VII SA/Wa 1781/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] Sp. z o.o. w [...] jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] czerwca 2017 r. znak: [...], wydane w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, w następującym stanie sprawy: Pismem z 9 marca 2017 r. [...] Spółka z o.o. w [...] wystąpiła do Prezydenta [...] o wydanie zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne – tj. komórki lokatorskiej oznaczonej jako E.033, usytuowanej na III kondygnacji nadziemnej (II piętro) o powierzchni 3,5 m², w nowo wybudowanym budynku wielorodzinnym w [...], dzielnicy [...], przy ul. [...], na terenie działek o nr ew. [...], [...] i [...] obręb [...]. Prezydent [...] postanowieniem z [...] marca 2017 r. nr [...], na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), i (m. in.) art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r., poz. 1892), po rozpatrzeniu ww. wniosku [...] Sp. z o.o. w [...], orzekł o odmowie wydania zaświadczenia stwierdzającego, że komórka lokatorska oznaczona jako E.033, położona na III kondygnacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego, usytuowanego przy ul. [...] w [...] (dz. nr ew.: [...], [...] i [...] z obrębu [...]), stanowi samodzielny lokal w świetle art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. W uzasadnieniu tego postanowienia zacytowano przepis art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali o treści: "Do lokali mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi" i stwierdzono, że komórka nie jest lokalem samodzielnym lecz przynależnym do lokalu mieszkalnego. Spółka [...] z zachowaniem terminu, wniosła zażalenie od powyższego postanowienia zarzucając mu naruszenie art. 2 ust. 2 i art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali wskutek błędnego przyjęcia, że lokal – komórka lokatorska stanowić może wyłącznie pomieszczenie przynależne do lokalu mieszkalnego, i w żadnym przypadku nie jest lokalem samodzielnym o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, czego konsekwencją była odmowa wydania zaświadczenia o samodzielności dla lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne o funkcji komórki lokatorskiej. Postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu ww. zażalenia, utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu tego orzeczenia, Kolegium podało, że w postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie jest dopuszczalne prowadzenie zwykłego postępowania dowodowego, ponieważ jest to postępowanie ograniczone do stwierdzenia zawartości dokumentów wskazanych w art. 217 i 218 k.p.a., oraz do oceny interesu prawnego żądającego wydania zaświadczenia. Powołany w zaskarżonym postanowieniu przepis art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali stanowi: "1. Samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości. 2. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespól izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne ". Zatem, jak stwierdził dalej organ, ustawa o własności lokali dotyczy tak lokali mieszkalnych, jak i lokali o innym przeznaczeniu (bez określenia ich funkcji). Wynika to z art. 1 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym ustawa określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną. Również przepisy art. 2 tej ustawy odnoszą się tak do lokali mieszkalnych, jak i innych, tj. o innym przeznaczeniu. Przepis art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali stanowi wyraźnie, że samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości. Z przepisu wynika też, że o możliwości ustanowienia odrębnej własności lokalu decyduje jego określona cecha - samodzielność, zatem nie jest dopuszczalne ustanowienie odrębnej własności i sprzedaż części lokalu, izby, pomieszczenia, jeśli nie mają one cech samodzielnego lokalu i w związku z tym nie mogą stać się odrębnymi nieruchomościami lokalowymi. Podstawowym atrybutem samodzielności lokalu jest -zgodnie z zacytowanym przepisem- wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku. O samodzielności określonego lokalu decyduje bowiem wyłącznie kryterium normatywne, tj. spełnienie przez niego warunków określonych przez ustawodawcę w dyspozycji art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, który stanowi rozwinięcie treści art. 2 ust. 1 omawianej ustawy. Zgodnie z definicją zawartą w ust. 2, samodzielny lokal może się składać z jednej lub z kilku izb, byleby tylko zostały one wydzielone w obrębie budynku trwałymi ścianami, przy czym, co należy wyraźnie podkreślić, dla lokalu mieszkalnego przewidziano dodatkowe warunki. Ma on bowiem być przeznaczony na stały pobyt ludzi i wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służyć ma zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Zaświadczenie samodzielności ma potwierdzać nie tylko samodzielność, czyli wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku, lecz także spełnianie wymogu przeznaczenia na pobyt stały ludzi, i co do lokali mieszkalnych służenie zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, a co do lokali użytkowych także spełnianie innych wymogów odpowiadających ich przeznaczeniu na potrzeby ludzi z góry określone w przepisach szczególnych i w projekcie budowlanym. W konsekwencji Kolegium podało, że tylko lokale mogą być wyodrębniane jako nieruchomości, a nie komórki lokatorskie lub gospodarcze lub pomieszczenia techniczne, strychy, bądź inne przestrzenie, np. komunikacyjne, choćby były wydzielone w obrębie trwałych ścian budynku. Stwierdziło też, że samo wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku nie czyni lokali użytkowych z komórek, ani z garaży, ani ze strychów, ani z innych pomieszczeń. W skardze do Sądu na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], [...] Sp. z o.o. w [...] zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: -art. 2 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, polegające na błędnym przyjęciu, że lokal samodzielny ma spełniać nie tylko wymóg wydzielenia trwałymi ścianami w obrębie budynku, ale także każdy lokal samodzielny musi spełniać wymóg przeznaczenia na stały pobyt ludzi, czego lokal o przeznaczeniu innym niż mieszkalne o funkcji komórki lokatorskiej, podobnie jak garażu czy strychu nie spełnia, a w konsekwencji utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności dla lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne; -art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji w sytuacji, gdy organ II instancji winien uchylić to postanowienie i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania, gdyż postanowienie organu I instancji o odmowie wydania zaświadczenia zostało wydane z naruszeniem: a. art. 2 ust. 2 i 4 ustawy o własności lokali, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie przez organ I instancji, że ustawodawca w art. 2 ust. 4 w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali przesądził, że pomieszczenia przykładowo wymienione w art. 2 ust. 4 ww. ustawy np. komórki, garaże, mogą stanowić wyłącznie pomieszczenia przynależne do lokali samodzielnych, zatem a priori uznał, że nie mogą w żadnym przypadku spełniać wymogu samodzielności, czego konsekwencją była odmowa wydania zaświadczenia o samodzielności dla lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne w niniejszej sprawie; b. art. 8 k.p.a. przez nieuzasadnioną zmienność organu, gdyż w podobnych lub analogicznych sprawach wydawane były zaświadczenia o samodzielności lokali, a w konsekwencji podważenie zaufania obywateli do organów państwowych, co miało istotny i bezpośredni wpływ na wynik sprawy. Podnosząc powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] czerwca 2017, znak: [...] oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Prezydenta [...] z [...] marca 2017 r., a także: zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że ocena samodzielności lokalu odbywa się w uproszczonym postępowaniu administracyjnym, polegającym na potwierdzeniu stanu faktycznego przedstawionego na rzutach załączonych do wniosku o wydanie zaświadczenia. Przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie stwierdzenie, czy dany lokal może być uznany na samodzielny w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, a ocena organu winna ograniczać się do spełnienia przesłanek decydujących o samodzielności określonych w art. 2 ust. 2 ww. ustawy. Skarżąca wskazała, że wymogi z art. 2 ust. 2 zdanie pierwsze stosuje się "odpowiednio" do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Stosowanie odpowiednie oznacza, że stosuje się je wprost albo częściowo przy uwzględnieniu odrębności (dokonaniu zmian), albo wcale. Odpowiednio w tym przypadku oznacza - z uwzględnieniem właściwości lokalu innego niż lokal mieszkalny. I dalej, że: podstawowym atrybutem samodzielności jest wydzielenie lokalu trwałymi ścianami w obrębie budynku. W sprawie bezspornym jest, że lokal jest wydzielony trwałym ścianami w obrębie budynku i to ścianami nierozbieralnymi. Składa się z jednej izby. Dostęp do lokalu objętego wnioskiem jest zapewniony bezpośrednio przez nieruchomość wspólną. Wynika to wprost z załączonego do wniosku rzutu lokalu oraz zostało potwierdzone przez inż. M. B., inżyniera w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Samodzielność lokalu objętego wnioskiem, rozumiana przez pryzmat jego trwałego wydzielenia i zapewnieniem nieskrępowanego dostępu do lokalu przez jego właściciela, a nadto możliwość jego prawnego wydzielenia jest bezsprzecznie spełniona. Fakt ten nie był kwestowany ani przez organ I instancji ani przez organ II instancji. Nadto, lokal samodzielny ma zaspokajać potrzeby jego właściciela, zgodnie z przeznaczeniem lokalu. Lokal objęty wnioskiem ma przeznaczenie inne niż mieszkalne, przy czym ze względu na jego powierzchnię i położenie będzie pełnić de facto funkcję komórki lokatorskiej. Różne funkcje wymagają spełnienia różnych warunków i norm technicznych. Przy wydawaniu zaświadczenia o samodzielności lokalu należy brać pod uwagę jego przeznaczenie (funkcję) i przepisy (budowlane oraz inne) dotyczące lokali o takich właśnie funkcjach. W odniesieniu do lokalu objętego wnioskiem o wydanie zaświadczenia żaden przepis prawa, w tym ustawy o własności lokali, czy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie nakładają szczególnych wymogów dotyczących tego typu pomieszczeń. Z treści art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali jednoznacznie wynika, że lokal może składać się z jednej izby; ustawa nie określa w jakim stanie technicznym lokal winien znajdować się; nie stawia też wymogów dotyczących jego powierzchni ani położenia. Lokal, którego dotyczy wniosek spełnia wymagania w zakresie jego wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Spełnienie obu ww. przesłanek, w ocenie skarżącej, obligowało organ II instancji do uchylenia postanowienia organu I instancji, zaś organ I instancji - do wydania zaświadczenia. Skarżąca dodała, że ratio legis wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu jest zamiar dokonania dalszych przekształceń własnościowych przez prawne wyodrębnienie nieruchomości. Zamiar ten wskazany jest też w treści wniosku. Wskazała też, że nabywca ma prawo decydowania, czy chce nabyć komórkę jako pomieszczenie przynależne do lokalu mieszkalnego czy jako odrębny lokal, o ile spełnia on wymogi określone w art. 2 ust. 2. Nierzadko dla nabywcy jest to jedyny sposób nabycia z uwagi na wymogi czy limity ustanowione przez banki finansujące nabycie. Zdarza się, że nabywca zdecyduje się na zakup lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, którego przeznaczenie będzie odpowiadało przeznaczeniu komórki lokatorskiej już po nabyciu i po ustanowieniu odrębnej własności lokalu mieszkalnego. Skarżąca podniosła w efekcie, że choć wykładnia ww. art. 2 ust. 2 dokonana w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowa, to konstatacja tego organu niezrozumiała i sprzeczna z ww. przepisem, nadto – uzasadnienie postanowienia tego organu, lakoniczne i nieodnoszące się do zarzutów podniesionych w zażaleniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] czerwca 2017 r. znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu - komórki lokatorskiej, położonej na III kondygnacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...], o pow. 3,5 m². W uzasadnieniach tych orzeczeń wskazano, kierując się treścią art. 2 ust. 2 i ust. 4 ustawy o własności lokali, że komórka lokatorska nie jest lokalem samodzielnym "o innym przeznaczeniu" (o którym mowa w art. 2 ust. 2 ww. ustawy), a przynależnym do lokalu mieszkalnego (który to określa art. 2 ust. 4 tej ustawy), co wyklucza możliwość wydania wnioskowanego przez skarżącą zaświadczenia stwierdzającego samodzielność tego lokalu. W konsekwencji, istota sporu w przedmiotowej spawie sprowadza się do oceny, czy w obowiązującym stanie prawnym za samodzielny lokal można było uznać komórkę lokatorską. Rozważając to zagadnienie, Sąd stwierdza, że stanowisko organów, choć przedstawione dość lakonicznie, jest prawidłowe. Dlatego też nie podzielił skargi i zarzutów w niej podniesionych, uznając w efekcie postanowienia wydane w sprawie za zgodne z prawem. Rozwijając tę ocenę Sąd zauważa, że w myśl art. 1 ustawy o własności lokali (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanego postanowienia), ustawa określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną. Zgodnie z art. 2 ust. 1, samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne (art. 2 ust. 2). Zgodnie z art. 2 ust. 4, do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi". Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2 stwierdza starosta w formie zaświadczenia (art. 2 ust. 3 ww. ustawy). Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń ma charakter administracyjny - z uwagi na organy je stosujące i na jedną z prawnych form działania administracji, do których się odnosi. Procedura ta stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania, stąd oceny kwestii samodzielności lokalu (i wydania stosownego zaświadczenia), organ dokonuje na podstawie posiadanej dokumentacji, w tym w szczególności przedłożonej przez stronę – kierując się treścią art. 217 i nast. k.p.a. Orzekając w niniejszej sprawie w oparciu o ww. przepisy, organy prawidłowo przyjęły, że nie ma możliwości pozytywnego załatwienia żądania o wydanie zaświadczenia, albowiem dotyczy ono pomieszczenia, które z uwagi na funkcję/przeznaczenie, (choć wydzielone trwałymi ścianami) nie może być uznane za lokal samodzielny w rozumieniu ww. art. 2 ust. 2. Przy czym, analiza treści powołanego przepisu wskazuje jednoznacznie, że kryterium decydującym o odrębnej własności lokalu jest samodzielność lokalu. Jest to jedyna przesłanka, jaką musi spełniać lokal, aby mógł stać się odrębną nieruchomością. Atrybuty samodzielności lokali nie zostały co prawda bliżej opisane w ustawie, jednak w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że charakteryzuje się ona tym, iż właściciel i inne osoby korzystające z lokalu mają do niego swobodny dostęp, a także tym, że korzystanie z lokalu zgodnie z jego funkcją nie wymaga korzystania z innych lokali. Lokal posiada zatem cechę samodzielności, o ile funkcjonalnie nie stanowi części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu. O tym, czy dany lokal może być uznany za samodzielny decyduje w efekcie jego wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku, swobodny dostęp do niego właściciela, czy mieszkańca i możliwość korzystania z niego bez wymogu korzystania z innych samodzielnych lokali, co oznacza przeznaczenie lokalu do wyłącznego użytku jego właściciela (mieszkańca). Jednocześnie, z ww. przepisów ustawy o własności lokali wynika, że nieruchomością lokalową może być tylko lokal mieszkalny lub użytkowy (tj. lokal o innym przeznaczeniu). Dlatego też, to, czy dany lokal jest samodzielny w rozumieniu art. 2 ust. 2 ww. ustawy, zależeć będzie również od jego przeznaczenia, pozwalającego na samodzielne jego funkcjonowanie. Nie sposób przy tym pominąć, że w art. 2 ust. 4 omawianej ustawy ustawodawca wyodrębnił pomieszczenia przynależne do lokalu, zaliczając do takich m. in. komórki (lokatorskie). Pomieszczenia te są częściami składowymi lokalu (co oznacza, że będą własnością tej samej osoby, do której należy lokal, a ich powierzchnia wliczana będzie do powierzchni lokalu), przy czym owe pomieszczenia przynależne nie muszą przylegać bezpośrednio do lokalu (do pomieszczeń głównych), a nawet mogą być położone poza budynkiem, w którym znajduje się dany lokal (jego pomieszczenie główne). Niemniej pozostają ściśle związane z lokalami głównymi, jako mające służyć zaspokajaniu potrzeb związanych z użytkowaniem lokalu głównego. Należy przy tym też wskazać za NSA (v. wyrok z 2 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 3174/15), że "(...) racją prawną wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu jest umożliwienie dokonania dalszych przekształceń własnościowych, przede wszystkim przez prawne wyodrębnienie nieruchomości lokalowej, zatem z pojęcia samodzielności lokalu, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ww. ustawy, należy wyprowadzić wniosek, że zamierzeniem ustawodawcy było stworzenie pojęcia samodzielności lokalu, umożliwiającego wyodrębnienie takiej nieruchomości, która zapewnia korzystanie z nieograniczonego prawa własności. (...) ze względu właśnie na okoliczność, iż wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu stanowi przesłankę, warunkującą powstanie w przyszłości nieruchomości lokalowej, a przy tym merytoryczna treść tego zaświadczenia nie podlega weryfikacji przez notariusza czy sąd wieczystoksięgowy, wykładnia art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali musi być dokonywana w sposób szczególnie rozważny." Jednocześnie w tym samym wyroku NSA zauważył, że w odniesieniu nawet tylko do samodzielnego lokalu mieszkalnego sygnalizuje się, iż omawiana ustawa, posługując się tym terminem (to jest samodzielnym lokalem mieszkalnym), nie precyzuje w sposób dostateczny pojęcia owej samodzielności. W konsekwencji, trudno mówić o istnieniu w ustawie o własności lokali legalnej i precyzyjnej definicji samodzielnego lokalu wykorzystywanego zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne, a to powoduje, że stosowanie omawianych przepisów wymaga dokonania szerszej wykładni. Rozważając to ostatnie pojęcie – lokalu o innym przeznaczeniu, warto dostrzec, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), definiuje w § 3 pkt 14 lokal użytkowy jako jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym. Na gruncie tego aktu, komórkę (lokatorską) należałoby zakwalifikować do tego ostatniego – tj. pomieszczenia gospodarczego - znajdującego się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służącego do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych (v. § 3 pkt 13). W konsekwencji podzielić trzeba ocenę dokonaną w zaskarżonym postanowieniu, albowiem biorąc pod uwagę wykładnię systemową i celowościową ww. art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, nie można przyjąć, aby komórka lokatorska (której funkcją jest przechowywanie rzeczy), mogła stanowić samodzielny lokal, tj. lokal użytkowy. Pomieszczenie to winno stanowić część składową lokalu głównego, i tak też – stosownie do art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali winno być wyodrębniane. Nie ma przy tym decydującego znaczenie jego fizyczne wydzielenie w sposób trwały w sytuacji, gdy z uwagi na jego przeznaczenie winno być traktowane wyłącznie jako pomieszczenie przynależne (pełniące funkcję pomocniczą). Zaznaczyć też warto, że nie bez przyczyny ustawodawca w art. 2 ustawy o własności lokali wyróżnił lokal mieszkalny, lokal o innym przeznaczeniu, a także: pomieszczenia pomocnicze oraz przynależne, wyraźnie przy tym regulując w ust. 1, co może stanowić odrębną nieruchomość. Dlatego też, nie podzielając stanowiska skarżącej, Sąd orzekł o oddaleniu skargi w niniejszej sprawie, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).