VII SA/Wa 1811/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Tadeusz Nowak ( spr.), Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. Skargę oddala. Decyzją nr [...] z dnia [...]-07-2004 r. Prezydent [...], na podstawie art.28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę J. K. dla inwestycji polegającej na budowie garażu dwustanowiskowego na samochody osobowe przy ul. R.- dz. ew. [...] w obrębie [...] w W.. W uzasadnieniu decyzji podano, iż załączony do wniosku projekt budowlany jest zgodny z decyzją nr [...] z dnia [...].09.2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami techniczno – budowlanymi, jest kompletny i został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Strony zostały powiadomione o toczącym się postępowaniu pismem z dnia [...].06.2004 r. Odwołanie od decyzji Prezydenta wniosła właścicielka sąsiedniej nieruchomości A. S., zarzucając decyzji naruszenie m.in. art. 34 ust. 3. pkt 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy-Prawo budowlane. Skarżąca stwierdza, że wysokość projektowanego garażu sugeruje, iż przeznaczony jest dla samochodów ciężarowych. Twierdzi ponadto, że rozprowadzenie wód opadowych po terenie działki będzie "powodowało zatrucie gleby i środowiska, oraz podmakanie i niszczenie sąsiednich b. małych działek". Decyzją z dnia [...]-11-2004 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając podniesione zarzuty za niezasadne. Zdaniem Wojewody, zgodnie z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego [...] decyzją nr [...] z dnia [...].09.2003 r. ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego garażu dwustanowiskowego na samochody osobowe z częścią gospodarczą na działce o nr ew. [...] w obrębie [...] położonej przy ul. R. w W.. Wojewoda wykazuje, że projekt budowlany garażu dwustanowiskowego na samochody osobowe przy ul. R. jest zgodny z w/w decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wysokość garażu jest zgodna z § 102 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U Nr 75. poz. 690 z dnia 15 czerwca 2002 r.) tj. wysokość w świetle konstrukcji co najmniej 2,2 m i do spodu przewodów i urządzeń instalacyjnych 2 m, wjazdy lub wrota garażowe co najmniej o szerokości 2,3 m i wysokości 2 m w świetle. Przedmiotowa inwestycja ma wysokość w świetle konstrukcji 2,6 m, a wys. w świetle wrót garażowych 2,3 m. Wojewoda wskazuje, że przy powyższych parametrach przeznaczenie przedmiotowego garażu dla samochodów ciężarowych jest wykluczone, gdyż wysokość wrót garażowych przedmiotowej inwestycji jest dla nich niewystarczająca. Wysokości samochodów ciężarowych są różne w zależności od tonażu: od 2,4 m dla 7,5 t, 3,00 m dla 16t i do 4,00 m powyżej 16t. Organ wskazuje ponadto, że projektowany budynek nie zacienia sąsiednich budynków zaś wymagania dotyczące ochrony w zakresie zabezpieczenia przed pozbawieniem lub ograniczeniem światła dziennego określone w § 13 powołanego wyżej rozporządzenia, odnoszą się w sposób jednoznaczny do budynków a nie do działki a odprowadzenie wód opadowych po terenie działki w żaden sposób nie doprowadzi do zatrucia gleby i środowiska i nie spowoduje podmakania i niszczenia sąsiednich nieruchomości, gdyż budynek zaprojektowany jest zgodnie z odległościami wskazanymi w § 12 w/w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury (Dz. U Nr 75. poz. 690 z dnia 15 czerwca 2002 r.), tj. odległość projektowanego budynku bez otworów okiennych i drzwiowych od granicy z sąsiednimi działkami wynosi 3,0 m, natomiast teren inwestycji nie jest ukształtowany ze spadkiem w kierunku sąsiednich działek. Wskazuje również, że zaskarżona decyzja jest zgodna z art. 34 ust.3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...].11.2004r. wniosła A. S. ponownie podnosząc naruszenie art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. B i pkt. 9 art. 34 ust. 3, pkt. 3, 35 ust. 1 pkt. 1 lit. B ustawy Prawo budowlane z 7.07.1994r., § 107 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Strona skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji podnosi, że Art. 34 ust. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego przewiduje załączenie do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczenia właściwej jednostki organizacyjnej m. in. o zapewnieniu dostawy energii elektrycznej. Zdaniem skarżącej brak takiego oświadczenia jest naruszeniem art. 34 ust. 3 pkt.3 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącej organ budowlany nie sprawdził zgodność projektu budowlanego z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i nie ustalił , czy woda opadowa będzie spływała na jej działką, podkreślając, że jej działka jak i działka inwestora są to małe działki i nie można ograniczyć spływu wody tylko do działki inwestora, tym bardziej, że nie jest ustalony, że woda ma spływać tylko na nie utwardzoną część działki. W odpowiedzi na skargą organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Sąd uznał ,że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 5 cyt. wyżej Prawa budowlanego Obiekt budowlany należy, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Zgodnie z zapisem zawartym w art. 32 ust. 4, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. Nr 207 poz. 2016 z 2003 r. z późn. zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto spełnia dwa podstawowe kryteria, a mianowicie : - złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, - wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przypadku przedmiotowej sprawy warunki te zostały spełnione. Ponadto zgodnie z treścią przepisu art.35 ust.1 cyt. wyżej Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza : 1. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z : a) miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, b) przepisami, w tym techniczno budowlanymi, 2. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3. wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienie budowlane. Nie ulega wątpliwości ,że inwestor miał prawo zabudowy swojej działki co wynika z wcześniejszej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem Sądu organ wydający pozwolenie na budowę inwestorowi nie naruszył prawa budowlanego, a w szczególności nie naruszył art. 5 ust.2 ustawy prawo budowlane, dotyczący ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Interesy osób trzecich winny być brane pod uwagę na etapie prac projektowanych i przez organ przygotowujący decyzję - pozwolenie na budowę. Nie można jednak oczekiwać, aby interes osób trzecich był najważniejszym i jedynym kryterium, jakie bierze się pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., wszyscy są wobec prawa równi i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Prawo własności inwestora musi być tak samo chronione, jak prawo własności właściciela sąsiedniej działki. W niniejszej sprawie o właściwej ochronie interesów osób trzecich może świadczyć fakt, że skarżący nie zostali pozbawieni możliwości przedstawiania swoich zarzutów poczynając od postępowania przed organem I instancji. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, na co się powołują skarżący, podobnie jak i w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym, może oznaczać wyłącznie ochronę interesów prawnych, a nie faktycznych. W przeciwnym bowiem razie, naruszałaby właścicielskie prawa do gruntu inwestora. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Interesy osób trzecich winny być brane pod uwagę na etapie prac projektowanych i przez organ przygotowujący decyzję - pozwolenie na budowę. Nie można jednak oczekiwać, aby interes osób trzecich był najważniejszym i jedynym kryterium, jakie bierze się pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu organ wydający pozwolenie na budowę inwestorowi nie naruszył również innych przepisów prawa budowlanego w tym przepisów wskazanych przez skarżącą tj art. 34 ustawy Prawo budowlane z 7.07.1994r. i § 107 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Analiza akt sprawy wykazuje, że realizowany ma być garaż dwustanowiskowy na samochody osobowe dla potrzeb użytkowników domu jednorodzinnego przy ul. R. w W. . Projekt budowlany garażu jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wysokość garażu jest zgodna z § 102 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U Nr 75. poz. 690 z dnia 15 czerwca 2002 r.) a rozmiary obiektu i wymiary wjazdu do garażu wykluczają przeznaczenie przedmiotowego garażu dla samochodów ciężarowych. Ponadto zaskarżona decyzja jest zgodna z art. 34 ust.3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, bowiem stosownie do potrzeb projekt budowlany powinien zawierać stosowne oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw określonych mediów. Budynek garażowy został zaprojektowany zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury (Dz. U Nr 75. poz. 690 z dnia 15 czerwca 2002 r.), w tym wskazanego przez skarżącą § 107 tego rozporządzenia. Teren inwestycji nie jest ukształtowany ze spadkiem w kierunku sąsiednich działek. W tej sytuacji odprowadzenie wód opadowych po terenie działki w żaden sposób nie doprowadzi do zatrucia gleby i środowiska. Również nie spowoduje podmakania i niszczenia sąsiednich nieruchomości Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) skargę oddalił.