierdzenia Skarżącej o naruszeniu przez § 13 pkt 3 planu jej interesu prawnego w stopniu wykraczającym poza przyznane Gminie władztwo planistyczne. Po pierwsze, plan jest zgodny ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy R. (uchwała z [...] marca 2021 r.). W części III pkt 6.1.3 tego aktu przyjęto, że: "Uzupełniający układ komunikacyjny stanowią drogi lokalne i dojazdowe oraz drogi wewnętrzne, których przebiegi nie zostały zdefiniowane na rysunku Studium - Kierunki. Elementy układu uzupełniającego nie powinny umożliwiać przejazdów tranzytowych z pominięciem sieci podstawowej. Gruntowe nawierzchnie dróg należy, co najmniej utwardzić dla zapewnienia przejezdności przez cały rok. Ponadto dla dróg wewnętrznych zaleca się stosowanie parametrów jak dla dróg publicznych klasy technicznej D (dojazdowej)". Jest to przepis na tyle szeroki, że umożliwia uregulowanie w planie obowiązku tworzenia nowych dróg wewnętrznych o parametrach przyjętych przez Gminę, nie narzucając w tym zakresie jakichkolwiek rozwiązań minimalnych czy maksymalnych. W § 13 pkt 3 planu wskazano zatem, że w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji, dopuszcza się do obsługi terenów realizację dróg wewnętrznych niewyznaczonych na rysunku planu, zgodnie z przepisami odrębnymi, przy zachowaniu ustaleń planu, o szerokości w liniach rozgraniczających nie mniejszej niż 8,0 m. Po drugie, przewidziana w planie szerokość nowej drogi wewnętrznej wynosi 8,0 m i nie jest to nadużywanie władztwa planistycznego. Organ mógł taką wartość powiązać z drogą wewnętrzną po to właśnie, by zapewnić swobodną możliwość komunikacji. Powoływana przez Skarżącą wartość 2,5 m dla pojedynczego pasa ruchu jaką przewiduje rozporządzenie MTiGM nie jest tu żadnym ograniczeniem (mowa jest bowiem o drodze). W obecnych realiach transport samochodowy stanowi istotny element układu połączeń komunikacyjnym, stworzenie zatem realnych warunków swobodnego przemieszczania poprzez zagwarantowanie minimalnej szerokości drogi dojazdowej wewnętrznej nie może być widziane jako nadmierne wkroczenie we własność. Po trzecie, interes prawny Skarżącej nie został istotnie naruszony tym przepisem. Pomimo istnienia obowiązku wydzielania nowych dróg wewnętrznych o szerokości 8,0 m, Skarżąca czyniąc to, nadal zachowuje własność nieruchomości. Sprzedając zaś komercyjnie wydzielone działki (należy założyć, że tego właśnie dotyczy jej zamiar opisany w skardze), sprzedać będzie mogła również stosowny udział w drodze wewnętrznej. Co równie istotne, dokonanie podziału nieruchomości nr ewid. [...] nie wymaga wydzielenia drogi wewnętrznej, bowiem wystarczające jest co do zasady ustanowienie odpowiedniej służebności gruntowej przechodu i przejazdu o postulowanej przez Skarżącą szerokości 6 m. Plan tej kwestii nie reguluje. W powyższej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) oddalił skargę.