VII SA/Wa 1799/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Bożena Marciniak ( spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], nr [...], z dnia [...] marca 2016 r. nakazującej [...] Sp. z o.o. rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego o całkowitej wysokości ok. 9,00 m, składającego się z dwóch podświetlanych tablic reklamowych o wymiarach 3,00 x 6,00 m każda (oznaczonych nr ident. [...] i [...]), mocowanych do słupa stalowego o ø ok. 0,40 m, utwierdzonego w bloku fundamentowym żelbetowym całkowicie zagłębionym w gruncie, znajdującego się na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w [...] - utrzymał tę decyzję w mocy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...]. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym; Decyzją nr [...], z dnia [...] marca 2016 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 7 ustawy Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] nakazał [...] Sp. z o. o. rozbiórkę wskazanego wyżej nośnika reklamowego. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, że realizacja przedmiotowego nośnika nie mieści się w pojęciu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych", na które zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Według organu I instancji, instalacja może dotyczyć robót budowlanych, polegających na umocowaniu jakiegoś elementu do istniejącej konstrukcji, ustawienia niewielkich rozmiarów urządzenia na istniejącym obiekcie czyli robót o małym stopniu technicznego skomplikowania. Instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy zatem jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11.09.2008 r., sygn. akt II OSK 982/07). Ponadto, zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt Il OSK 982/07, wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, w skład którego wchodzą części typowo budowlane, jak np. fundament, konstrukcja nośna, bez względu na to gdzie ten fundament oraz konstrukcja nośna zostały wykonane, przesądza o tym, że wykonywanie tego obiektu, jako całości w tym miejscu jest budową, w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Organ powiatowy wskazał, iż przedmiotowy nośnik reklamowy, ze względu na swoje gabaryty i stopień skomplikowania, musiał być wykonany na miejscu w docelowej lokalizacji, po uprzednim przygotowaniu podłoża. W ocenie organu, powyższa kwalifikacja inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Pomimo tego, organ administracji architektoniczno-budowlanej potwierdził przyjęcie zgłoszenia złożonego przez [...] Sp. z o.o. w dniu 10 listopada 1997 r. W ocenie organu nadzoru budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonał błędnej kwalifikacji planowanego przez inwestora zamierzenia jako nie wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę, wobec czego zgłoszenie z dnia 31 października 1997 r. zostało przyjęte skutecznie jako wykonywanie robót budowlanych, o których mowa wart. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem organu I instancji, aby zgłoszenie było skuteczne musi dotyczyć robót budowlanych, na których wykonanie wymagane jest tylko zgłoszenie, a nie uzyskanie pozwolenia na budowę, o które inwestor nie wystąpił. W przeciwnym wypadku takie zgłoszenie może być jedynie próbą obejścia prawa. Jeżeli zgłoszenie dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, wbrew intencjom zgłaszającego nie jest zgłoszeniem w rozumieniu przepisu art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i nie wywołuje skutków przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego dla tej instytucji. Organ podkreślił, że przedmiotowy nośnik nie odpowiada gabarytom nośnika, wobec którego dokonano zgłoszenia, inwestor deklarował bowiem urządzenie reklamowe w postaci konstrukcji przenośnej, o całkowitej wysokości 7,805 m. Zgodnie z rysunkiem i wizualizacją w projekcie technicznym, będącym załącznikiem do ww. zgłoszenia, zakładano podstawę prefabrykowaną żelbetową ustawioną na powierzchni terenu. Obecnie nośnik reklamowy posiada w fundament całkowicie zagłębiony w gruncie, a jego wysokość wynosi ok. 9,0 m. Wobec faktu, iż zgłoszenie z dnia 31 października 1997 r. nie odpowiada stwierdzonemu stanowi faktycznemu organ uznał, iż istniejący obiekt funkcjonuje bez wymaganego pozwolenia na budowę. W ocenie organu powiatowego, posiadanie skutecznego zgłoszenia wpływa jedynie na tryb postępowania, nie mogąc bowiem zarzucić inwestorowi samowoli budowlanej zastosowanie w sprawie znajdzie art. 50-51 Prawa budowlanego, umożliwiający dokonanie legalizacji zrealizowanego obiektu. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w przypadkach innych niż określone wart. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, a następnie umożliwia inwestorowi przeprowadzenie procesu legalizacji. W ocenie organu, w obecnym stanie rzeczy brak jest możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w związku z faktem, że zrealizowana inwestycja sprzeczna jest z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...], zatwierdzonego uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Zgodnie z § 15 ust. 1 powyższego planu, dopuszcza się nośniki reklamowe o powierzchni reklamowej do 3 m2. Przedmiotowy nośnik reklamowy posiada zaś powierzchnię ekspozycyjną wynoszącą 2x18 m2, a więc narusza ustalenia ww. planu. Odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła [...] Sp. z o.o. zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 w związku z art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa, a także naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego i art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], nr [...], z dnia [...] marca 2016 r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą art. 50-51 Prawa budowlanego. Wskazał, że organ powiatowy, prowadząc postępowanie administracyjne w trybie art. 51 ust. 1 w związku z ust. 7 Prawa budowlanego podjął stosowne czynności w celu ustalenia, czy roboty budowlane związane z realizacją przedmiotowego nośnika reklamowego dadzą się doprowadzić do stanu zgodnego z prawem, czy też nie istnieje taka możliwość. W tym zakresie organ powiatowy odwołał się do aktualnie obowiązujących na tym terenie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ulicy [...] w zatwierdzonego uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Organ odwoławczy wskazał, iż z § 15 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. planu wynika, iż na obszarze nim objętym dopuszcza się umieszczanie nośników reklamowych o powierzchni reklamowej do 3,00 m2 oraz reklam świetlnych lub podświetlanych oraz słupów ogłoszeniowych o wysokości nie większej niż 3,00 m i średnicy nie większej niż 1,20 m. W ocenie organu, przedmiotowy nośnik z dwiema tablicami ekspozycyjnymi swoimi gabarytami przekracza dopuszczalne wartości (powierzchnia reklamowa wynosi bowiem 2 x 18,00 m2, a wysokość nośnika ok. 9,00 m). Powyżej wykazana sprzeczność przedmiotowego nośnika reklamowego z obowiązującym na tym terenie planem miejscowym wyklucza, zdaniem organu, możliwość doprowadzenia tego obiektu do stanu zgodnego z prawem (w sposób inny aniżeli poprzez rozbiórkę), co uzasadnia zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 7 Prawa budowlanego. Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zarzucając tej decyzji naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię w postaci: a) art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie, skutkujące błędnym poglądem organu, zgodnie z którym nośnik reklamowy, legalne posadowiony na gruncie na podstawie zgłoszenia z dnia 31 października 1997 roku, przyjętego przez organ administracji architektoniczno w dniu 2 lutego 1998 roku, a zatem przed zatwierdzeniem uchwałą Rady [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2011 roku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...], powinien podlegać rozbiórce z uwagi na fakt, że obecnie obowiązujące zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzają ograniczenia do wielkości powierzchni ekspozycyjnej wolnostojących nośników reklamowych (powierzchnia do 3 m2), pomimo że przez cały okres funkcjonowania tego nośnika żaden z organów administracji publicznej nie podjął działań w sprawie jego rzekomej realizacji w warunkach samowoli budowlanej lub niezgodnie z planem miejscowym, a także w sytuacji gdy w dacie realizacji tego nośnika w 1998 roku dopuszczalne było umieszczanie tego rodzaju wolnostojących tablic reklamowych, co nośnik Spółki, posiadający powierzchnię reklamową ekranu 18 m2; b) art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie zgłoszenia z 31 października 1997 r., poprzez nieuprawnione przyjęcie, że roboty budowlane polegające na posadowieniu na gruncie wolnostojącego nośnika reklamowego na podstawie pisemnego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych przez organ administracji architektoniczno - budowlanej (pismo Urzędu [...] Wydział Architektury z dnia 02 lutego 1998 roku) wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, a tym samym pominięcie, że w wyniku zmian przepisów Prawa budowlanego, dokonanych ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 roku o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, które weszły w życie w dniu 24 grudnia 1997 roku uległo zmianie dotychczasowe brzmienie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 2) tej ustawy; w wyniku nowelizacji art. 29 ust. 2 pkt 2) Prawa budowlanego realizacja tablic i urządzeń reklamowych, w tym na gruncie, była możliwa na podstawie zgłoszenia, bowiem z poprzedniego zapisu z art. 29 ust. 2 pkt 2) ustawy usunięto sformułowanie, że w trybie zgłoszenia mogą być realizowane roboty budowlane dotyczące tablic i urządzeń reklamowych wykonywanych na istniejących obiektach. 2) mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów dostępowania, w postaci: a) art. 107 § 3 in fine kpa, poprzez brak w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego oraz poprawnego uzasadnienia prawnego, sporządzonego w sposób zgodny z wymogami określonymi dyspozycją tego przepisu, w szczególności poprzez: (i) nie ustosunkowanie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów zgłoszonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji; (ii) nie wyjaśnienie, z jakiej przyczyny i w oparciu o jakie dowody organ odwoławczy przyjął, że nośnik skarżącej stanowi obiekt, na który wymagane jest pozwolenie na budowę a nie zgłoszenie, pomimo stanowiska właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej zawartego w piśmie z 2 lutego 1998 roku; b) art. 8 kpa poprzez wydanie decyzji naruszającej zasadę zaufania strony do organów administracji publicznej, co przejawia się w niekorzystnym dla skarżącej rozstrzygnięciu sprawy, z pominięciem wszystkich jej okoliczności faktycznych, po uprzednim wszechstronnym zgromadzeniu materiału dowodowego, bez uwzględnienia, że nośnik został zrealizowany w odmiennym stanie prawnym niż obowiązujący w dacie orzekania że organ administracji architektoniczno - budowlanej pisemne przyjął zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych oraz że żaden z organów administracji, w tym organ nadzoru budowlanego, nie podejmował działań zmierzających do zakwestionowania legalności zrealizowanego w 2000 roku nośnika reklamowego; c) art 80 w związku z art. 77 § 1 i art. 7 kpa poprzez : a) wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie dowolnych ustaleń faktycznych, przyjętych bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i analizy materiału dowodowego w jego całokształcie w sposób rzetelny, obiektywny i kompletny, bez uwzględnienia stanu prawnego z daty realizacji inwestycji, bez uwzględnienia faktu, że organ administracji architektoniczno - budowlanej wyraził pisemne przyjęcie zgłoszenia i nie sprzeciwiał się wykonaniu robót budowlanych, a organy administracji publicznej akceptowały stan faktyczny zaistniały w związku z posadowieniem nośnika reklamowego na gruncie i nie podejmowały żadnych działań zmierzających do zakwestionowania jego legalności, co implikuje nieuprawnionym przyjęciem przez organy obu instancji, że nośnik reklamowy spółki musi podlegać nakazowi rozbiórki z powodu niezgodności z zapisami planu miejscowego, który stal się prawem miejscowym dopiero w kilka lat po zrealizowaniu tego nośnika; b) nie ustosunkowanie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu; c) nie wyjaśnienie, czy w dacie realizacji nośnika w 1998 roku obowiązywały zapisy planu miejscowego rejonu ul. [...] określające zasady umieszczania wolnostojących nośników reklamowych. Powołując się na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego [...] z [...] marca 2016 r. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wydane w sprawie rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], nr [...], z dnia [...] marca 2016 r. nakazującą skarżącej rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego o całkowitej wysokości ok. 9,00 m, składającego się z dwóch podświetlanych tablic reklamowych o wymiarach 3,00 x 6,00 m każda, mocowanych do słupa stalowego o ø ok. 0,40 m, utwierdzonego w bloku fundamentowym żelbetowym całkowicie zagłębionym w gruncie, znajdującego się na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w [...]. W ocenie Sądu, analiza akt sprawy potwierdza prawidłowość stanowiska organu, iż projektowane urządzenie reklamowe należy zakwalifikować do kategorii obiektów wymagających pozwolenia na budowę. Jak bowiem wynika z dołączonego do zgłoszenia z 31 października 1997 r. projektu budowlanego, opracowanego przez mgr inż. [...], wysokość projektowanego urządzenia reklamowego miała wynosić 7,40 metrów, a tablice reklamowe miały być usytuowane względem siebie równolegle. Ponadto, w skład nośnika miała wchodzić podstawa w kształcie prostokątnej płyty żelbetowej o wymiarach 4,20 x 2,50 x 0,40 m, wykonana z betonu żwirowego B20 ze zbrojeniem ze stali "AO" i posadowiona na odpowiednio przygotowanym podłożu. Powyższy projekt nie przewidywał natomiast wykonania instalacji służącej do podświetlania tablic ekspozycyjnych. Z akt sprawy wynika zaś, iż zrealizowany nośnik reklamowy posiada samodzielną konstrukcję nośną, znacznych rozmiarów tablice ekspozycyjne oraz fundament. W ocenie Sądu, podzielić należy stanowisko organów obu instancji, iż realizacja inwestycji o tych parametrach i cechach charakterystycznych stanowi w istocie budowę obiektu budowlanego (budowlę), na która inwestor powinien uzyskać, w myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę. Budowa przedmiotowego nośnika reklamowego wymagała zatem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w dacie dokonanego zgłoszenia. Zgodnie bowiem z art. 29 ust 2 pkt. 2 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w 1998 r., zgłoszeniem objęte były jedynie roboty budowlane polegające na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Jak zaś zasadnie wskazał organ, realizacja przedmiotowego nośnika nie mieści się w pojęciu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych". Instalacja może dotyczyć robót budowlanych polegających na umocowaniu jakiegoś elementu do istniejącej konstrukcji lub ustawienia niewielkich rozmiarów urządzenia na istniejącym obiekcie – robót o małym stopniu technicznego skomplikowania. Instalowanie urządzeń reklamowych dotyczy tych robót, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt. 6 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2008, II OSK 982/07, dostępny w bazie: www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Okoliczność, iż organ architektoniczno-budowlany nie złożył w 1998 roku sprzeciwu lub błędnie ocenił zgłoszenie nie sankcjonuje, wbrew stanowisku skarżącej, legalności budowy przedmiotowego obiektu. Oznacza to, że w sytuacji, gdy inwestor błędnie dokonał zgłoszenia, zamiast złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, a właściwy organ wadliwie zaniechał wniesienia sprzeciwu, zastosowanie znajdzie nie tryb przewidziany w art. 48 Prawa budowlanego, lecz tryb wynikający z art. 50 i 51 Prawa budowlanego umożliwiający dokonanie legalizacji zrealizowanego obiektu, co trafnie dostrzegły organy. Słusznie również organy zauważyły, że zgłoszenie może być skuteczne, jeżeli dotyczy robót budowlanych, na których wykonanie wymagane jest tylko zgłoszenie, a nie uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, o które inwestor nie wystąpił. Zgłoszenie, będące czynnością faktyczno-prawną dokonane w sytuacji nieprzewidzianej w przepisach prawa jest jedynie czynnością faktyczną, a nie prawną i nie wywołuje oczekiwanych skutków prawnych. Jeżeli zgłoszenie dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, to nie wywołuje ono skutków przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego dla tej instytucji. Podnieść trzeba, iż prowadząc postępowanie legalizacyjne w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego stosuje przepisy aktualnie obowiązujące, w tym przepisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy Okopowej w zatwierdzonego uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Z zapisu § 15 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. planu wynika, iż na tym obszarze dopuszcza się umieszczanie nośników reklamowych o powierzchni reklamowej do 3,00 m2 oraz reklam świetlnych lub podświetlanych oraz słupów ogłoszeniowych o wysokości nie większej niż 3,00 m i średnicy nie większej niż 1,20 m. Oznacza to, że wszystkie inne formy niż wymienione w powyższym zapisie będą niezgodne z obowiązującymi zapisami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nośnik reklamowy objęty przedmiotowym postępowaniem swoimi gabarytami przekracza dopuszczalne wartości (powierzchnia reklamowa wynosi bowiem 2 x 18,00 m2, a wysokość nośnika ok. 9,00 m). Tym samym, jak trafnie stwierdziły organy, przedmiotowy nośnik nie spełnia warunków stawianych przez obowiązujący w tym rejonie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Powyższa niezgodność z porządkiem planistycznym powoduje konieczność wydania decyzji rozbiórkowej, bowiem nie istnieje inna realna możliwość doprowadzenia tego nośnika do stanu zgodnego z prawem. Wobec powyższego, bezzasadne okazały się podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie zgłoszenia. Wyjaśnić również trzeba, iż powołana w skardze uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy ona robót budowlanych prowadzonych w warunkach samowoli budowlanej. Skarżącej nie można natomiast zarzucić samowoli budowlanej w sytuacji gdy błędnie dokonała zgłoszenia zamiast złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, a organ wadliwie zaniechał wniesienia sprzeciwu. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że inwestor nie uzyskał wymaganego prawem pozwolenia na budowę, a przeszkodą do prowadzenia postępowania legalizacyjnego jest sprzeczność zrealizowanej budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wbrew stanowisku skarżącej spółki, w niniejszej sprawie nie naruszono również wynikającej z art. 8 kpa zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej. Na tle okoliczności przedmiotowej sprawy organy nadzoru budowlanego, wyposażone w ustawowe kompetencje, musiały dokonać oceny legalności inwestycji i słusznie stwierdziły, że ta w dacie jej wznoszenia wymagała pozwolenia na budowę, którego inwestor nie uzyskał. Ponadto, wbrew podnoszonym w skardze zarzutom, analiza akt sprawy potwierdza, iż ustalono w niej okoliczności faktyczne w sposób wystarczający dla prawidłowego rozpoznania sprawy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., 718, ze zm.), orzekł jak sentencji.