VII SA/Wa 1778/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. j. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2016 r., znak [...] w przedmiocie nakazu przeprowadzenia robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca – [...] Sp. j. z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła w dniu [...] lipca 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2016 r., znak [...]. Zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. j., od decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] nakazującej ww. spółce, doprowadzenie do jak najlepszego stanu witryn i wejść do lokalu użytkowego [...] w budynku na os. [...], położonym na terenie [...] w [...], w zakresie i terminach określonych w tej decyzji - uchylił zaskarżoną decyzję w części określającej termin wykonania nakazanych czynności wskazanych w pkt 4 oraz wyznaczył nowy termin ich wykonania: do dnia 30 października 2016 r.; uchylił zaskarżoną decyzję w części określającej wymaganą dokumentację projektową i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowa decyzja może stanowić podstawę do żądania przez właściwy organ wykonania wskazanych w niej obowiązków w zastrzeżonym terminie. Tymczasem, okoliczności sprawy wskazują na to, że sprawa sądowoadministarcyjna może nie zostać prawomocnie zakończona przed upływem terminu zastrzeżonego w tejże decyzji. Tym samym, potencjalne uchylenie zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny może mieć miejsce w niniejszej sprawie już po upływie przedmiotowego terminu. W dalszej części uzasadnienia strona skarżąca podniosła, że określona w art. 61 § 1 p.p.s.a. konstrukcja przesłanek wstrzymania wykonania nie wyłącza obowiązku oceny wniosku o wstrzymanie wykonania również z punktu widzenia prawdopodobieństwa uwzględnienia wniesionej skargi, a więc rozważenia zarzutów niezgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem. Dokonanie wstępnej oceny zasadności skargi przy badaniu możliwości uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest niezbędne w przedmiotowej sprawie mając na uwadze charakter podniesionych w skardze zarzutów dotyczących poważnych uchybień, które mają istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie ochrona tymczasowa jest niezwykle ważną gwarancją procesową strony, ponieważ może ją chronić przed negatywnymi następstwami zaskarżonej decyzji. Skarżąca powołała się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1990 r., sygn. akt SA/Wr 1478/90, niepubl.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, że w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. W świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku strony skarżącej, Sąd uznał, że wniosek nie został w należyty sposób uzasadniony, brak jest zatem podstaw do jego pozytywnego rozpatrzenia. Praktycznie jedynym podnoszonym przez stronę argumentem, który w ocenie skarżącej przemawia za zasadnością jej żądania, jest prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji. Tymczasem kwestia zgodności bądź braku zgodności z prawem decyzji nie może być badana w toku postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Postrzegana przez stronę niezgodność działań organów administracji publicznej z prawem – niezależnie od istniejącego zdaniem strony stopnia bądź "oczywistości" tej bezprawności – nie może przemawiać za zasadnością wniosków w postępowaniach wpadkowych. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przesłanki umożliwiające to wstrzymanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 61 § 3 p.p.s.a.) nie odwołują się w żaden sposób do merytorycznej zasadności działań podjętych w toku postępowania administracyjnego, a skoro wstrzymanie wykonania decyzji trzeba rozpatrywać w kategoriach wyjątku od zasady przewidzianej w art. 61 § 1 p.p.s.a., a wyjątków nie należy interpretować rozszerzająco, względy podnoszone przez stronę w omawianym zakresie nie mogą zostać uznane za istotne dla rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa, jak wspomniano wyżej, na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04), a obowiązkiem sądu jest w tej sytuacji ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Ogólnikowość złożonego w niniejszej sprawie wniosku tym samym nie pozwala zweryfikować, czy w istocie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.