VII SA/Wa 1790/10

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2011 r. po rozpoznaniu wniosku S. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi S. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [....] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego postanawia: 1. przyznać S. O. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, 2. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. W dniu 17 grudnia 2010 r. do Sądu wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy S. O., w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.) Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. W sytuacji zaś, gdy strona posiada jakiekolwiek środki majątkowe lub finansowe powinna partycypować w kosztach postępowania. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie oceniając dane przedstawione we wniosku stwierdzono, że wnioskodawczyni wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru. Z formularza wniosku wynika, że wnioskodawczyni pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z córką, zięciem i trójką dzieci. Utrzymują się z dochodów w wysokości 3.400,00 złotych brutto miesięcznie. Na kwotę tą składa się dochód uzyskiwany przez wnioskodawczynię z tytułu emerytury w wysokości 1.990,00 złotych oraz kwota w wysokości 1.500,00 złotych uzyskiwana przez córkę z tytułu wynagrodzenia za pracę. Wnioskodawczyni zaznaczyła, że zięć obecnie z powodu choroby nie pracuje. Oświadczyła, że nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów materialnych o większej wartości. Biorąc pod uwagę aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych sześcioosobowej rodziny oraz brak obecnie uzyskiwania dochodu przez zięcia wnioskodawczyni należy stwierdzić, że środki na wskazanym wyżej poziomie nie pozwalają nieposiadającej oszczędności wnioskodawczyni ponieść kosztów profesjonalnego pełnomocnika z urzędu bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny. Z tego też względu uznano, że zostały spełnione przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Jednocześnie stwierdzono, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawczyni nie może ponosić kosztów postępowania sądowego. Z akt sprawy wynika, że uiściła ona wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 500,00 złotych. Świadczy to o tym, że wnioskodawczyni jest w stanie zgromadzić z uzyskiwanych dochodów środki na ponoszenie pozostałych kosztów sądowych w sprawie, które nie będą wyższe niż te dotychczas poniesione. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 cytowanej wyżej ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.