VII SA/Wa 1783/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. H. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1. umorzyć postępowanie w przedmiocie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, 2. odmówić zmiany postanowienia z dnia 15 grudnia 2015 r. w zakresie dotyczącym odmowy przyznania J. H. prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. J. H. złożył w dniu 2 czerwca 2016 r. na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie VII SA/Wa 1783/15. Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego) lub w zakresie częściowym, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. J. H. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata – a więc o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zauważyć jednak trzeba, że postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015 r. przyznano już skarżącemu w niniejszej sprawie prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że przyznanie J. H. prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata pozostaje w mocy, niezależnie od faktu, że skarżący wypowiedział pełnomocnictwo wyznaczonemu przez Okręgową Radę Adwokacką w W. adwokatowi. Rozpoznawanie wniosku skarżącego z dnia 2 czerwca 2016 r. w zakresie ustanowienia adwokata jest zatem zbędne. To zaś prowadzić musi do umorzenia w tym zakresie postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, na podstawie art. 249a ustawy, zgodnie z którym jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Wniosek skarżącego podlega zatem merytorycznemu rozpoznaniu wyłącznie w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych. Zauważyć należy, że jest to kolejny wniosek w przedmiocie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych złożony w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015 r., po rozpoznaniu wcześniejszego wniosku skarżącego, przyznano J. H. prawo pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi, natomiast w pozostałym zakresie wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych został oddalony. W takiej sytuacji kolejny wniosek skarżącego w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych należy traktować jako wniosek o zmianę postanowienia z 15 grudnia 2015 r. w trybie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Prawomocne orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy może być zmienione, na co wskazuje treść art. 165 p.p.s.a., musi jednak nastąpić zmiana okoliczności sprawy (stanu majątkowego strony i jej możliwości płatniczych), które stanowiły podstawę wcześniejszego orzeczenia. Wniosek taki może zatem być uwzględniony wówczas, gdy nastąpiło istotne pogorszenie sytuacji materialnej wnioskodawcy. J. H. w treści wniosku z dnia 2 czerwca 2016 r. wskazał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, posiada udział w połowie domu jednorodzinnego o powierzchni 109 m2 i udział w połowie działki siedliskowej o powierzchni 913 m2. Skarżący zwrócił uwagę w uzasadnieniu wniosku na niepełnosprawność spowodowaną skutkami wypadku samochodowego, utrudniającą od maja 2004 r. samodzielne funkcjonowanie, ograniczony kontakt słuchowy i wzrokowy z otoczeniem od 2007 r. spowodowany udarami mózgu. Wskazał, że uzyskuje emeryturę w wysokości 1855 zł netto. Skarżący oświadczył, że ponosi wydatki związane z utrzymaniem domu w łącznej wysokości 505 zł miesięcznie. Na wskazaną kwotę składają się koszty zakupu opału w wysokości 233 zł, opłata za energię elektryczną - 179 zł, opłata za wodę i odbiór ścieków - 93 zł. J. H. oświadczył też, że na leczenie wydaje miesięcznie 523 zł (wydatki na zakup lekarstw oraz koszty dowozu wnioskodawcy na okresowe badania lekarskie i rehabilitację). Wskazał też, że ponosi wydatki związane z postępowaniami administracyjnymi i sądowymi (koszty kserowania dokumentów, maszynopisania, opłaty pocztowe), które wynoszą średnio 350 zł miesięcznie. Zauważyć trzeba, że sytuacja majątkowa i finansowa skarżącego przedstawiona we wniosku złożonym w dniu 2 czerwca 2016 r. jest identyczna, jak wynikająca z wniosku rozpoznanego postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015 r. Wprawdzie w poprzednim formularzu J. H. wskazywał, że uzyskuje emeryturę w wysokości 2741 zł netto, jednakże z nadesłanej wówczas wraz z formularzem kserokopii decyzji o waloryzacji emerytury wynika, że emerytura skarżącego wynosiła 2778 zł brutto, a po odliczeniu zaliczki na podatek, składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz po potrąceniu alimentów świadczenie to wynosiło 1855 zł netto miesięcznie. Obecnie wysokość emerytury uzyskiwanej przez J. H. również wynosi 1855 zł netto. Wymieniając we wniosku z dnia 2 czerwca 2016 r. ponoszone co miesiąc wydatki skarżący złożył oświadczenie pokrywające się z oświadczeniami składanymi uprzednio. W takiej sytuacji należy stwierdzić, że nie zaistniała przesłanka, która dawałaby podstawę do zmiany postanowienia z dnia 15 grudnia 2015 r. w zakresie dotyczącym odmowy zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych, J. H. nie wykazał bowiem, aby nastąpiło pogorszenie jego sytuacji finansowej. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 165, art. 246 oraz art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.