VII SA/Wa 1808/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. K. i L. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: 1. przyznać K. B. prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz przez ustanowienie adwokata z urzędu. 2. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 25 lutego 2011 r. odmówiono K. B. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od części kosztów sądowych, tj. od opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku. Pismem z dnia 16 marca 2011 r. K. B. wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia, zwracając się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Podała, iż dane zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 28 grudnia 2010 r. nie uległy zmianie, w szczególności dane o stanie rodzinny, majątkowym i dochodach. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dodatkowych wyjaśnień wynika, iż K. B. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu renty rodzinnej w wysokości 2 072,12 zł. Posiada dom jednorodzinny o pow. 98,9 m2, posadowiony na działce o pow. 3,68 ar. Nie wskazała posiadania innego majątku. Wskazała, że jest osobą schorowaną, cierpiącą na schorzenia kręgosłupa wymagające rehabilitacji i przyjmowania leków, co generuje koszty około 100-200 zł. miesięcznie. Ponadto koszt leczenia dolegliwości jamy brzusznej to około 100-150 zł. miesięcznie. Koszty bieżącego utrzymania domu to 300-400 zł miesięcznie. Zakup opału na zimę to koszt 4250 – 5100 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie do art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową K. B. uznać należy, iż jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od części kosztów sądowych w postaci opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wnioskodawczyni wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania w całości, jak również nie jest w stanie ponieść kosztów z tytułu ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Należy jednocześnie zauważyć, że z nadesłanego wniosku oraz okoliczności sprawy nie wynika, by strona była w sytuacji majątkowej, która by nie pozwoliła wnioskodawczyni na poniesienie ewentualnych dalszych kosztów postępowania, jakie mogą wystąpić w sprawie. W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.