VII SA/Wa 1807/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd ( spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej we [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części i odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w pozostałej części skargę oddala. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...], stwierdzającą nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r. znak: [...] w części dotyczącej rozpatrzenia odwołania K. C. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., znak: [...], w pozostałej części odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., znak: [...] W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił M. i S. J. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej w [...] przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy ww. decyzję organu powiatowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. Prawomocnym wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Op 307/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę K. C. na ww. decyzję z dnia 17 czerwca 2005 r., z uwagi na fakt, że Skarżącej nie przysługiwał przymiot strony. W dniu 21 lutego 2013 r. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynął sprzeciw Prokuratora Apelacyjnego we Wrocławiu od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r., w którym wniesiono o stwierdzenie nieważności ww. decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając na uwadze okoliczność, że w postępowaniu sądowym zakończonym prawomocnym wyrokiem WSA w Opolu z dnia 9 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Op 307/05 nie badano prawidłowości decyzji [...] WINB z dnia [...] czerwca 2005 r., pismem z dnia 25 marca 2013 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] czerwca 2005 r. Następnie organ wskazał, że po ponownej analizie sprawy stwierdził, że decyzja organu wojewódzkiego z dnia [...] czerwca 2005 r. kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym nie jest obarczona żadną z wad prawnych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., została bowiem wydana przez właściwy organ, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczna, na podstawie właściwego przepisu prawa, nie była niewykonalna w dniu jego wydania, jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą, ani nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Weryfikowana decyzja organu wojewódzkiego nie została także wydana z rażącym naruszeniem prawa, ani nie została skierowana do osoby nie będącej stroną postępowania. Tym samym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że M. i S. J. dopuścili się istotnych odstępstw od pozwolenia na budowę, udzielonego (uchyloną następnie) decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 1996 r., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej: modernizację i rozbudowę budynku mieszkalnego oraz budowę garażu o powierzchni użytkowej 21 m 2, kubatura 55 m 3 w [...] przy ul. [...]. Wobec dostrzeżonych odstępstw PINB w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., znak: [...] nałożył obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Po przedłożeniu przez zobowiązanych ww. dokumentu, PINB w [...], działając na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., znak: [...] zatwierdził ww. projekt zamienny i zezwolił na wznowienie robót budowlanych. Następnie [...] WINB decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., znak: [...] utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] kwietnia 2005 r. Mając na względzie treść powołanego wyżej przepisu organ podkreślił, że przepisy dotyczące zatwierdzenia projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do projektu budowlanego zamiennego, w związku z tym, zastosowanie znajdują m.in. przepisy art. 34 i 35 ustawy Prawo budowlane. Skoro zatem inwestorzy przedłożyli zamienny projekt remontu i rozbudowy budynku mieszkalnego, który został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane oraz zgodnie z art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego został sprawdzony również przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i jest kompletny, ponadto projekt jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] przyjętego uchwałą Rady Miasta w [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., Nr [...], to w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do zatwierdzenia przedłożonego przez inwestorów projektu zamiennego oraz udzielenia pozwolenia na wznowienie prowadzenia robót budowlanych. Nie można zatem stwierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. Odnosząc się do zarzutu wniosku odnośnie rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał zabudowę do dwóch kondygnacji naziemnych, organ wskazał, że przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenie elementarnym oznaczonym symbolem D 28MN/U/KS, w którym zawiera się strefa ochrony konserwatorskiej oznaczona symbolem "B". Nie sposób zatem przyjąć, że zapisy planu miejscowego dotyczące terenu oznaczonego symbolem D 28MN/U/KS, m.in. dopuszczające zabudowę do dwóch kondygnacji nadziemnych z użytkowym poddaszem, nie odnoszą się również do nieruchomości położonych w strefie "B" czyli strefie ochrony konserwatorskiej. Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika, aby zapisy ustalone dla strefy "B" powodowały wyeliminowanie dla tej strefy zapisów obowiązujących dla całego terenu oznaczonego symbolem D 28MN/U/KS. Z zapisów planu miejscowego wynika, że w obrębie strefy "B" obowiązują zasady zachowania i eksponowania zasadniczych elementów historycznego układu przestrzennego, zabytkowych obiektów architektury oraz odtworzenia zdegradowanych elementów tego układu, w tym: zachowanie kształtu, gabarytów i wystroju zewnętrznego obiektów i ich elementów przy zastosowaniu tradycyjnych materiałów budowlanych, (np.: dachówki ceramicznej karpiówki, łupka kamiennego, blachy miedzianej) – to jednak w ocenie organu nie można przyjąć, że wybudowanie przez inwestorów drugiej kondygnacji, zmiana kąta nachylenia dachu w części połaci dachu oraz zastosowanie papy bitumicznej jako pokrycia tej części dachu - stanowi o tym, że decyzja organu powiatowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. zatwierdzająca projekt budowlany zamienny została wydana z rażącym naruszeniem prawa, poprzez naruszenie zapisów planu miejscowego. Odnośnie zaś zarzutu, co do braku uzgodnienia przedmiotowej inwestycji z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, w ocenie organu nadzorczego organ powiatowy dopełnił obowiązku uzgodnienia przedmiotowego projektu budowlanego zamiennego z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Z akt sprawy wynika, że organ powiatowy pismem z dnia 4 sierpnia 2004 r. zwrócił się do [ Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z zapytaniem, czy projekt budowlany zamienny dotyczący modernizacji i rozbudowy budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...] będzie wymagał uzgodnienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W odpowiedzi na ww. wystąpienie, Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...] pismem z dnia 17 sierpnia 2004 r. poinformował, że brak jest podstaw do zajmowania przez organ ochrony konserwatorskiej stanowiska w sprawie robót już zakończonych, ponieważ uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dotyczy jedynie etapu przed wydaniem pozwolenia na budowę. Jednocześnie [...] Wojewódzki Konserwator Zabytów w ww. piśmie powołał się na opinię w sprawie spornych robót budowlanych, wyrażoną w postanowieniu z dnia 25 kwietnia 2002 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. złożył Prokurator Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz o stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji - obu w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. rażące naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016) oraz § 8 ust. 4 uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] - polegające na błędnym przyjęciu, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005r. i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, nie naruszają w sposób rażący prawa, podczas gdy z materiału dowodowego sprawy w sposób oczywisty wynika, że przedłożony przez inwestorów projekt zamienny był sprzeczny z wymaganiami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla inwestycji położonych w strefie "B" objętej ochroną konserwatorską, a w szczególności w zakresie obowiązku: -zachowania historycznego układu przestrzennego istniejących obiektów w tym: zachowanie kształtu, gabarytu, wystroju zewnętrznego obiektu przy zastosowaniu tradycyjnych materiałów budowlanych (np. dachówki ceramicznej, łupka kamiennego) oraz -konsultowania i uzgadniania z wojewódzkim konserwatorem zabytków wszelkich działań inwestycyjnych w zakresie przebudowy, rozbudowy, a także zmian elementów historycznie ukształtowanych, -w związku z czym niedopuszczalna była rozbudowa obiektu polegająca na wzniesieniu II kondygnacji, zmianie kształtu dachu i kąta jego nachylenia oraz wystroju zewnętrznego elewacji budynku; 2. rażące naruszenie przepisu art. 39 ust. 3 w zw. z i art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego (ówcześnie obowiązującego) - polegające na przyjęciu wadliwej oceny, że działanie organów niższej instancji było zgodne z prawem, podczas gdy, wbrew wynikającego z powyższych przepisów obowiązkowi, organy obu instancji zaniechały sprawdzenia kompletności dokumentów i zatwierdziły zamienny projekt budowlany pomimo braku uzgodnienia wojewódzkiego konserwatora zabytków; 3. rażące naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. polegające na tym, że organ utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] pomimo, że rozstrzygnięcie zatwierdzające zamienny projekt budowlany i zezwalające na wznowienie robót budowlanych - jest sprzeczne z treścią przepisów prawa miejscowego oraz prawa budowlanego, w związku z czym należało stwierdzić ich nieważność. W skardze Prokurator rozwinął argumentację zawartą w punktach i odnosząc się do meritum sprawy wskazał, że zamienny projekt budowlany inwentaryzujący zrealizowane przez inwestorkę roboty budowlane jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ pierwszej instancji, przy aprobacie organu drugiej instancji, zatwierdził ten projekt pomimo, że wykonanych robót budowlanych nie można było zalegalizować w świetle wymagań prawa miejscowego dla terenu objętego inwestycją. Miejscowy plan zagospodarowania, nie zezwalał na taką rozbudowę obiektu jaka została wykonana. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. dalej p.p.s.a.), uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Ponadto stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania administracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane kryteria Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zaskarżona do Sądu decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie nieważnościowe. Wskazać zatem trzeba, że stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Służy on wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego wadami prawnymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Organ nadzorczy w takim postępowaniu nie rozpatruje sprawy co do istoty, lecz bada decyzję wyłącznie pod względem ewentualnego wystąpienia przesłanek nieważnościowych, biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, ale kierując się ogólnymi regułami postępowania, o jakich mowa w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Jedną z wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Analizując sprawę w świetle powołanych przepisów Sąd stwierdził, że organ odwoławczy prawidłowo przeanalizował dokumentację sprawy i utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji (z dnia [...] maja 2013 r.). Zagadnienie, które legło u podstaw stwierdzenia nieważności [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r. znak: [...] w części dotyczącej rozpatrzenia odwołania K. C. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., znak: [...] sprowadza się do stwierdzenia braku legitymacji K. C. w tym postępowaniu. Stanowisko to zostało przesądzone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 9 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Op 307/05, który oddalił skargę K. C. na ww. decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r., z uwagi na fakt, że Skarżącej nie przysługiwał przymiot strony. Z uwagi na treści art. 153 p.p.s.a. Sąd orzekający w sprawie jest związany stanowiskiem Sądu Opolskiego. Należy zatem przejść do oceny pozostałej części zaskarżonej decyzji - odmawiającej stwierdzenia nieważności kontrolowanej w tym postępowaniu decyzji. W analizowanej sprawie w wyniku dokonanych w dniu 8 kwietnia 2004 r. przez organ powiatowy oględzin inwestycji ustalono m.in., że: "na ścianie łączącej dwie części budynku (wspólnej) M. J. nadbudowała kondygnację poddasza opierając na niej konstrukcję dachu ze spadkiem na swoją stronę. Przedmiotową ścianę wykonano z Suporexu o gr. '24 era i wysokości 1,60 m od istniejącej kalenicy, budynku przy ul. [...]. Ściana ogniowa nieotynkowana, posiada obróbkę blacharską ogniową. Nie posiada natomiast od strony sąsiada obróbki blacharskiej koszowej - kosze zabezpieczone papą. Komin od strony sąsiada (ul. [...]) jest niewykończony - podmurowany do wysokości ogniomuru, niewykończony (brak otynkowania), bez zwieńczenia czapką kominową". Zatwierdzając decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., przedłożony przez inwestorów projekt zamienny dla spornej inwestycji organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji uznał, że spełnia on wymogi formalne. Organ drugiej instancji podzielił stanowisko organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji utrzymując decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., decyzję organu powiatowego w powiecie brzeskim. Wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r. Prokurator Apelacyjny we Wrocławiu podniósł zaś, że zatwierdzony decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., projekt budowlany zamienny nie został uzgodniony z wojewódzkim konserwatorem zabytków, co stanowi rażące naruszenie art. 39 ust. 3 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Ponadto - projekt budowlany zamienny zatwierdzony decyzją PINB w [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] przyjętego uchwałą Rady Miasta w [...] Nr [...]. Odnośnie naruszeń planu miejscowego zgodzić się należy z organem, że przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenie elementarnym oznaczonym symbolem D 28MN/U/KS, w którym zawiera się strefa ochrony konserwatorskiej oznaczona symbolem "B". A zatem zapisy planu miejscowego dotyczące terenu oznaczonego symbolem D 28MN/U/KS, m.in. dopuszczające zabudowę do dwóch kondygnacji nadziemnych z użytkowym poddaszem, nie odnoszą się również do nieruchomości położonych w strefie "B" - ochrony konserwatorskiej. Jak słusznie organ zauważył z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika, aby zapisy ustalone dla strefy "B" powodowały wyeliminowanie dla tej strefy zapisów obowiązujących dla całego terenu oznaczonego symbolem D 28MN/U/KS. Z zapisów planu miejscowego wynika zaś, że w obrębie strefy "B" obowiązują zasady zachowania i eksponowania zasadniczych elementów historycznego układu przestrzennego, zabytkowych obiektów architektury oraz odtworzenia zdegradowanych elementów tego układu, w tym: zachowanie kształtu, gabarytów i wystroju zewnętrznego obiektów i ich elementów przy zastosowaniu tradycyjnych materiałów budowlanych, (np.: dachówki ceramicznej karpiówki, łupka kamiennego, blachy miedzianej). Nie można jednak w świetle zapisów powołanego planu przyjąć, że wybudowanie przez inwestorów drugiej kondygnacji, zmiana kąta nachylenia dachu w części połaci dachu oraz zastosowanie papy bitumicznej jako pokrycia tej części dachu - stanowi o tym, że decyzja organu powiatowego z dnia [ kwietnia 2005 r. zatwierdzająca projekt budowlany zamienny została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Odnośnie zaś braku uzgodnienia przedmiotowej inwestycji z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, w ocenie Sądu zgodzić się należy z Prokuratorem Apelacyjnym we Wrocławiu, że uzgodnienia takiego brak. Opinia, na którą niezasadnie powołuje się organ, wydana w momencie gdy inwestycja była już zakończona, nie ma mocy prawnej w świetle przepisów art. 39 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 3 ówcześnie obowiązującego Prawa budowlanego. Tym nie mniej jednak wskazać trzeba, że brak wymaganej przez prawo w niniejszej sprawie opinii konserwatora zabytków nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa. Może natomiast stanowić przesłankę wznowienia postępowania zawierającą się w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 1986 r. II SA 1035/86, publ: www.cbois.nsa.gov.pl). Konkludując, analiza dokumentacji pozwala stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są prawidłowe i przyznać należy, że słusznie organy obu instancji orzekające w postępowaniu nieważnościowym dostrzegły brak przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r. W ocenie Sądu, słusznie zatem organy uznały, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Jak już wyżej wskazano jest to instytucja pozwalająca wyeliminować z obrotu prawnego decyzje obarczone największą kwalifikowaną wadliwością, a w kontrolowanej decyzji Sąd takiej wadliwości się nie dopatrzył. Nadto organy przeprowadziły postępowanie nadzorcze w poszanowaniu zasad wynikających z art. 7 i art. 77 oraz art. 80 k.p.a. Należy także mieć na względzie fakt, że odnośnie części decyzji stwierdzającej nieważność - organy oraz Sąd orzekający obecnie związane były wykładnią prawa dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 9 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Op 307/05. W świetle omówionych okoliczności faktycznych i prawnych należy uznać, że zaskarżone decyzje zostały wydane zgodnie z prawem. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.