VII SA/Wa 1793/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), asesor WSA Michał Podsiadło, Protokolant st. sekr. sądowy Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi H. F. na decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za usługi wodne oddala skargę I. Informacją z [...] maja 2021 r. nr [...] Prezydent W. na podstawie art. 272 ust. 22 w związku z art. 269 ust. 1 pkt 1, art. 272 ust. 8, 10 i 23, art. 273 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 300 ust. 1 i 2 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 310 ze zm. - dalej jako P.w.) oraz § 9 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. poz. 2502 ze zm.) ustalił H. F. (dalej jako Skarżący) wysokość opłaty za II kwartał 2018 roku na kwotę 3.607 zł za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3.500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, na nieruchomości o numerze księgi wieczystej [...] położonej przy ul. [...] w dzielnicy [...] W., na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] II. Po rozpatrzeniu reklamacji H.F., Prezydent W. decyzją z[...] czerwca 2021 r. nr [...] I. nie uznał reklamacji na informację nr [...] z [...] maja 2021 r. w sprawie wysokości opłaty za usługi wodne, II. określił Skarżącemu wysokość opłaty za II kwartał 2018 roku na kwotę 3.607 zł za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3.500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, na nieruchomości o numerze księgi wieczystej [...] położonej przy ul. [...] w dzielnicy W., na działce ewidencyjnej nr [...] Organ wyjaśnił, że rzetelnie przeprowadził postępowanie wyjaśniające, co do istnienia systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej na działce Skarżącego. Przed ustaleniem opłaty pismem z[...] czerwca 2018 r. a z następnie z [...] lipca 2019 r. wystąpił do Skarżącego o określenie odbiornika wód opadowych z terenu nieruchomości, jednak nie uzyskał informacji w tym zakresie. Skarżący poinformował, że na terenie jego posesji jest wybudowana kanalizacja deszczowa, którą zebrane wody opadowe odprowadzane są w kierunku posesji przy ul. [...]i dalej w kierunku Aresztu Śledczego. Z uwagi jednak na nieotrzymanie dokumentacji w zakresie sieci kanalizacyjnej od poprzedniego właściciela nieruchomości, Skarżący nie posiada dokładnych informacji o odbiorniku wód opadowych. Do pisma z [...] grudnia 2019 r. Skarżący dołączył mapę infrastruktury podziemnej po inwentaryzacji, wykonaną przez geodetę, która może potwierdzać występowanie wewnętrznej kanalizacji deszczowej na terenie nieruchomości. Mapa ta nie wskazuje jednak zewnętrznego odbiornika wód opadowych. Organ wskazał także, że dwukrotnie (pismem z [...] października 2018 r. a następnie z 7 kwietnia 2020 r.) wystąpił do Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w W., które w pismach z [...] października 2018 r. i [...] maja 2020 r. poinformowało, że w rejonie przedmiotowej nieruchomości znajduje się jedynie sieć kanalizacji sanitarnej. Pismem z [...] grudnia 2018 r. organ wystąpił również do Burmistrza Dzielnicy [...] [...] W.z prośbą o informację, czy sposób zagospodarowania wód opadowych z przedmiotowej nieruchomości był uzgadniany z Urzędem Dzielnicy [...] oraz o informację o odbiorniku wód opadowych z tej nieruchomości. Zgodnie z informacją z 18 marca 2019 r. przekazaną przez Wydział Infrastruktury dla Dzielnicy [...]. W., sposób zagospodarowania wód opadowych z tej nieruchomości nie był uzgadniany z Wydziałem Infrastruktury dla Dzielnicy [...], a w omawianym rejonie nie znajduje się kanalizacja deszczowa, będąca w zarządzie dzielnicy [...]. Dodatkowo poinformowano, że sieć kanalizacyjna w tym rejonie pozostaje w eksploatacji [...] w W.. Spółka ta stwierdziła jednak, że w omawianym rejonie nie występuje miejska kanalizacja deszczowa. Pismem z [...] maja 2019 r. organ zwrócił się także do Aresztu Śledczego w [...] – [...] który w piśmie z [...] maja 2019 r. poinformował, że żadna z pobliskich posesji nie jest wpięta w instalację kanalizacji deszczowej na terenie Aresztu przy ul. [...], którą wody opadowe odprowadzane są do [...] Zebrane informacje, mimo że nie wskazują wprost odbiornika wód opadowych, pozwoliły na stwierdzenie, że nieruchomość o numerze księgi wieczystej [...] położona przy ul. [...]w dzielnicy [...]W. nie jest ujęta w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, o których mowa w art. 269 ust. 1 pkt 1 P.w. Wewnętrzna kanalizacja deszczowa nie może być bowiem zaliczona do takich systemów kanalizacyjnych. W ocenie organu zebrana dokumentacja nie wykazała podłączenia nieruchomości Skarżącego do systemu kanalizacji przewidzianego na danym obszarze do odbioru wód opadowych i roztopowych. Strona podważając w reklamacji słuszność ustalenia opłaty za usługi wodne nie przedstawiła dowodu, potwierdzającego podłączenie nieruchomości do zorganizowanego systemu kanalizacji deszczowej. Jak wspomniano powyżej, mapa infrastruktury podziemnej po inwentaryzacji, przedłożona przed ustaleniem opłaty, nie wskazuje zewnętrznego odbiornika wód opadowych. Właściciel nieruchomości powinien mieć wiedzę o funkcjonowaniu tej nieruchomości, w tym o sposobie zagospodarowania wód opadowych. W opinii organu argument o nieotrzymaniu dokumentacji od poprzedniego właściciela nieruchomości nie zwalnia strony z potrzeby dochodzenia tej wiedzy. W związku z powyższym organ nie uznał złożonej reklamacji i stosownie do art. 273 ust. 6 P.w. określił wysokość opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na nieruchomości za II kwartał 2018 roku w kwocie 3.607 zł. Opłata za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej została naliczona na podstawie stawki ustalonej dla nieruchomości bez urządzeń do retencjonowania wód opadowych. W myśl § 9 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 22 grudnia 2017 r. jednostkowa stawka opłaty dla nieruchomości bez urządzeń do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem wynosi 0,50 zł za 1 m2 na 1 rok. Wysokość opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej wynosi: 28.857 m2 (powierzchnia) x 0,50 zł (stawka za m2/rok) = 14.428,50 zł (roczna kwota opłaty) = 14.429 zł (roczna kwota opłaty po zaokrągleniu). Opłata za II kwartał 2018 roku wynosi zatem 3.607 zł. III. Skargę na powyższą decyzję wniósł H. F. kwestionując ją w całości i zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na prowadzeniu postępowania z naruszeniem tych przepisów i nieustaleniu w sposób niebudzący wątpliwości, że nieruchomość o numerze księgi wieczystej nr [...] położona przy ul. [...]w dzielnicy [...]W. nie jest ujęta w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, o których mowa w art. 269 ust. 1 pkt 1 P.w. 2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 269 ust. 1 pkt 1, art. 272 ust. 22 i 23 w związku z art. 273 ust. 6 P.w. oraz § 9 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 22 grudnia 2017 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieuznanie reklamacji na informację nr [...] z [...] maja 2021 r. w sprawie wysokości opłaty za usługi wodne oraz określenie wysokości opłaty za II kwartał 2018 roku na kwotę 3.607 zł pomimo braku podstaw do zastosowania ww. przepisów i nałożenia opłaty. Skarżący wniósł uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o kosztach postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że istotą sprawy jest rozstrzygnięcie, czy nieruchomość Skarżącego jest nieruchomością znajdującą się na obszarze "ujętym w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej". Odnośnie do określenia, co to jest "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej", Strona zauważyła, że pojęcie to nie zostało zdefiniowane w Prawie wodnym. W art. 35 ust. 3 pkt 7 P.w. ustawodawca wskazuje jedynie, że "otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej" ujmują wody opadowe lub roztopowe. Zdaniem Strony "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" nie może być utożsamiane z pojęciem "system kanalizacji zbiorczej" zdefiniowanym w art. 16 pkt 59 P.w. Nie ma bowiem żadnego uzasadnienia, aby dwóm różnym pojęciom użytym przez ustawodawcę nadawać jednakową treść. We wspomnianym art. 35 ust. 3 pkt 7 P.w. ustawodawca używa pojęć "otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej" oraz "system kanalizacji zbiorczej" jako nazw dwóch różnych systemów pełniących tą samą rolę tj. odprowadzających wody opadowe i roztopowe (ustawodawca wskazuje, że wody opadowe i roztopowe są "ujmowane" w pierwszy "albo" w drugi z wymienionych systemów). Wobec tego pojęcie "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" (deszczowej) należy definiować tak, jak jest ono rozumiane w języku potocznym. Odwołując się do wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt lI SA/Bd 1172/19 Skarżący wskazał, że zaprezentowano w nim stanowisko, że przez "otwarty lub zamknięty system kanalizacji" (otwarty lub zamknięty system kanalizacji deszczowej) rozumieć należy zbiór urządzeń wodnych, takich jak kanały, rowy, rury, kolektory, przeznaczone do odprowadzania wód opadowych lub roztopowych. W przeciwieństwie do systemów kanalizacji zbiorczej systemy kanalizacji deszczowej powinny służyć wyłącznie odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych, a nie ścieków. Warunkiem uznania urządzeń wodnych za urządzenia kanalizacji deszczowej bądź kanalizacji zbiorczej jest potwierdzenie, że zostały one wybudowane i oddane do użytku oraz że funkcjonują realizując przypisaną im funkcję przechwytywania wód opadowych lub roztopowych i dalszego ich odprowadzania do wód. W sytuacji kiedy "nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym w "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej nie można utożsamiać z jedynie faktycznym zapewnieniem odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z danej nieruchomości. Sama techniczna możliwość odprowadzenia deszczówki z danej nieruchomości (niezależnie od oceny legalności takiego odprowadzania) nie stanowi podstawy do przyjmowania, że jest to nieruchomość ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W przepisie art. 269 ust. 1 pkt 1 P.w. nie chodzi bowiem o zebranie wód z opadów atmosferycznych (ewentualnie roztopów) do jakiegokolwiek systemu kanalizacji, ale o odprowadzenie ich do takiego systemu, który przewidziany jest na danym obszarze do odbioru wód opadowych i roztopowych. W ocenie Strony organ wydał decyzję bez koniecznego dokonania szczegółowych ustaleń co do tego, w jaki sposób, jakimi urządzeniami i dokąd odprowadzane są wody opadowe i roztopowe z terenu nieruchomości Skarżącego. Wbrew stanowisku organu, na terenie nieruchomości istnieje kanalizacja deszczowa, którą zebrane wody opadowe są odprowadzane w kierunku posesji przy ul. Kłobuckiej 11 i dalej w kierunku Aresztu Śledczego w W. Skarżący przedłożył mapę infrastruktury podziemnej po inwentaryzacji wykonaną przez geodetę, która potwierdza występowanie wewnętrznej kanalizacji deszczowej na terenie nieruchomości. Brak jest natomiast informacji o odbiorniku wód. Posiadając takie informacje organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego (nie dokonał ani oględzin, ani nie zgromadził stosownych dokumentów w postaci np. map z naniesionymi instalacjami i odbiornikiem wód) pozwalającymi ustalić w jaki sposób wody opadowe i roztopowe są usuwane za nieruchomości Strony. Postępowanie organu w tym zakresie sprowadziło się do uzyskania wypowiedzi Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w W., że w rejonie przedmiotowej nieruchomości znajduje się jedynie sieć kanalizacji sanitarnej oraz wypowiedzi Urzędu Dzielnicy [...] z której wynika, że sposób zagospodarowania wód opadowych z tej nieruchomości nie był uzgadniany z Wydziałem Infrastruktury dla Dzielnicy [...], a w omawianym rejonie nie znajduje się kanalizacja deszczowa będąca w zarządzie dzielnicy Ursynów. Organ uchybił więc ciążącemu na nim na mocy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy poprzez ustalenie, że nieruchomość Skarżącego znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, przy pomocy której odprowadzane są także wody opadowe i roztopowe. Ustalenie to w konsekwencji powodowałoby niemożność nałożenia na Skarżącego obowiązku uiszczenia przedmiotowej opłaty za usługę wodną. Stwierdzone uchybienia kwalifikują nałożoną opłatę co najmniej jako przedwczesną, gdyż nie zostały w sprawie wykazane przesłanki do zastosowania art. 269 ust. 1 pkt 1, art. 272 ust. 22 i 23 w związku z art. 273 ust. 6 P.w. IV. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: V. Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy wskazać, że w sprawie poza sporem pozostawała zasadnicza większość tzw. "kwestii technicznych", od których spełnienia zależy możliwość i sama wysokość ustalonej opłaty za usługi wodne. Chodzi o przyjęte przez organ na potrzeby wyliczenia dane dotyczące zmniejszenia naturalnej retencji terenowej wskutek wykonania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3.500 m2 (działka Skarżącego nr ewid. [...] obręb [...] identyfikator [...] ma zgodnie z księgą wieczystą powierzchnię 36.571 m2) robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej. Nie budzi jakiejkolwiek wątpliwości ani powierzchnia działki Skarżącego, która dziesięciokrotnie przekracza ustawowo zakreślone minimum - 3.500 m2, ani też fakt jej trwałego zabudowania i utwardzenia w rozmiarze przyjętym przez organ (patrz wyliczenie organu i mapa z geoportalu). Warunki te są konieczne (choć nie jedyne), aby można było mówić o powstaniu obowiązku uregulowania opłaty za usługi wodne i nie były przez Stronę w toku postępowania kwestionowane. To co jest natomiast w sprawie podważane to okoliczność, czy działka Skarżącego, w stanie w jakim się znajduje, jest ujęta w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Skarżący uznaje przy tym, że organ po pierwsze wadliwie przeprowadził postępowanie, nie wyjaśniając dostatecznie istotnych okoliczności sprawy (faktu ujęcia działki Skarżącego w jeden z systemów kanalizacji), a po drugie uważa że organ błędnie zastosował przepisy prawa materialnego, bowiem w okolicznościach faktycznych nie było podstaw do ustalenia opłaty i uznania, że działka nie znajduje się w jakimkolwiek systemie kanalizacyjnym. W związku z powyższym Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 35 ust. 3 pkt 7 P.w. usługi wodne obejmują m.in. odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Używając pewnego uproszczenia należy zatem wskazać, że podstawową formą usługi wodnej na terenie miasta w zakresie odprowadzania wód opadowych lub roztopowych jest opłata za ilość wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Niemniej jednak nie jest to ani jedyna podstawa ani też jedyna sytuacja rodzajowa umożliwiająca wymierzenie opłaty za odprowadzanie wód opadowych/roztopowych. Zgodnie bowiem z art. 269 ust. 1 pkt 1 P.w. opłatę za usługi wodne uiszcza się także za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3.500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Jak już wyżej wskazano, zostały bez wątpienia spełnione dwie pierwsze przesłanki umożliwiające ustalenie opłaty, a mianowicie wielkość nieruchomości przekraczająca 3.500 m2 oraz odpowiednio duże utwardzenie/zabudowanie owej nieruchomości, przekraczające 70% jej powierzchni (zgodnie z niekwestionowanymi ustaleniami organu powierzchnia wyłączona z powierzchni biologicznie czynnej na nieruchomości Skarżącego to 28.857 m2, co stanowi 78,91 % powierzchni całej nieruchomości). Strona twierdzi, że jej nieruchomość nie spełnia przesłanki nieujęcia jej w systemy kanalizacji otwartej bądź zamkniętej, od której zależy możliwość naliczenia opłaty. A contrario uznaje, choć wprost tego nie artykułuje, że z uwagi na istniejącą na jej nieruchomości infrastrukturę (por. widoczne na mapie rury kanalizacyjne mające odprowadzać deszczówkę w kierunku działki nr ewid. [...] - identyfikator [...]) jej działka znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Zgodnie z twierdzeniami Strony odprowadzana przez nią woda deszczowa trafia poprzez teren aresztu śledczego na działce nr ewid. [...](identyfikator [...]) do [...] [...] Twierdzenia te nie znajdują jednak jakiegokolwiek potwierdzenia w żadnych dowodach dostępnych w sprawie jak i powszechnie udostępnionych internetowych portalach mapowych. W ocenie Sądu organ podjął wszystkie konieczne działania, aby wyjaśnić istotę sprawy, zatem brak jest podstaw do formułowania zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, a już zwłaszcza art. 107 § 3 k.p.a. Przede wszystkim Prezydent. W. poczynił ustalenia, czy działka Skarżącego, zgodnie z jego twierdzeniami, znajduje się w obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej bądź zamkniętej. Stosowne zapytania skierowane zostały do zarządcy infrastruktury wodno-ściekowej na trenie miasta stołecznego W. tj. [...]oraz wskazywanego przez Skarżącego aresztu śledczego. Otrzymane od tych podmiotów odpowiedzi nie dają jakichkolwiek podstaw by twierdzić, aby działka Skarżącego była w jakikolwiek sposób, tym bardziej legalny, położona na obszarze, który byłby ujęty w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej. [...] wyjaśnił bez jakichkolwiek wątpliwości, że wokół tej nieruchomości, w tym w ulicy Kłobuckiej, nie ma urządzeń, które mogłyby zostać potraktowane jako systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Jako, że odpowiedź w tym zakresie nadesłał podmiot odpowiedzialny za gospodarkę wodno-ściekową, nie ma powodów by ją kwestionować. Wyjaśnienia te korespondują również z przeglądem mapy z geoportalu z włączoną warstwą sieci uzbrojenia terenu. Podobnie Dyrektor Aresztu Śledczego w jasny i jednoznaczny sposób wskazał, że żadna infrastruktura z działki Skarżącego ani nie przechodzi ani też nie jest włączona do infrastruktury znajdującej się na nieruchomości należącej do tej jednostki penitencjarnej. Dokonane w kontekście tego przez Sąd sprawdzenie internetowych map, w szczególności zaś ogólnodostępnej mapy z geoportalu z włączoną warstwą uzbrojenia terenu (https://mapy.geoportal.gov.pl) wskazuje, że jakkolwiek na działce nr ewid. [...]położone i zaewidencjonowane są rury kanalizacji deszczowej (patrz oznaczenie [...]) to jednak nie łączą się one z żadną infrastrukturą zbiorczą (niezależnie czy otwartą czy zamkniętą). Z pewnością więc nie ma mowy o podłączeniu nieruchomości Skarżącego do miejskiej kanalizacji deszczowej, bowiem w tamtym rejonie jej po prostu nie ma. Nie ma też mowy o legalnym podłączeniu działki Skarżącego do infrastruktury Aresztu Śledczego, w tym zbiornika odparowującego na działce nr ewid. [...] (identyfikator [...]), czemu wyraźnie przeczy i jego Dyrektor i ogląd dostępnych map. Sąd podkreśla, że ze wskazywanych w zrzucie procesowym skargi przepisów, zwłaszcza art. 77 § 1 k.p.a., wynika zasada koniecznego współdziałania organu i strony w wyjaśnieniu istoty sprawy. Nie jest więc tak, że Skarżący będzie się biernie przyglądał działaniom organu, uznając że w sprawie nie musi podejmować żadnej inicjatywy, w istocie zaś dawkując dowody poprzez złożenie mapy dotyczącej w zasadzie tylko jego nieruchomości. Jak wskazano, organ podjął wszelkie konieczne działania w celu wyjaśnienia istoty sprawy ta zaś wygląda w ten sposób, że działka Skarżącego nie jest ujęta w żaden system kanalizacji otwartej czy zamkniętej. Inaczej mówiąc, wody z działki Skarżącego, nie są odprowadzane w sposób legalny do jakiegokolwiek urządzenia, które mogłoby zostać uznane za system kanalizacyjny (otwarty lub zamknięty) i zagospodarowane w ten właśnie sposób. Jeżeli Skarżący uważa inaczej, kwestię tę powinien udowodnić np. wykazaniem istnienia stosownego podłączenia, fizycznym sprawdzeniem rzekomo istniejącej infrastruktury. Żadnego znaczenia w kontekście powyższego nie ma zarzut naruszenia prawa materialnego, którym Skarżący stara się w rzeczywistości wykazać, że istnieje niejednoznaczność co do definiowania pojęć "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" i "system kanalizacji zbiorczej". Zagadnienie w tym względzie jest w niniejszej sprawie zagadnieniem wyłącznie teoretycznym, albowiem nieruchomość Skarżącego w ogóle nie jest podłączona do jakiejkolwiek infrastruktury odpowiedzialnej za odprowadzanie wody opadowej lub roztopowej. Nie ma więc znaczenia dla rozstrzygnięcia sugerowana przez Skarżącego niejednoznaczność pojęć "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" i "system kanalizacji zbiorczej". Nadto należy podkreślić, co Strona zdaje się pomijać, że ujęcie nieruchomości Skarżącego w któryś z systemów wymaga uzyskania odpowiedniego pozwolenia wodnoprawnego. Wbrew również oczekiwaniom Strony, fakt ten nie powodowałby zniesienia obowiązku uiszczenia jakiejkolwiek opłaty za usługę wodną, a wręcz powodowałby jej znaczny wzrost (opłata stała i zmienna za odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. VI. Przechodząc do kwestii wysokości ustalonej opłaty Sąd nie ma wątpliwości co do prawidłowości jej ustalenia. Zgodnie z art. 270 ust. 7 P.w. wysokość opłaty za usługi wodne w postaci zmniejszenia naturalnej retencji terenowej zależy odpowiednio od wielkości powierzchni uszczelnionej, rozumianej jako powierzchnia zabudowana wyłączona z powierzchni biologicznie czynnej oraz zastosowania kompensacji retencyjnej. Obszar utwardzeń/zabudowań został przez organ prawidłowo ustalony i nie był przez Stronę kwestionowany. Sąd w tym zakresie nie widzi jakichkolwiek wad postępowania ani zastosowania przepisów prawa. W myśl zaś art. 272 ust. 8 P.w. wysokość opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3.500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wyrażonej w m2 wielkości utraconej powierzchni biologicznie czynnej oraz czasu wyrażonego w latach. Zgodnie z art. 274 pkt 6 P.w. za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3.500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej: a) bez urządzeń do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem - 1,00 zł za 1 m2 na 1 rok, b) z urządzeniami do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych o pojemności do 10% odpływu rocznego z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem - 0,60 zł za 1 m2 na 1 rok, c) z urządzeniami do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych o pojemności od 10 do 30% odpływu rocznego z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem - 0,30 zł za 1 m2 na 1 rok, d) z urządzeniami do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych o pojemności powyżej 30% odpływu rocznego z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem - 0,10 zł za 1 m2 na 1 rok. W rozporządzeniu Rady Ministrów z 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne w § 9 ustalono stawkę za zmniejszenie naturalnej retencji w sytuacji braku urządzeń do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem na 0,50 zł za 1 m2 na 1 rok, a więc o połowę niższa niż przewidziana ustawowo. Organ prawidłowo wyliczył wysokość należnej opłaty, co zdaje się nie być również przedmiotem sporu. Końcowo Sąd zauważa, że na mocy art. 273 ust. 1 P.w. podmiot zobowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne, któremu przekazano informację, o której mowa w art. 272 ust. 22 P.w., może złożyć reklamację, jeżeli nie zgadza się z wysokością opłaty. Stosownie do art. 273 ust. 2 P.w. reklamację składa się do Wód Polskich albo właściwego wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia otrzymania informacji. Jakkolwiek więc Skarżący złożył reklamację usługi wodnej, to jednak nie została ona uznana za zasadną. Ocenę w tym zakresie Sąd w całości podziela. Na marginesie dodać należy, że wysokość należnej opłaty za kolejne okresy zależy w pełni od działań Skarżącego, co należy widzieć w dwóch aspektach. Po pierwsze, może on podjąć działania, których nie podjął w niniejszej sprawie, celem wykazania, że jego nieruchomość znajduje się jednak na obszarze ujętym w otwarty lub zamknięty system kanalizacji deszczowej. Po drugie, Skarżący może wykonać urządzenia do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych, co stosownie zmniejszy wysokość należnej opłaty. Reasumując, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę.