VII SA/Wa 1798/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2011 r. sprawy ze skargi P. [...] S.A. z siedzibą w L. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010r. na podstawie art. 59 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego tytułem wykonawczym z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...], doręczonym P. [...] Sp. z o.o. [...] w dniu [...] stycznia 2010 r. W uzasadnieniu organ podał, że w związku z niewykonaniem przez Zakład [...] S.A. [...] obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r., do zobowiązanego zostało skierowane upomnienie, wzywające do wykonania tego obowiązku. Upomnienie doręczono w dniu 30 października 2009 r. Następnie w dniu [...] stycznia 2010 r. PINB w W. wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], którego doręczenie P. [...] Sp. z o.o. [...] w dniu [...] stycznia 2010 r. wszczęło postępowanie egzekucyjne. Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. P. [...] Sp. z o.o. [...] wniosła zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji, na podstawie art. 33 pkt 4 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzuty do postępowania egzekucyjnego rozpoznane zostały odmownie oddzielnym postanowieniem. Ponadto tym samym pismem zobowiązany wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 i 5 ww. ustawy, wskazując na błąd co do zobowiązanego oraz niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. W odniesieniu do tego wniosku organ wskazał, że zgodnie z art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Odnosząc się do kwestii błędu co do zobowiązanego, organ podkreślił, iż zgodnie z art. 28a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego, postępowanie egzekucyjne jest kontynuowane, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Istotnie decyzja PINB z [...] lipca 2006 r. nakazywała rozbiórkę odcinka elektroenergetycznej linii napowietrznej średniego napięcia na wysokości działek nr ew. [...] i [...] oraz elektroenergetycznej linii kablowej niskiego napięcia na odcinku od projektowanej stacji do istniejącej linii napowietrznej nn na wysokości działki nr [...] w ulicy K. [...] we wsi L. gmina W. – podmiotowi o nazwie Zakład [...] S.A. Jednak z przedłożonego aktu notarialnego z dnia [...] czerwca 2007r. rep. [...] - umowy przeniesienia przedsiębiorstwa wynika, że Zakład [...] S.A. przeniosła prawa do przedsiębiorstwa, w skład którego wchodzą m.in. ww. linie elektroenergetyczne, na spółkę Zakład [...] Sp. z o.o. Tym samym właścicielem przedmiotowych linii energetycznych stała się spółka Zakład [...] Sp. z o.o. W chwili obecnej spółka Zakład [...] Sp. z o.o. funkcjonuje pod nazwą P. [...] sp. z o.o. Nowa nazwa obowiązuje od 6 października 2008 r. Powyższych ustaleń organ dokonał na podstawie analizy przedłożonego przez stronę odpisu z KRS (Nr KRS [...]) oraz informacji znajdujących się na oficjalnej stronie internetowej P. [...] sp. z o.o., a także pisma P. [...] sp. z o.o. z dnia [...] stycznia 2010r. Nadto Prezes Urzędu Regulacji Energetyki decyzją z dnia [...] maja 2007r. udzielił przedsiębiorcy Z. [...] Sp. z o.o., posiadającemu nr KRS [...], koncesji na dystrybucję energii elektrycznej. W aktualnym stanie funkcjonuje podmiot pod nazwą P. [...] Sp. z o.o. P. [...] Sp. z o.o. (nazwa obowiązuje od [...] października 2008r.) powstała [...] grudnia 2006 roku pod nazwą Z. [...] Sp. z o.o. W dniu 30 czerwca 2007r. na podstawie umowy (akt notarialny z dnia [...] czerwca 2007r.) nastąpiło zbycie części przedsiębiorstwa dokonane przez P. [...] S.A. (poprzednio Z. [...] S.A.) na rzecz P. [...] Sp. z o.o. (poprzednio Z. [...] Sp. z o.o.), gdzie prawo własności linii będących przedmiotem sprawy przeszło na P. [...] Sp. z o.o. P. [...] Sp.z o.o. jest następcą prawnym Zakładu [...] S.A. w zakresie prawa własności linii energetycznych objętych nakazem rozbiórki. Za bezzasadny organ uznał zarzut jakoby P. [...] Sp. z o.o. nie mogła wykonać zobowiązania wynikającego z tytułu wykonawczego nr [...] z [...] stycznia 2010r., gdyż nie była adresatem tej decyzji. Przepis art. 28a ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stanowi, że w przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego, postępowanie egzekucyjne jest kontynuowane, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. W tej sytuacji nie zachodzi przesłanka umorzenia postępowania określona w art. 59 § 1 pkt 4 wskazanej ustawy - błąd co do zobowiązanego. W przedmiotowej sprawie, nie zachodziła również zdaniem organu przesłanka określona w art. 59 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oznacza, że istnieją niezależne od zobowiązanego, trwałe przyczyny braku możliwości wykonania obowiązku. Przesłanką uznania aktu za niewykonalny nie mogą być trudności w wyegzekwowaniu decyzji, wiążące się z niezadowoleniem adresatów tego aktu albo uwarunkowane względami ekonomicznymi i finansowymi. W szczególności podniesiono, że przesłanką uzasadniającą umorzenie postępowania egzekucyjnego nie może być fakt, że demontaż urządzeń spowodowałby, iż spółka P. [...] S.A. jak i P. [...] Sp. z o.o. nie mogłaby wywiązać się z kompleksowych umów o dystrybucję i dostarczanie energii, a także, że odbiorcy indywidualni i przedsiębiorcy mieliby uzasadnione roszczenie odszkodowawcze. Względy powyższe nie uzasadniają twierdzenia o niewykonalności obowiązku. P. [...] Sp. z o. o. [...] złożyła zażalenie na Postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. - domagając się uchylenia w całości postanowienia odmawiającego umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że w tytule wykonawczym błędnie wskazano, że obowiązek rozbiórki urządzeń przez P. [...] Sp. z o. o. [...] wynika z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...]. Tymczasem adresatem tej decyzji była i jest inna spółka tj. P. [...] SA (poprzednio: Z. [...] SA) istniejąca nadal w obrocie prawnym, posiadające niezależny od skarżącej zarząd, siedzibę, radę nadzorczą, niezależny wpis do Krajowego Rejestru Sądowego - KRS nr [...]. P. [...] Sp. z o. o. jest spółką zarejestrowaną po raz pierwszy w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu [...] grudnia 2006 r. - pod nr KRS [...] - tj. po tym, jak decyzja rozbiórkowa została wydana i stała się prawomocna. Nadto, działalność zgodną z przedmiotem zarejestrowania, spółka rozpoczęła dopiero w dniu 1 lipca 2007 r. Powstał więc nowy podmiot, który w rok po uprawomocnieniu się decyzji rozbiórkowej nabył - tylko urządzenia elektroenergetyczne od dotychczasowego ich właściciela, ale nie wszedł w prawa i obowiązki dotychczasowego właściciela urządzeń wynikające z decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...]. Zaistniała zatem sytuacja przewidziana w art. 33 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - błąd co do osoby zobowiązanego. Zdaniem spółki zachodzi jeszcze jedna z przesłanek z art. 33 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem obowiązek określony w tytule wykonawczym jest niewykonalny. Nie może go wykonać P. [...] Sp. z o. o. z powodu braku legitymacji do wykonania decyzji o rozbiórce wydanej w postępowaniu, w którym nie brała ona udziału, ani też P. [...] S.A. z racji braku własności urządzeń elektroenergetycznych będących przedmiotem rozbiórki. Poza tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał kolejny tytuł wykonawczy adresowany do niewłaściwego podmiotu, a kilka miesięcy wcześniej uwzględnił (i to dwukrotnie) zarzuty zobowiązanego w tej materii. Jednocześnie P. [...] Sp. z o. o. wskazała, że mając na względzie legalizację urządzeń elektroenergetycznych złożyła w dniu [...] września 2009 r. wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego oraz wydania pozwolenia na użytkowanie urządzeń. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu zażalenia P. [...] Sp. z o.o. [...] na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...].06.2010r., odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego w celu wyegzekwowania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym Nr [...] z dnia [...].61.2010r. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że jako przesłankę do umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, P. [...] Sp. z o.o. wskazała błąd co do osoby zobowiązanej do wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB w [...] nr [...] z dnia [...].07.2006r. oraz niewykonalność obowiązku rozbiórki odcinka linii elektroenergetycznej. Tymczasem z aktu notarialnego z dnia [...].06.2007r. rep. [...]- umowy przeniesienia przedsiębiorstwa wynika, iż Zakład [...] S.A. przeniosła prawa do przedsiębiorstwa, w skład którego wchodzą m.in. linie elektroenergetyczne, na spółkę Zakład [...] Sp. z o.o. W chwili obecnej zakład ten funkcjonuje pod nazwą P. [...]Sp. z o.o. P. [...] Sp. z o.o. stając się właścicielem przedmiotowych linii energetycznych przejęła wszelkie prawa i zobowiązania do przedmiotowych linii. Wobec powyższego za bezzasadny organ odwoławczy uznał zarzut, iż skarżącą nie dotyczy nakaz rozbiórki, zwłaszcza, że we wnioskach z dnia [...].03.2009r. oraz [...].09.2009r. o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego oraz o wydanie pozwolenia na użytkowanie wskazała, iż na podstawie umowy przeniesienia przedsiębiorstwa nabyła urządzenia elektroenergetyczne będącego przedmiotem niniejszego wniosku. Oznacza to, że P. [...] Sp. z o.o. jest właścicielem urządzeń elektroenergetycznych objętych nakazem rozbiórki. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego bezzasadny był także zarzut niewykonalności obowiązku nałożonego w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym. Umorzenie postępowania egzekucyjnego określone w art. 59 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest konsekwencją stwierdzenia, że postępowanie to nie może być prowadzone i że przyczyny niedopuszczalności egzekucji mają charakter trwały. Przesłanką uznania decyzji za niewykonalną nie mogą być trudności w wyegzekwowaniu decyzji. P. [...] sp. z o.o. wniosła skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] lipca 2010r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] czerwca 2010r. odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. - dotyczącego wyegzekwowania obowiązków określonych w tytule wykonawczym tj. nakazie rozbiórki wybudowanej energetycznej średniego napięcia, linii energetycznej kablowej niskiego napięcia na przeciwko działek nr ew. [...] i [...] przy ulicy K. [...] we wsi L. w gminie W. W skardze zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1) rażące naruszenie art. 33 pkt 4 i pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz interesu prawnego strony poprzez nie uwzględnienie zarzutów i przyjęcie, że skarżąca jest zobowiązana wykonać obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego mimo, że brak jest podstaw do przyjęcia, że jest zobowiązanym i że obowiązek ten jest wykonalny; 2) rażące naruszenie art. 59 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym poprzez odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego mimo istnienia przesłanek z art. 33 pkt 4 i pkt 5 tej ustawy. Wskazując na powyższe P. [...] Sp. z o.o. domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. W uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, że organ odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego mimo, iż zaistniał błąd co do osoby zobowiązanej oraz trwała niewykonalność egzekwowanego obowiązku. W tytule wykonawczym błędnie wskazano bowiem, że obowiązek rozbiórki urządzeń przez P. [...] Sp. z o.o. [...] wynika z decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. Adresatem decyzji rozbiórkowej była i jest inna spółka tj. P. [...] S.A. (poprzednio: Z. [...] S.A.) istniejąca nadal w obrocie prawnym, posiadająca niezależny zarząd, siedzibę, radę nadzorczą, wpis do Krajowego Rejestru Sądowego - nr [...]. Natomiast P. [...] sp. z o.o. jest spółką zarejestrowaną po raz pierwszy w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu [...] grudnia 2006r - pod nr KRS [...] - po tym, jak decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lipca 2006 r. została wydana i stała się prawomocna. Nadto, działalność spółka rozpoczęła dopiero 1 lipca 2007r. Nowy podmiot, który powstał w rok po uprawomocnieniu się decyzji rozbiórkowej nabył jedynie urządzenia elektroenergetyczne od dotychczasowego ich właściciela. P. [...] Sp. z o.o. nie była i nie mogła być stroną w postępowaniu, w którym wydana została decyzja z dnia [...] lipca 2006 r. na podstawie której wydano następnie tytuł wykonawczy nr [...]. Sytuacja taka przewidziana jest w art. 33 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - błąd co do osoby zobowiązanego. Skarżąca wskazała także, iż nakazu rozbiórki nie będzie mogła wykonać również P. [...] S.A., bowiem w dniu [...] czerwca 2007r. nastąpiło zbycie części przedsiębiorstwa dokonane przez P. [...] S.A. na rzecz P. [...] Sp. z o.o. Niemożliwym będzie zatem dokonanie rozbiórki, przez P. [...] S.A., bowiem nie zdemontuje linii, której nie jest właścicielem. P. [...] Sp. z o.o. nie zaprzeczała jednak, że jest aktualnie właścicielem linii elektroenergetycznych, które są objęte nakazem rozbiórki. Mimo to, w jej ocenie brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej do twierdzenia, że P. [...] sp. z o.o. będąc aktualnie właścicielem przedmiotowych linii energetycznych przejął wszelkie prawa i obowiązki w tym zakresie. Skarżący podnosił, że zachodzi jeszcze jedna z przesłanek z art. 33 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji bowiem obowiązek określony w tytule wykonawczym jest niewykonalny. Nie może go wykonać P. [...] Sp. z o.o. z powodu braku legitymacji do wykonania decyzji o rozbiórce wydanej w postępowaniu, w którym nie brała udziału, ani też P. [...] S.A. z racji braku własności urządzeń elektroenergetycznych będących przedmiotem rozbiórki. Nadto na tej samej podstawie faktycznej i prawnej, organ już dwa razy umorzył postępowanie egzekucyjne, a wydanie kolejnego tytułu wykonawczego adresowanego do niewłaściwego podmiotu, jest w ocenie skargi niezrozumiałe. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, iż instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu zakończenie tego postępowania, najczęściej z przyczyn natury formalnej, gdy w danej sytuacji wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego są w znacznej części następstwem pojawienia się przyczyn niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego. Jedną z przesłanek (wymienionych w art. 59 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) jest błąd co do osoby zobowiązanego. Wskazana przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego stanowi podstawę zarzutu z art. 33 pkt 4 ww. ustawy. Z błędem co do osoby zobowiązanego mamy do czynienia wówczas, gdy w tytule wykonawczym jako zobowiązanego określono osobę, na której nie ciąży obowiązek, co skutkuje faktycznym skierowaniem egzekucji przeciwko niewłaściwemu podmiotowi. Zgodnie z art. 28a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego postępowanie egzekucyjne jest kontynuowane, a dokonane czynności pozostają w mocy. Zastosowanie dalszych czynności egzekucyjnych może jednak nastąpić po wystawieniu przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego i skierowaniu go do organu egzekucyjnego wraz z urzędowym dokumentem wykazującym przejście obowiązku na następcę prawnego. Przepis ten dotyczy sytuacji, gdy na skutek czynności cywilnoprawnych dochodzi do zmiany właściciela rzeczy, z którą jest związany egzekwowany obowiązek. Taka sytuacja może polegać na sprzedaży obiektu budowlanego, w stosunku do którego wydano nakaz rozbiórki. W takich sytuacjach obowiązek przechodzi na następcę prawnego, czyli nabywcę obiektu budowlanego. Obowiązek rozbiórki jest obowiązkiem wynikającym z norm prawa materialnego administracyjnego. Jeżeli występuje następstwo prawne obowiązek administracyjny przechodzi na następcę prawnego zobowiązanego. W tym stanie rzeczy zarzut skarżącego, że nie jest on zobowiązanym do dokonania rozbiórki, gdyż nie był podmiotem wskazanym jako zobowiązany w decyzji rozbiórkowej, mimo że jest aktualnie właścicielem linii energetycznych objętych nakazem rozbiórki ( w skardze nie było to kwestionowane), wobec treści art. 28a ww. ustawy, jest niezasadny. Istnieje bowiem możliwość prowadzenia czynności egzekucyjnych wobec nabywcy urządzeń, czyli skarżącego. Dlatego nie ma żadnego uzasadnienia prezentowany w skardze pogląd o braku podstawy prawnej skierowania egzekucji do skarżącej spółki. Dodatkowo przypomnieć należy przepis art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), który stanowi, że czynności nakazanych w decyzji, o której mowa m.in. w art. 51 Prawa budowlanego, obowiązany jest dokonać na swój koszt inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Z przepisu tego wynika więc jednoznacznie, że obowiązek wykonania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części nakazany decyzją obciąża nie tylko inwestora (osobę, która dopuściła się samowoli budowlanej), ale także właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Okoliczność, że podmiot, który był stroną w postępowaniu, w którym została wydana przedmiotowa decyzja nakazująca rozbiórkę, po wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę zbył przedsiębiorstwo, w tym linie elektroenergetyczne podlegające rozbiórce, oznacza, że obowiązek wykonania decyzji obciąża aktualnego właściciela nieruchomości. Niezasadne było również twierdzenie, że postępowanie egzekucyjne powinno być umorzone na podstawie art. 59 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, albowiem egzekwowany obowiązek o charakterze niepieniężnym stał się niewykonalny. Niewykonalność obowiązku może mieć bowiem przyczynę faktyczną bądź prawną. Niewykonalność obowiązku miałaby charakter faktyczny, gdyby istniała rzeczywista przeszkoda, obiektywnie wykluczająca dokonanie egzekwowanej rozbiórki. Względy finansowe, ekonomiczne, trudności techniczne czy też negatywne nastawienie zobowiązanego do realizacji obowiązków nie powodują niewykonalności tych obowiązków. Natomiast z niewykonalnością o charakterze prawnym mamy do czynienia wówczas, gdy istnieją prawne zakazy lub nakazy, które są nieusuwalnymi przeszkodami w realizacji egzekwowanego obowiązku - kiedy realizacja wiązałaby się z dokonaniem czynu niedozwolonego w rozumieniu przepisów prawa cywilnego, co pociągałoby odpowiedzialność odszkodowawczą, bądź też z dokonaniem czynu zabronionego w rozumieniu prawa karnego. W sprawie niniejszej nie występuje niewykonalność faktyczna ani prawna. Organ ustalił bowiem prawidłowo, iż podmiotem prawnie zobowiązanym do rozróbki jest skarżąca Spółka, a negatywne konsekwencje ewentualnej rozbiórki linii elektroenergetycznej nie stanowią o niewykonalności faktycznej. Mając na uwadze zasadność argumentacji organów, zaprezentowanej w kwestionowanych postanowieniach oraz bezzasadność zarzutów sformułowanych w skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.