VII SA/Wa 1786/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Ewa Machlejd, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...], znak: [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...] nakazującej J.P. rozbiórkę samowolnie wykonanej rozbudowy budynku gospodarczego na działce nr [...] [...] przy ul. [...] w [...], gmina [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że pismem z dnia [...] października 2014 r. J. P. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...]. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – dalej: "GINB" omówił charakter postępowania o stwierdzenie nieważności i podkreślił, że w jego ocenie kontrolowana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...] nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.). Kontrolowana decyzja została wydana na podstawie art. 48 ust 1 i ust 4 Prawa budowlanego wskutek braku wykonania obowiązków legalizacyjnych nałożonych na inwestora J. P. postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] – dalej: "PINB" z dnia [...] czerwca 2012 r, Nr [...] wydanym na podstawie art. 48 ust 2 i 3 Prawa budowlanego. Jak bowiem wynika z akt sprawy J. P. działając w warunkach samowoli budowlanej rozbudował istniejący budynek gospodarczy poprzez dobudowanie do niego budynku o wymiarach zewnętrznych 6,16m x 5,21m i wysokości 4,40m. W ocenie organu nadzorczego badana decyzja została wydana na podstawie właściwego przepisu po przeprowadzeniu w sposób prawidłowy postępowania legalizacyjnego. Organ nadzorczy nie stwierdził, aby kontrolowana decyzja wypełniała przesłankę z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., na co wskazywał wnioskodawca. Obowiązek rozbiórki został nałożony na inwestora, którym był J. P., natomiast doręczenie decyzji pełnomocnikowi J. P. nie oznacza, że decyzja ta została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. W postępowaniu administracyjnym J.P. ustanowił pełnomocnika w osobie J. K. dlatego zastosowany został art. 40 § 2 k.p.a. zgodnie z którym, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Organ nadzorczy wyjaśnił wnioskodawcy, iż ustanawiając pełnomocnika musi zdawać sobie sprawę z tego, że zaniechania pełnomocnika będą odnosić skutek w stosunku do niego. Dokonując kontroli decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w świetle pozostałych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. organ nadzorczy wskazał, że badana decyzja nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad skutkujących wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł J.P.. Skarżący wyjaśnił, że nie dostarczył dokumentów umożliwiających zalegalizowanie powstałej samowoli budowlanej bowiem postanowienie PINB z dnia [...] czerwca 2012r zostało doręczone jego pełnomocnikowi J. K., który nie poinformował go o wydanym postanowieniu i konieczności dostarczenia dokumentów. Jednocześnie podniósł, że w dniu [...] czerwca 2001 r. zgłosił wykonanie remontu budynku mieszkalno-gospodarczego do Urzędu Miasta i Gminy w [...] nie wpisując słowa "Rozbudowa", które miało określać część gospodarczą budynku również ujętą w remoncie. Część gospodarcza była wykonana z cegły na zaprawie glinianej w znacznym stopniu zniszczonej. W/w część obiektu nie była naniesiona na mapę sytuacyjną, prawdopodobnie została wykonana przez poprzedniego właściciela. Skarżący wniósł o umożliwienie mu przeprowadzenia ponownego postępowania legalizacyjnego podnosząc, że wykonanie decyzji rozbiórkowej spowoduje uszkodzenie konstrukcji dachu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie sąd kontroluje decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...] wydaną w trybie nadzoru. Prowadzone w trybie nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy jakie ma miejsce w przypadku postępowania odwoławczego, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji. W rozpatrywanej sprawie, organ nadzorczy prawidłowo ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...] nakazująca J. P. rozbiórkę samowolnie wykonanej rozbudowy budynku gospodarczego nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 §1 kpa. Z akt sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją rozbiórkową wynika, że na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], gmina [...] należącej do skarżącego J. P. rozbudował istniejący budynek gospodarczy o budynek o wymiarach zewnętrznych 6,16m x 5,21m i wysokości 4,40m. W protokole oględzin przeprowadzonych w dniu 8 maja 2012r zawarte jest także oświadczenie J. P., że na rozbudowę budynku gospodarczego nie posiada stosownych decyzji administracyjnych. W związku z poczynionymi ustaleniami faktycznymi w trakcie przeprowadzonych oględzin PINB w [...] prawidłowo przeprowadził postępowanie w trybie art. 48 Prawa budowlanego słusznie przyjmując, że wykonana rozbudowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Organ powiatowy wszczął postępowanie legalizacyjne nakładając na skarżącego obowiązki umożliwiające zalegalizowanie powstałej samowoli budowlanej. Bezspornym jest, że skarżący nie wykonał obowiązków nałożonych postanowieniem PINB w [...] z dnia [...] czerwca 2012r, Nr [...] wydanym na podstawie art. 48 ust 2 i ust 3 Prawa budowlanego. Konsekwencje nieprzedłożenia dokumentów wymienionych w przedmiotowym postanowieniu określa art. 48 ust 4 Prawa budowlanego stanowiący, że niespełnienie obowiązków opisanych w ust 3 w wyznaczonym terminie, skutkuje nakazem rozbiórki obiektu, lub jego części, stosownie do treści art. 48 ust 1 Prawa budowlanego. Zgodzić należy się z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego który stwierdził, że kontrolowana decyzja została wydana w oparciu o prawidłowy przepis stanowiący podstawę prawną do nałożenia na skarżącego obowiązku rozbiórki wykonanej rozbudowy i bez jego rażącego naruszenia. Z uzasadnienia decyzji rozbiórkowej wyraźnie wynikają wymiary zewnętrzne dokonanej samowolnie rozbudowy budynku gospodarczego. Dobudowany do budynku gospodarczego budynek posiada wymiary zewnętrzne 6,16m x 5,21m i wysokość 4,40m. W postępowaniu zakończonym decyzją nakazującą rozbiórkę samowolnie wykonanej rozbudowy budynku gospodarczego kontrolowaną w postępowaniu nadzorczym skarżący nigdy nie twierdził, że rozbudowę wykonał na podstawie zgłoszenia w dniu [...] czerwca 2001r remontu budynku mieszkalno-gospodarczego. Skarżący nie kwestionował w stosownym trybie ustaleń faktycznych dokonanych w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...] weryfikowanej obecnie w postępowaniu nadzorczym. Podnoszony obecnie zarzut realizacji kwestionowanej rozbudowy w oparciu o zgłoszenie, które nie było wskazywane w postępowaniu zwykłym nie może odnieść zamierzonego skutku. W niniejszej sprawie organ nadzorczy przeprowadza weryfikację kontrolowanej decyzji pod kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny badanej decyzji z daty jej wydania. Organ nadzorczy trafnie ocenił, iż badana decyzja nie jest obarczona wadą o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Przez skierowanie decyzji rozbiórkowej do strony należy rozumieć określenie adresata obowiązku nałożonego tą decyzją. Obowiązek rozbiórki został nałożony na inwestora, którym był J. P., natomiast doręczenie decyzji pełnomocnikowi J. P. nie oznacza, że decyzja ta została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. W postępowaniu administracyjnym J. P. ustanowił pełnomocnika w osobie J. K. któremu zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. zostały doręczone wszystkie pisma adresowane do skarżącego. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm) skargę oddalił.