VII SA/Wa 1802/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant ref. staż. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2011 r. sprawy ze skarg M. W. i A. W. na pismo Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2010 r. znak [...] w przedmiocie skargi na akt postanowił: I. odrzucić skargi; II. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. L.: tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 (trzysta siedem i pięćdziesiąt) złotych, w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych, tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 57,50 (pięćdziesiąt siedem i pięćdziesiąt groszy) złotych. III. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata O. B.: tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 (trzysta siedem i pięćdziesiąt) złotych, w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych, tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 57,50 (pięćdziesiąt siedem i pięćdziesiąt groszy) złotych. Pismem z dnia 15 lutego 2010r., skierowanym do Ministra Infrastruktury, (przekazanym następnie według właściwości Zarządowi Województwa [...]), M. W. i A. W. zwróciły się z prośbą o interwencję w sprawie niewłaściwego zlokalizowania zatoki autobusowej przy ich nieruchomości, na drodze wojewódzkiej nr [...] w miejscowości C.. Po rozpoznaniu w/w pisma, zakwalifikowanego jako skarga na działalność [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w W., Zarząd Województwa [...] podjął uchwałę nr [...] z dnia [...] czerwca 2010r., w której uznano skargę za bezzasadną. Po otrzymaniu uchwały z dnia [...] czerwca 2010r. M. W. i A. W. pismem z dnia 8 lipca 2010r. zwróciły się do Marszałka Województwa [...], wskazując, że w dalszym ciągu oczekują naprawienia błędów, tj. przesunięcia zatoki autobusowej poza wjazd na ich posesję. Marszałek Województwa [...] udzielając odpowiedzi na pismo M. W. i A. W. z 8 lipca 2010r. skierował do skarżących pismo z dnia [...] lipca 2010r. znak [...], w którym m.in. podniósł, że w toku przeprowadzonego postępowania kontrolnego nie dopatrzono się naruszenia przez inwestora i projektanta obowiązującego porządku prawnego, "nie zachodzą zatem żadne przesłanki (...) uzasadniające ponowne wdrażanie czynności zmierzających do zmiany lokalizacji zatoki autobusowej". Pismo Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2010r. znak [...] zostało zaskarżone przez M. W. i A. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. M. W. i A. W. wniosły w skardze o uchylenie "zaskarżonego aktu [...] wraz z uchwałą Zarządu Województwa [...] Nr [...] z dnia [...].06.2010r.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (aniżeli wymienione w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa kognicję sądów administracyjnych, wskazując katalog aktów prawnych i czynności z zakresu administracji publicznej, które mogą być przedmiotem skargi. Stosownie do treści tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. W świetle tego przepisu uznać należy, iż skarga M. W. i A. W. podlega odrzuceniu, albowiem zaskarżone pismo Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2010r. nie jest decyzją administracyjną ani żadnym z innych aktów czy czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2-7, w szczególności zaś pismo to nie jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy. Powołany art. 3 § 2 pkt 4 dopuszcza skargę do sądu administracyjnego na inne, niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika, że akt lub czynności podlegające kontroli sądu administracyjnego muszą spełniać następujące warunki: nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia, muszą mieć charakter publicznoprawny, być skierowane do indywidualnego podmiotu, dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podkreślić należy, że w orzecznictwie i w doktrynie przyjęto pogląd, iż dany akt powinien ustalać, stwierdzać lub potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego, aby mógł być zakwalifikowany jako akt "dotyczący" uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy. Zaskarżone przez M. W. i A. W. pismo Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2010r. znak [...] nie jest, wbrew poglądowi skarżących, aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy. Pismo to w żaden sposób nie kształtuje nowej sytuacji prawnej skarżących, nie rozstrzyga o ich obowiązkach czy uprawnieniach, pozbawione jest władczych elementów. Pismo Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2010r. należy zakwalifikować jako zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi wniesionej w trybie art. 227 kodeksu postępowania administracyjnego. Marszałek Województwa [...], w odpowiedzi na wniesioną przez M. W. i A. W. skargę na działalność [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w W., dotyczącą niewłaściwego zlokalizowania zatoki autobusowej przy nieruchomości skarżących, na drodze wojewódzkiej nr [...] w miejscowości C., pismem z [...] lipca 2010r. poinformował jedynie, że "w toku przeprowadzonego postępowania kontrolnego nie dopatrzono się, przy przygotowaniu i realizacji tej inwestycji, naruszenia przez inwestora i projektanta obowiązującego porządku prawnego". W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że na zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi wniesionej w trybie działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania skarg powszechnych, jakimi są skargi zawarte w dziale VIII kpa, a więc skargi związane z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników. Z tego względu wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga M. W. i A. W. na pismo Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2010r. znak [...] podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Wskazać jednocześnie należy, iż Sąd nie może odnieść się do zawartych w piśmie pełnomocnika A. W. z dnia 14 marca 2011r. zarzutów dotyczących błędnego zakwalifikowania podania skarżących, skoro odrzuca skargę z powodu niedopuszczalności drogi sądowej. Jedynie na marginesie wskazać natomiast należy, że jeśli skarżąca zarzuca błędne zakwalifikowanie jej pisma, to brak jest przeszkód – w okolicznościach niniejszej sprawy – do takiego sprecyzowania żądania przez skarżącą, które doprowadzi do powstania po stronie organu administracyjnego obowiązku wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, co jednak nie ma wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.