VII SA/Wa 1799/10

Maciej Majewski referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 października 2010 r. po rozpoznaniu wniosku M. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: odmówić M. S. przyznania prawa pomocy w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. W dniu 11 października 2010 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy M. S. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i trójką dzieci. Utrzymują się z dochodu w wysokości 5655 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się dochód uzyskiwany przez wnioskodawcę z tytułu umowy o pracę. Strona podała, że posiada połowę domu o pow. 178 m2. Dodał, że występuje w imieniu własnym i dwóch pozostałych współwłaścicieli, którzy mają trudną sytuację materialną. Podał, że nie posiada oszczędności ani przedmiotów materialnych o większej wartości. W niniejszej sprawie zważono, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka -Medek, wyd. Zakamycze 2005, s. 594). Instytucja przyznania prawa pomocy ma zatem charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Prawo pomocy może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. Oceniając sytuację majątkową M. S. uznano, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego nie zasługuje na uwzględnienie. Dochód w rodzinie wnioskodawcy to 5 655 zł., wnioskodawca posiada połowę domu o pow. 178 m2, przy czym nie zaznaczył by miał trudności finansowe, zaznaczył jedynie, że jest jedynym żywicielem rodziny. Strona nie wskazała, iż ponosi szczególne obciążenia finansowe. Okoliczności te wskazują że wnioskodawca nie pozostaje w trudnej sytuacji materialnej, która kwalifikowałaby do przyznania prawa pomocy. Z tych względów uznano, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Sytuacja przedstawiona we wniosku wskazuje, że strona może samodzielnie ponieść koszty sądowe i opłacić pełnomocnika. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.