VII SA/Wa 1809/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Protokolant Marcin Grabowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi M. i J. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej nakazu rozbiórki skargę oddala. Dnia [...] czerwca 2005r. J. i M. G. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] września 1993 r., znak: [...] wydanej na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1, ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229), oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1993 r. utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego a nakazującej J. G. rozbiórkę budynku garażowo- magazynowego położonego w L. przy ul. N. w terminie do dnia [...] listopada 1993 r. Ostateczna decyzja Wojewody nie była przedmiotem oceny Sądu Administracyjnego. We wniosku o stwierdzenie nieważności strony wskazują na rażące naruszenie prawa podnosząc, że decyzja z dnia [...].09.1993 r. Kierownika Urzędu Rejonowego w L. jako jedyną przyczynę tak wydanej decyzji podaje sprzeczność usytuowania budynku z miejscowym planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta L., Zdaniem wnioskodawców ta sprzeczność z planem zagospodarowania nie występuje. Wskazują, że opublikowana w Dzienniku Województwa L. nr. [...] poz. [...] uchwała nr. [...] z dnia [...].02.1988 r., której ważność przedłużono uchwałą Miejskiej rady narodowej nr. [...] z dnia [...].07.1992 r. w sposób jednoznaczny wynika, ze wybudowany budynek znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...] tj. terenem przeznaczonym na uprawy ogrodnicze, z dopuszczeniem zabudowy towarzyszącej .Wskazują, że wybudowany przez nich budynek garażowo-magazynowy z przeznaczeniem na utrzymanie w nim maszyn rolniczych i magazynowanie zboża jest niczym innym jak budynkiem należącym do budowy towarzyszącej o której mowa w w/w uchwale MRN w L. Jak wynika z akt sprawy przed wydaniem w/w decyzji Kierownik Urzędu Rejonowego na podstawie art. 36 ust.1 pkt. 1 i ust.2 w/w ustawy wstrzymał roboty budowlane przy realizacji budynku garażowo-magazynowego. Inwestor nie zastosował się do tego nakazu i doprowadził do zakończenia budowy. Przed otrzymaniem nakazu rozbiórki inwestor podjął nieskuteczną próbę uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Po uzyskaniu nakazu inwestor starał się o odroczenie rozbiórki, ale nieskutecznie. Decyzją z dnia [...] grudnia 1993r. Wojewoda [...] odmówił odroczenia przymusowej rozbiórki budynku magazynowo-garażowego nakazanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w L. Decyzja ta była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego , który wyrokiem z dnia 18 października 1995r. skargę inwestora oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że inwestor wykorzystywał wybudowaną wiatę na działalność zakładu budowlano-handlowego i stanowiła ona zaplecze tego zakładu oraz zabezpieczała potrzeby socjalne pracowników zakładu. Sąd wskazał również ,że skarżący powoływał się na fakt, że na wybudowanie budynku poniósł znaczne nakłady i wykorzystuje go jako zaplecze socjalne w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą . Sąd ustalił, iż wybudowany budynek jest wykorzystywany przez skarżącego jako pomieszczenie magazynowe w którym składowane są materiały budowlane. Na przestrzeni lat dziewięćdziesiątych J. G. podejmował nieskuteczne próby zmiany decyzji o nakazie rozbiórki w trybie art.154 k.p.a. i uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Po rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1993 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzjami z dnia [...] maja 2006 r. oraz z dnia [...] lipca 2006r. odmówił stwierdzenia jej nieważności. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że sporny obiekt budowlany nie stanowił zabudowy towarzyszącej dla innego obiektu w zakresie jego podstawowej funkcji, przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, tj. uprawom ogrodniczym. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż sporny budynek był użytkowany jako skład materiałów i sprzętu budowlanego, służący do prowadzenia działalności gospodarczej. Ta okoliczność uzasadniała zastosowanie ww. decyzjami rozbiórki. Na uwagę zasługuje również, zdaniem organu, okoliczność, iż sporny obiekt budowlany został wybudowany niezgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. (tekst jednolity: Dz.U. z 1980 r., Nr 17, poz. 62). Przepis ten, w ust. 1, wymagał zachowania co najmniej 3 metrowej odległości obiektu budowlanego od granicy działki, przy czym, zgodnie z ust. 2 omawianego przepisu, odległość spornego obiektu budowlanego nie powinna być mniejsza niż 8 m od budynku znajdującego się na działce sąsiedniej. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z materiału procesowego, ta odległość wynosi 7 m. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli M. i J. G., którzy wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podnoszą, że ustalenia organu dot. sposobu użytkowania obiektu są błędne. W ocenie skarżących nie jest prawdą, iż wybudowany sporny budynek jest sprzeczny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta L. bowiem a ponadto jest i był wykorzystywany dla celów rolniczych. Zdaniem skarżących okoliczność tę potwierdza prawomocna decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...].04.2002r. nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2002, w której stwierdza się, że "sporny budynek gospodarczy znajduje się na gruntach sklasyfikowanych jako użytki rolne, a zatem są budynkami wchodzącymi w skład gospodarstwa rolnego" Wskazują również, że w spornym budynku gospodarczym przechowują worki ze zbożem oraz sprzęt rolniczy - co wynika z przeprowadzonej w dniu 20.03.2000r. kontroli. Skarżący przedstawiają szereg innych dokumentów i dowodów świadczących o tym ,że prowadzą działalność rolniczą i wykorzystują sporny obiekt dla tychże celów. W ocenie skarżących bezspornym w sprawie jest fakt, że teren na którym jest posadowiony sporny budynek, oznaczony zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta L. przeznaczony jest pod uprawy ogrodnicze z dopuszczeniem zabudowy towarzyszącej. Zdaniem skarżących błędnym jest także stwierdzenie, że obiekt budowlany został wybudowany niezgodnie z §12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 03.07.1980r. (t.j. Dz.U. 1980, Nr 17, poz.62). Wskazują, że budynek ten z sąsiadującym budynkiem nie zachodzą na siebie a mijają się w linii prostej. Budynek ten nie ma otworów okiennych i drzwiowych od działki sąsiedniej. Sąsiedni budynek - jest budynkiem drewnianym, przez nikogo nie użytkowanym i w zasadzie nadaje się do rozbiórki. Zgodnie z §15 pkt.1 w/w rozporządzenia "w razie budowy lub przebudowy budynków na działce zagrodowej położonej przy zabudowanych działkach, terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego może wyrazić zgodę na odstępstwa od wymogów określonych w §12-14 w stosunku do istniejących budynków, które są użytkowane przez czas przekraczający 70% okresu amortyzacji ustalonych dla celów ubezpieczeniowych". Skoro zatem sąsiedni budynek jest w ogóle nie użytkowany, stanowi całkowicie zamortyzowany obiekt i jest ruiną przeznaczoną wyłącznie do rozbiórki, to w sprawie nie można mówić o występują przesłanki z §12 powołanego rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: przedmiotem oceny Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w postępowaniu nieważnościowym była decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w L. i Wojewody [...] utrzymująca w mocy nakaz rozbiórki budynku garażowo- magazynowego wydany na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1, ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229). Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem i dokonana w tym aspekcie ocena zaskarżonej decyzji, nie daje podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza prawo w taki stopniu by zaskarżoną decyzję należało uchylić. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Na wstępie należy podnieść, że punktem odniesienia dla oceny legalności decyzji administracyjnej jest stan rzeczy z chwili jej wydania. Jak wynika z akt sprawy, przed wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę budynku garażowo-magazynowego bez pozwolenia na budowę, Kierownik Urzędu Rejonowego na podstawie art. 36 ust.1 pkt. 1 i ust.2 w/w ustawy wstrzymał roboty budowlane przy jego realizacji. Inwestor nie zastosował się do tego nakazu i doprowadził do zakończenia budowy. Już w tej sytuacji organ mógł wydać decyzję nakazującą przymusową rozbiórkę obiektu. Ponadto, jak wywiedziono w zaskarżonej decyzji i co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy , sporny budynek w dniu wydawania nakazu rozbiórki był użytkowany jako skład materiałów i sprzętu budowlanego, służący do prowadzenia działalności gospodarczej. W oświadczeniu, złożonym do protokołu z oględzin z dnia 21 sierpnia 1992 r., jak i we wcześniejszym postępowaniu sądowym zakończonym wyrokiem z dnia [...] października 1995r. J. G. przyznał, iż sporny obiekt budowlany służy do prowadzenia zakładu budowlanego i przedsiębiorstwa produkcyjno-usługowo-handlowego "[...]". Zatem próby podważenia ustalenia faktycznego charakteru użytkowania budynku w dniu orzekania w sprawie rozbiórki obiektu nie mogą być skuteczne. Wskazać również należy, że podczas kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego innej decyzji Wojewody (wyrok z dnia 18 października 1995r.) a dot. tego samego obiektu Sąd ustalił, że inwestor wykorzystywał wybudowaną wiatę na działalność zakładu budowlano-handlowego i stanowiła ona zaplecze tego zakładu oraz zabezpieczała potrzeby socjalne pracowników zakładu. W związku z powyższym bezzasadny jest - leżący u podstaw żądania stwierdzenia nieważności decyzji i podtrzymany w skardze - zarzut stron Skarżących, dotyczący nieprawidłowego ustalenia organu, że sporny obiekt budowlany nie stanowił zabudowy towarzyszącej dla innego obiektu w zakresie jego podstawowej funkcji, przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, tj. uprawom ogrodniczym. W tej sytuacji kwestia czy sporny obiekt budowlany został wybudowany niezgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. (tekst jednolity: Dz.U. z 1980 r., Nr 17, poz. 62) jest o tyle nieistotna, że przedmiotem oceny jest nakaz rozbiórki obiektu budowlanego z uwagi na jego niezgodność z planem zagospodarowania przestrzennego a nie z uwagi na jego realizację niezgodnie z przepisami w/w rozporządzenia. Ta kwestia nie była badana przez organy orzekające o rozbiórce obiektu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) skargę oddalił.