VII SA/Wa 1805/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2010 r. ze skargi M.G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego M.G. kwotę 800 zł (osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r. ([...]) umorzył postępowanie odwoławcze . W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne: Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2010r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia ma budowę dla inwestycji pn. " Budowa węzła drogowego na przecięciu drogi krajowej nr [...] – [...] z ulicą [...] w [...], odcinek km [...] +[...] – [...] +[...] wraz z przebudową infrastruktury technicznej – obiekty budowane kategorii XXV, XXVIII i XXVI oraz nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Rozpatrując odwołanie od w/w decyzji wniesione przez M.G. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przytoczył treść art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz przypomniał, że skarżący w treści odwołania od w/w decyzji wskazał, że działki o numerach ewid. [...], [...] i [...] stanowią jego własność. W związku z tym, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia [...] maja 2010r. wezwał M.G. do dostarczenia w terminie 7 dni dokumentów potwierdzających tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji oraz map ewidencyjnych z uwidocznionym położeniem nieruchomości odwołującego się względem inwestycji objętej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010r. nr [...]. Organ odwoławczy wskazał również, iż M.G. został pouczony o tym, że w przypadku bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego w piśmie z dnia [...] maja 2010r. sprawa zostanie rozpatrzona w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Ponieważ M.G. nie udzielił odpowiedzi na w/w pismo dlatego też, umorzenie postępowania odwoławczego było uzasadnione. Podmiot, który wywodzi swoje prawa z normy zawartej w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego winien bowiem wylegitymować się tytułem prawnym do nieruchomości, którą dysponuje, wskazać że znajduje się ona w bezpośrednim sąsiedztwie spornej inwestycji oraz zgodnie z subiektywnym przekonaniem wykazać, że dana inwestycja może wywołać wpływ na jego nieruchomość. Z uwagi na powyższe Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że M.G. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym od wydanej w I instancji decyzji z dnia [...] marca 2010r. nr [...]. W związku z tym, że rozstrzygnięcie GINB-u zapadło z przyczyn formalnych organ odwoławczy nie mógł ustosunkować się do rozpatrywanych zarzutów dotyczących w/w decyzji z dnia [...] marca 2010r.( wydanej przez Wojewodę [...]). Skargę na rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł M.G. zarzucając jej naruszenie przepisów Kpa w stopniu mających istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1) art. 7 Kpa. w związku z art. 75 § 1 Kpa i art. 107 § 1 i § 3 Kpa. poprzez nieustaleni dokładnego stanu faktycznego sprawy, niezebranie dowodów stanowiących podstawę do merytorycznego jej rozstrzygnięcia oraz brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji , 2) art. 138 § 1 pkt 3 Kpa w zw. z art. 105 Kpa z powodu umorzenia postępowania odwoławczego podczas gdy sprawa wymaga rozpatrzenia co do jej istoty. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o 1) uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego do ponownego rozstrzygnięcia, 2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w/g. norm przypisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył co następuje: Przepis art. 138 § 1 pkt 3 Kpa który Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał jako podstawę swojego rozstrzygnięcia przewiduje, iż organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się jednak, że przepis ten nie stanowi samodzielnej podstawy umorzenia postępowania odwoławczego. Taką podstawą stanowi przepis art. 105 § 1 Kpa, zgodnie z którym organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to stało się z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe. Owa bezprzedmiotowość zachodzi wtedy kiedy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła taki charakter w jego toku. Inaczej mówiąc gdy organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W postępowaniu odwoławczym przesłanka bezprzedmiotowości nastąpi także wówczas kiedy okaże się, że odwołanie zostało cofnięte ( art. 137 Kpa) jak i wtedy w toku postępowania odwoławczego okaże się , że odwołujący się nie jest stroną ( art. 127 § 1 Kpa). W sprawie niniejszej powodem podjęcia kwestionowanej decyzji był brak wykonania przez skarżącego obowiązku nałożonego pismem z dnia [...] maja 2010r. Tak przynajmniej wynika to z uzasadnienia tejże decyzji skarżący zobligowany został do przedłożenia dokumentów potwierdzających tytuł prawny do nieruchomości wymienionych przez niego w odwołaniu, a które jego zdaniem stanowią jego własność. Chodzi tu o trzy działki oznaczone numerami [...],[...] i [...]. Oprócz tego obowiązek określony pismem z dnia [...] maja 2010r. dotyczył konieczności dostarczenia map ewidencyjnych, które wskazywałyby położenie nieruchomości skarżącego względem inwestycji objętej decyzją Wojewody [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę ( nr [...] z dnia [...] marca 2010r.). Brak wykonania powyższych obowiązków był jedynym powodem umorzenia postępowania odwoławczego co oznacza, iż na etapie podejmowania decyzji drugoinstancyjnej organ odwoławczy nie dysponował danymi, których zażądał od skarżącego. Z treści odpowiedzi na skargę wynika jednak, iż nałożenie na skarżącego obowiązków wymienionych w piśmie z dnia [...] maja 2010r. było całkowicie zbędne, albowiem organ w istocie dysponował danymi których żądał. Stwierdza przecież ( k. 2 odpowiedzi na skargę), że akta sprawy organu wojewódzkiego potwierdzały, że na działce o numerze [...] inwestor zlokalizował część podziemnych zbiorników retencyjnych, jednakże właścicielem tejże działki jest Skarb Państwa, nie zaś skarżący M.G. Jeśli chodzi natomiast o działkę oznaczoną numerem [...], to wprawdzie M.G. jest jej współwłaścicielem, jednakże nie będzie ona w obszarze oddziaływania inwestycji, ani nie została zajęta przez inwestora na budowę infrastruktury. Z kolei działka o numerze [...] została podzielona ( decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2009r. – [...]) i obecnie nie istnieje. Co jednak charakterystyczne organ nie wypowiada się w ogóle na temat pozostałej części dawnej działki nr [...] tj. działki oznaczonej obecnie numerem [...]. Powyższe oznacza iż umorzenie postępowania li tylko z powodu nie wykonania obowiązków nałożonych na skarżącego było fikcją, która nie znajduje potwierdzenia w treści przytoczonej po części odpowiedzi na skargę. Należy również zauważyć, że owa odpowiedź oraz argumenty w niej przedstawione nie mogą być swoistą konsolidacją podjętego rozstrzygnięcia oraz jego uzasadnienia. Ocenie Sądu podlega bowiem kwestionowana decyzja oraz jej uzasadnienie nie zaś pisma organu, które nie mają waloru rozstrzygnięcia. Z powyższych względów skargę uznać należy za zasadną w stopniu skutkującym koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Niejako na marginesie poczynionych rozważań przypomnieć należy, iż fakt że dana nieruchomość gruntowa podzielona została na kilka działek, bądź też kilka działek połączonych zostaje w jedną nieruchomość nie stanowi o tym, że każda działka staje się samodzielną nieruchomością. Z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami ( zob. jej art. 95,101) wynika np., że pojęcie nieruchomości nie jest tożsame z pojęciem działki, a zatem każda nieruchomość może składać się z jednej bądź z kilku działek. Organ odwoławczy mając położenie nieruchomości skarżącego mógł więc ustalić czy znajdują się one w obszarze oddziaływania inwestycji ( obiektu), nie mógł natomiast umorzyć postępowania z tej przyczyny, że rzekomo położenia tego nie znał. Podstawa rozstrzygnięcia Sądu jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., oraz art. 200 p.p.s.a.