VII SA/Wa 1798/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej M. A. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent [...]decyzją z dnia [...]marca 2012 r., nr [...]na podstawie art. 28, art.33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., poz. 1071 z późn. zm.) dalej kpa - zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla B. i R. P., Ż. G. oraz W. G. na nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz rozbiórkę pomieszczeń gospodarczych przy budynku mieszkalnym usytuowanych przy granicy działki ewid. Nr [...]z obrębu [...], położonych na terenie działki ewid. Nr [...]z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] (kat. [...]). Wojewoda [...]decyzją z dnia [...]czerwca 2012 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. A. - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...]marca 2012 r., Nr [...]. W ocenie Wojewody [...]zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa, co uzasadnia utrzymanie jej w mocy. Przedłożony przez inwestorów projekt budowlany nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego jest zgodny z ustaleniami decyzji Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...]z dnia [...]stycznia 2011 r. ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego przy ul. [...] na działce nr ew. [...]w obrębie [...]. Ponadto działka, na której planowana jest inwestycja posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Zgodnie z przedłożonym projektem planowany budynek mieszkalny ma mieć wysokość elewacji frontowej - 11,45m, zaś plan miejscowy dopuszcza maksymalną wysokość elewacji frontowej - 12,0m. Nadto zapewniono 5 miejsc postojowych (dwa dla każdego lokalu). Planowana zabudowa nie przekracza także ustalonej decyzją o warunkach zabudowy nieprzekraczalnej linii zabudowy. Zdaniem organu przedłożony projekt budowlany jest także zgodny z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, w szczególności z ustawą Prawo budowlane, rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 20 33 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120. poz. 1133 z późn. zm.). Organ wskazał ponadto, iż projekt posiada wszystkie wymagane uzgodnienia i opinie oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na placu budowy. Przedłożony projekt budowlany nie wymaga sprawdzenia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, co wynika regulacji art. 20 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Inwestorzy przedłożyli także oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zgodę właścicieli na rozbiórkę pomieszczeń gospodarczych znajdujących się przy granicy z działką nr ew. [...]z obrębu [...]wyrażoną w oświadczeniu z dnia [...]marca 2012 r. Wnioskodawca przedłożył także wymaganą przepisami prawa ekspertyzę stanu technicznego rozbudowywanego i nadbudowywanego budynku. Organ odwoławczy nie stwierdził naruszeń i niezgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego, stąd też w jego ocenie brak jest podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę na decyzję Wojewody [...]z dnia [...]czerwca 2012 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. A. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie przepisów § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm) poprzez błędną interpretację. W skardze podniesiono, iż budynek mieszkalny został wybudowany w tzw. "ostrej granicy" z działką należącą do skarżącej, tj. z działką ewid. nr [...]. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji inwestor w sposób niezgodny z przepisami umieścił w budynku usytuowanym na działce nr [...]w obrębie [...]okna w ścianie znajdującej się na granicy działek. W wyniku wielokrotnych interwencji skarżącej, inwestor przebudował okna w ten sposób, że umieścił w otworach okiennych pustaki szklane. Skarżąca podniosła, iż ustawodawca umożliwił sytuowanie budynków w "ostrych granicach", niemniej obwarował taką możliwość określonymi warunkami. W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271- 273 powołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, dopuszcza się: 1. sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż 4 m, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, 2. sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej, 3. rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. W ocenie skarżącej nadbudowa budynku usytuowanego w ostrej granicy działki jest dopuszczalna o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być otworów okiennych ani drzwiowych. Tymczasem inwestor nie spełnił żadnego z powyższych warunków dopuszczających usytuowanie budynku w granicy działek. Ponadto na działce, z którą bezpośrednio sąsiaduje działka, nie znajduje się żaden budynek mieszkalny, do którego omawiana inwestycja mogłaby przylegać. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to z kolei, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym kontroluje się prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r., poz. 1270, zw. dalej p.ps.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż Sąd uwzględnił skargę, choć z przyczyn całkowicie odmiennych od wskazanych przez skarżących. Wydając decyzję organ jest zobowiązany do przestrzegania przepisów k.p.a., a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W związku z powyższym sądowa kontrola prawidłowości podjętej decyzji przy zastosowaniu wskazanego na wstępie kryterium legalności, obejmuje w szczególności badanie, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej. Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji oraz czy podjęte na ich podstawie rozstrzygnięcie nie wykracza poza granice określone przepisami prawa, innymi słowy, czy nie nosi cech dowolności. W niniejszej sprawie organy architektoniczno - budowlane nie przeprowadziły właściwego postępowania wyjaśniającego. Obowiązkiem organów administracji, jak wskazano na wstępie rozważań Sądu, jest ustalenie faktów istotnych dla sprawy i dokonanie oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Jak wynika z akt sprawy Prezydent [...] decyzją z dnia [...]marca 2012 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla B. i R. P., Ż. G. oraz W. G. na nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz rozbiórkę pomieszczeń gospodarczych przy budynku mieszkalnym usytuowanych przy granicy działki ewid. Nr [...]z obrębu [...], położonych na terenie działki ewid. Nr [...]z obrębu [...]przy ul. [...]w [...]. W projekcie budowlanym inwestycji podano, iż powierzchnia zabudowy budynku wynosi 359,38m2, powierzchnia całkowita 1077,84 m2, kubatura 3960m3, natomiast maksymalna wysokość budynku to 11,45 m. Z projektu zagospodarowania działki wynika ponadto, iż część mieszkalna stanowi jeden lokal, natomiast część parteru jest wydzielona jako drugi lokal użytkowy. Powierzchnia lokalu użytkowego stanowi 28,76% powierzchni całego budynku. Rzut kondygnacji I i II nasuwa jednakże, w ocenie Sądu, wątpliwości ile w rzeczywistości lokali mieszkalnych znajduje się w obiekcie i przede wszystkim czy projektowany budynek jest budynkiem jednorodzinnym zgodnie z definicją zawartą w ustawie Prawo budowlane. Według przepisu art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. W rozpoznawanej sprawie brak jest istotnych ustaleń co do faktu czy zatwierdzony decyzją z dnia[...] marca 2012 r. budynek w rzeczywistości jest budynkiem jednorodzinnym w rozumieniu powołanej definicji Prawa budowlanego. Powyższe ustalenia są niezbędne dla prawidłowego udzielenia pozwolenia na budowę, które zgodne będzie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy mieć na uwadze, iż Zarząd Dzielnicy [...]decyzją z dnia [...]stycznia 2011 r., Nr [...]ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego przy ul. [...]i na działce nr ew. [...]w obrębie [...]. Sąd w niniejszym wyroku nie rozstrzyga tej kwestii lecz wskazuje na konieczność prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Prowadząc na nowo postępowanie odwoławcze Wojewoda [...]zobowiązany będzie przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe, w tym z wykorzystaniem art. 136 kpa. Tak kluczowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczność musi być ustalona w sposób nie budzący żadnych wątpliwości. Przesądzi ona bowiem, czy możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę/rozbudowę dla planowanej inwestycji. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 152 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.