VII SA/Wa 18/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2017 r. sprawy ze skargi D. W., M. W., M. W, i J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją znak [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] odmawiającej stwierdzania nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. Z. i B. Z. pozwolenia na budowę zbiornika na nieczystości płynne do obsługi budynku jednorodzinnego na działce nr ew. [...],[...], obręb N. Organ odwoławczy wskazał, że jakkolwiek w niniejszym postępowaniu ocenie podlega wyłącznie czy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., Nr [...], znak: [...], jest obarczona którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, niemniej jednak z uwagi na fakt, że ww. decyzją organ wojewódzki odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...], znak: [...], ocena ta nie może być dokonana w oderwaniu od ww. decyzji organu powiatowego. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. - według stanu prawnego na dzień 5 czerwca 2009 r.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z akt sprawy, inwestorzy – J. Z., E. Z. i B. Z. wraz z wnioskiem z dnia 10 kwietna 2009 r. o wydanie pozwolenia na budowę, złożyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działką inwestycyjną nr ew. [...] na cele budowlane. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na terenie objętym sporną inwestycją w dacie wydania pozwolenia na budowę obowiązywała Uchwała Rady Miejskiej w T. z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu wsi N. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2008 r., Nr [...], poz. [...], z późn. zm.). Organ odwoławczy wskazał, że § 14 ust. 2 pkt 2 lit. g ww. uchwały Rady Miejskiej w T., przewidywał dla zabudowy jednorodzinnej, do czasu realizacji komunalnej kanalizacji sanitarnej, możliwość budowy zbiorników bezodpływowych lub zastosowania innych systemów odprowadzania ścieków, zgodnych z obowiązującymi przepisami, normami oraz warunkami lokalnymi. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w toku niniejszego postępowania nieważościowego ustalono, iż w dacie wydania decyzji Starosty T. z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...], znak: [...], nie było możliwości przyłączenia działki inwestycyjnej nr ew. [...] do publicznej sieci sanitarnej. Powyższa okoliczność wynika z treści pism Gminnego Zakładu Gospodarki Komunalnej T. – E. Sp. z o.o. z dnia 17 marca 2016 r., znak: [...] oraz Starostwa Powiatowego w T. z dnia 22 marca 2016 r., znak: [...]. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno - budowlanymi. Stosownie do treści § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz., 690, z późn. zm. - według stanu prawnego na dzień 5 czerwca 2009 r.), zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być stosowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza się ich stosowania na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i narażonych na powodzie oraz zalewanie wodami opadowymi. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisem § 36 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z § 36 ust. 1 ww. rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości pokryw l wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, powinna wynosić od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - co najmniej 5 m, a od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego - 2 m. Jak wynika z analizy akt sprawy sporny zbiornik na nieczystości ciekłe o łącznej pojemności 9,95 m3, zaprojektowano w odległości 4,85 m od granicy z niezabudowaną działką nr ew. [...], w odległości około 25 m. od granicy z działką nr ew. [...] (droga) oraz w odległości około 12 m od działki nr ew. [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. W., M. W., J. W. i M. W. wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została oddalona ponieważ zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności była kontrolowana decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zbiornika na nieczystości do obsługi budynku jednorodzinnego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał właściwej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w kontekście decyzji Starosty T. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...]. Organ odniósł się do wszystkich podnoszonych przez skarżących zarzutów wskazując, że przesłanki wznowieniowe nie mogą być brane pod uwagę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, natomiast weryfikacja czy roboty zostały wykonane zgodnie z projektem budowlanym nie podlega ocenie w toku postępowania o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę. Działka nr ew. [...] obręb N. była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w tej sytuacji Inwestor nie był zobowiązany do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odniósł się też do zarzutu braku uprawnień projektanta J. P. stwierdzając, że jest on bezzasadny. Organ wyjaśnił, że z dokumentacji projektowej wynika, iż J. J. P. przedłożył decyzję o przygotowaniu zawodowym, z której wynika, że posiada samodzielną funkcję kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno - budowlanej. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46 z późn. zm.), osoby z wyższym wykształceniem technicznym, posiadające przygotowanie zawodowe wymagane do pełnienia funkcji obejmujących kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie budowy i robót, są uprawnione również do sporządzania projektów budowlanych w zakresie objętym specjalnością techniczno-budowlaną w której mogą kierować budową lub robotami. Dokonana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ocena decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nie budzi wątpliwości Sądu, bowiem kontrolowana w postępowaniu nadzwyczajnym decyzja wyczerpująco odnosiła się do licznych podnoszonych przez skarżących zarzutów dotyczących nie tylko naruszania prawa materialnego, ale także do zarzutów odnoszących się do postępowania administracyjnego. Wojewoda [...] odniósł się też do zarzutów uzasadniających wyłączenie organu jak i wszystkich pracowników Urzędu Wojewódzkiego. Skarżący wystąpili także o stwierdzanie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] umarzającej postepowanie w sprawie robót budowlanych polegających na budowie zbiornika na nieczystości płynne do obsługi budynku mieszkalnego. Skarga na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności w/w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] października 2009 r. została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2013 r. w sprawie VIISA/Wa 805/13. Skarżący ponawiają więc wniosek o stwierdzenie nieważności w różnych postępowaniach nie zdając sobie jak wydaje się sprawy, że stwierdzenie nieważności jest trybem stosowanym wyjątkowo. Prowadzi on bowiem do wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji ze skutkiem od dnia wydania decyzji. Zarzut rażącego naruszenia prawa, aby był skuteczny konieczne jest stwierdzenie, że doszło do oczywistego naruszenia prawa a decyzja powoduje skutki społeczno-gospodarcze nie do zaakceptowania w praworządnym porządku prawnym. Stąd jedynie kwalifikowane naruszanie prawa stanowi naruszanie rażące. Z powyższych względów wobec niestwierdzenia w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa materialnego i procesowego Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.