VII SA/Wa 1795/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Kowalska na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T[N[ na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2009r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: przywrócić T. N. termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2009r. Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. N. W dniu 1 marca 201 Or. (data prezentaty Sądu) wpłynął do Sądu wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od Kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 4 marca 201 Or. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał T. N. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W dniu 30 kwietnia 201 Or (data prezentaty Sądu) T. N. reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu - adw. M. T., wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Saidu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2009r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Natomiast zgodnie z art. 87 § 2 ppsa, w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenia terminu może domagać się strona, która przyznaje, iż nie dokonała czynności w terminie i jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (post. NSA z dnia 25 maja 2004r., FZ 63/04, niepubl.). Zgodnie z art. 177 § 1 ppsa skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W tej sytuacji za dzień, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 177 § 1 w/w ustawy należało uznać dzień, w którym adwokat ustanowiony pełnomocnikiem dla strony miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej. Możliwość taką adwokat miał zaś dopiero po zapoznaniu się z aktami sprawy oraz ze stanowiskiem skarżącej co do zakresu skargi kasacyjnej. Czynności te adwokat miał obowiązek podjąć bez nieuzasadnionej zwłoki, ale przy uwzględnieniu jego normalnego obciążenia pracą zawodową. Dlatego w takim wypadku za dzień, w którym ustała przyczyna do wniesienia skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 177 § 1 w/w ustawy należało uznać nie dzień zawiadomienia adwokata o ustanowieniu go pełnomocnikiem, ale dzień, w którym miał on rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej, nie późniejszy jednak od dnia zawiadomienia go o ustanowieniu pełnomocnikiem więcej niż o jeden miesiąc (zob. postanowienie SN z dnia 27 czerwca 2000 r.f I CZP 62/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 7). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia