VII SA/Wa 1793/09

Maciej Majewski referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie VII SA/Wa 1793/09 o wznowienie postępowania sądowego ze skargi T. C. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji postanawia: przyznać T. C. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 9 grudnia 2009 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek T. C. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W przedłożonym na wezwanie Sądu formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, wnioskodawca podał, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Otrzymuje jedynie wsparcie z pomocy społecznej w zmiennej wysokości miesięcznie – od 270 zł do 538 zł. netto. Wyjaśnił, że zamieszkuje z matką, w mieszkaniu o powierzchni 54 m2, które stanowi jej własność. Skarżący podał, że jego matka pobiera emeryturę w kwocie około 900 zł. netto, jednakże nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa domowego. Z zawartego we wniosku oświadczenia o stanie majątkowym wnioskodawcy wynika, że nie posiada on przedmiotów wartościowych, na koncie w dniu 30 listopada 2009 r. posiadał 150 zł. oszczędności. W sprawie zważono, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową T. C. uznać należy, iż uzasadnione jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z akt sprawy wynika, że jedynym dochodem wnioskodawcy jest świadczenie z opieki społecznej w wysokości. W tych warunkach uiszczenie nawet części kwoty wpisu należnego od skargi mogłoby wiązać się ze znacznym uszczerbkiem w koniecznym utrzymaniu i skutkować niemożnością zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. W konsekwencji nie można wymagać od skarżącego aby z kwoty tej poczynił oszczędności, by pokryć chociaż w części należne koszty zainicjowanego postępowania sądowego. Ewentualna odmowa przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie stanowiłaby wiec naruszenie przepisów regulujących jego przyznawanie, pozbawiając go prawa do sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).