VII SA/Wa 1812/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2011r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2011r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2010 r. znak [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1, art. 150 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "kpa" - po rozpatrzeniu wniosku A. P. z dnia 13 marca 2009 r. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem przez Ministra Budownictwa decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...], uchylającej w części i orzekającej w tym zakresie co do istoty, a w pozostałej części utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji pn.: Budowa drogi ekspresowej w korytarzu zarezerwowanym pod autostradę [...] (Południowa Obwodnica W.) - odcinek: węzeł "[...]" (bez węzła) - węzeł "[...]" (z węzłem) - wraz z przebudową infrastruktury technicznej - odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej. Z akt administracyjnych wynika, że w dniu 27 lipca 2005 r. złożony został do Wojewody [...] wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 25 lipca 2005 r. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji: "Budowa drogi ekspresowej w korytarzu zarezerwowanym pod autostradę [...] na odcinku Południowej Obwodnicy W. od węzła "[...]" do węzła "[...]" długości ok. 15 km wraz z odcinkiem drogi ekspresowej długości ok. 5 km, łączącej węzeł "[...]" z węzłem "[...]" i węzłem "[...]" odcinek węzeł "[...]" (bez węzła) - węzeł "[...]" (z węzłem) wraz z przebudową infrastruktury technicznej, w tym urządzeń, których przebudowa wymaga wyjścia poza teren niezbędny dla obiektów budowlanych. Na podstawie powyższego wniosku zostało wszczęte przez Wojewodę [...] postępowanie administracyjne zakończone wydaniem w dniu [...] sierpnia 2006 r. decyzji nr [...] ustalającej lokalizację drogi ekspresowej w korytarzu zarezerwowanym pod autostradę [...] (Południowa Obwodnica W.) dla odcinka węzeł "[...]" (bez węzła) - węzeł "[...]" (z węzłem) - wraz z przebudową infrastruktury technicznej. Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...] uchylił powyższą decyzję w części, orzekając w tym zakresie co do istoty, a w pozostałej części utrzymał ww. decyzję w mocy. W dniu 24 kwietnia 2009 r. do Ministra Infrastruktury wpłynął wniosek A. P. z dnia 13 marca 2009 r. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem powyższej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Wnioskodawca stwierdził, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, a ponadto wyszły na jaw nowe okoliczności i dowody, nie znane organowi w dniu wydania decyzji. Zarzucił także, iż decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego przez prawo stanowiska innego organu. Uzasadniając wniosek A. P. wyjaśnił, że jest właścicielem nieruchomości położonej w R. przy ul. [...], składającej się z działek nr [...] o łącznej powierzchni 11 884 m². Na nieruchomości tej znajdują się wzniesione w 2004 r. budynki biurowe i mieszkalne oraz hala magazynowa, wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. A. P. wyjaśnił, że jest w posiadaniu wydanej przez Wójta Gminy M. opinii komunikacyjnej nr [...] z dnia [...] września 2003 r., zgodnie z którą dojazd do ww. obiektów magazynowych i biurowych został wyznaczony ul. [...] w R. od strony Al. [...], gdyż parametry techniczne ul. [...] od strony ul. [...] nie są dostosowane do ruchu samochodów dostawczych. W oparciu o tę opinię została wydana decyzja Wójta Gminy M. z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę oraz przeprowadzona budowa obiektów przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego. Pomimo powyższych dokumentów, w kwestionowanej decyzji nie przewidziano zjazdu z Al. [...] w ul. [...]. Zdaniem wnioskodawcy, fakt wydania decyzji w oparciu o dowody nieprawdziwie opisujące rzeczywistość potwierdza również zawarte w piśmie inwestora z dnia 10 lutego 2009 r. twierdzenie, że działki przy ul. [...] w R. nie posiadają bezpośredniego wjazdu z ulicy Al. [...], a obsługa komunikacyjna przedmiotowej nieruchomości odbywa się poprzez istniejący układ dróg lokalnych, więc likwidacja skrzyżowania ul. [...] z ulicą Al. [...] nie pozbawia A. P. dostępu do drogi publicznej. Ponieważ wjazd od z ulicy Al. [...] na ul. [...] faktycznie istnieje, powyższe stwierdzenie inwestora świadczy o tym, że podczas postępowania dotyczącego ustalenia lokalizacji drogi oparto się na dowodach przedstawiających fałszywie istniejący układ komunikacyjny. O tym, że organ wydając decyzję bazował na nieprawdziwych (fałszywych) dowodach, świadczy w ocenie wnioskodawcy również kolejne stwierdzenie inwestora zawarte w piśmie z dnia 10 lutego 2009 r., iż połączenie ul. [...] z ulicą Al. [...] będzie możliwe przez ul. [...] i [...] lub [...] – [...]. Obecnie ul. [...] ma połączenie jedynie z ul. [...], jednakże posiada ona w tamtym miejscu ok. 4 m szerokości i jest w złym stanie technicznym, uniemożliwiającym przejazd samochodów typu TIR. Ponadto wnioskodawca dodał, że przedstawione podkłady były nieaktualne, ponieważ nie widniały na nich obiekty oddane do eksploatacji przez wnioskodawcę w październiku 2005 r. Zdaniem wnioskodawcy, oparcie się na dokumentacji sprzecznej z istniejącym stanem jest oparciem się na dokumentach fałszywych, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa. We wniosku A. P. podniósł również, że przedstawione powyżej okoliczności mogą być kwalifikowane także jako podstawy z art. 145 § 1 pkt 5 i 6 kpa. W ocenie wnioskodawcy, stwierdzenie inwestora zawarte w piśmie z dnia 10 lutego 2009 r. świadczy o tym, że ani organ wydający decyzję, ani inwestor, nie mieli wiedzy o istnieniu zjazdu z Al. [...] na ul. [...]. Fakt ten oraz fakt istnienia budynku wnioskodawcy są nowymi okolicznościami, nie znanymi w chwili wydawania zaskarżonej decyzji, o których jest mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Z kolei przesłanką wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 6 kpa, jest niepodjęcie przez organ wydający decyzję starań w celu uzyskania stanowiska Wójta Gminy M., które to stanowisko miało popierać wnioskowane przez A. P. utrzymanie istniejącego układu komunikacyjnego. Po rozpoznaniu powyższego wniosku Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. znak [...] wznowił postępowanie, zakończone ostateczną decyzją Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...]. Rozpatrując wniosek A. P. organ zauważył, że dotyczył on wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 1, 5 oraz 6 kpa. Organ podał, iż w przypadku wniosku o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 1 kpa muszą łącznie zaistnieć trzy przesłanki. Po pierwsze, należy wykazać, że w decyzji ostatecznej organ rzeczywiście poczynił ustalenia faktyczne z powołaniem się na sfałszowany dowód, po drugie sfałszowanie dowodu musi zostać stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu oraz po trzecie, na sfałszowanym dowodzie oparte zostało takie ustalenie, które miało wpływ na rozstrzygnięcie decyzją ostateczną. W ocenie Ministra Infrastruktury, w niniejszej sprawie żadna z tych przesłanek nie wystąpiła. Organ wskazał, że A. P. nie udokumentował, aby Wojewoda [...] wydając decyzję z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] oparł się na sfałszowanym dowodzie. Wnioskodawca nie przedstawił takiego dowodu, powołując się na prawomocny wyrok sądu lub orzeczenie administracyjne. Zdaniem organu, przedstawiona we wniosku interpretacja, iż oparcie się na dokumentacji sprzecznej z istniejącym stanem jest oparciem się na dokumentach fałszywych, nie znajduje uzasadnienia. Minister nie zgodził się z wnioskodawcą, że nieuwzględnienie przez Wojewodę [...] opinii komunikacyjnej z dnia [...] września 2003 r. nr [...] świadczy o tym, że przy wydawaniu decyzji oparto się na dokumentach sprzecznych z rzeczywistością. Wskazał, że należy mieć na względzie, iż kwestionowana decyzja wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721, Nr 217, poz. 2124), zwanej dalej ustawą, w jej stanie obowiązującym do dnia 28 lipca 2005 r., czyli do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954). Organ wyjaśnił, że Wojewoda [...] działając na podstawie ww. przepisów ustalił przebieg linii rozgraniczających teren oraz zatwierdził dołączony przez inwestora projekt podziału nieruchomości, gdzie linie rozgraniczające teren ustalone decyzją stanowią linie podziału nieruchomości. Podał, iż z rysunku nr 4 załącznika nr 1 do decyzji Wojewody [...] nr [...] wynika, że w miejscu dotychczasowego skrzyżowania Al. [...] z ul. [...] zaprojektowano łącznicę węzła, stanowiącego skrzyżowanie projektowanej drogi [...] z Al. [...]. Pozostawienie dotychczas istniejącego zjazdu z Al. [...] na ul. [...] nie jest możliwe, ponieważ naruszałoby to przepis § 82 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 poz. 430 z późn. zm.), zabraniający sytuowania w węźle obiektów usługowych, do których wjazd odbywałby się z wykorzystaniem łącznic węzła jako dojazdów. Ponadto z ww. mapy wynika, że w miejscu dotychczasowego skrzyżowania ul. [...] z Al. [...] wzdłuż planowanej łącznicy zaplanowano budowę ekranów akustycznych, zamykających dostęp do łącznicy. Zdaniem organu, stanowisko zawarte w ww. opinii komunikacyjnej nie mogło mieć wpływu na rozwiązania projektowe przyjęte przez inwestora i nie mogło stanowić podstawy do pozostawienia skrzyżowania ul. [...] z Al. [...], ponieważ opinia ta nie była dokumentem wiążącym dla projektantów drogi ekspresowej [...]. Minister Infrastruktury nie podzielił stanowiska wnioskodawcy, zgodnie z którym stwierdzenia zawarte w piśmie inwestora z dnia 10 lutego 2009 r., iż działki przy ul. [...] w R. nie posiadają bezpośredniego wjazdu z ulicy Al. [...], świadczą o tym, że decyzja Wojewody [...] wydana została w oparciu o dowody nieprawdziwie opisujące rzeczywistość. W ocenie Ministra Infrastruktury, z powyższego pisma nie wynika, że inwestor nie posiada wiedzy o tym, że istnieje wjazd od ul. Al. [...] na ul. [...]. W ww. piśmie znajdują się wyjaśnienia, że konieczność likwidacji skrzyżowania Al. [...] z ul. [...] wynika z zaprojektowania na przedmiotowym odcinku drogi łącznicy węzła drogowego oraz że likwidacja tego skrzyżowania nie pozbawi wnioskodawcy dostępu do drogi publicznej. Wyjaśnienia te jednoznacznie świadczą o tym, że inwestor dysponował wiedzą o istniejącym skrzyżowaniu i jego likwidacji. Zdaniem organu, o tym, że dokumentacja użyta do projektowania przebiegu drogi [...] była fałszywa nie świadczy również fakt braku na podkładach mapowych obiektów oddanych do eksploatacji przez wnioskodawcę w październiku 2005 r. Ponieważ nieruchomość skarżącego nie jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie linii rozgraniczających planowanej drogi, mapa w zakresie tego obszaru nie musiała być aktualizowana. Ponadto organ zwrócił uwagę na fakt, że - jak wynika z wniosku - obiekty zostały oddane do eksploatacji przez A. P. w październiku 2005 r., natomiast wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi [...] złożono do Wojewody [...] w dniu 27 lipca 2005 r. Mapy stanowiące załączniki do ww. wniosku zostały opracowane na podstawie pomiarów geodezyjnych, które musiały zostać wykonane znacznie wcześniej. Minister Infrastruktury nie podzielił również stanowiska zawartego we wniosku A. P., że stwierdzenia inwestora zawarte w piśmie z dnia 10 lutego 2009 r. są nowymi okolicznościami, nie znanymi w chwili wydawania zaskarżonej decyzji i mogą być kwalifikowane jako podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 i 6 kpa. Organ podkreślił, że inwestor posiadał wiedzę o istnieniu zjazdu z Al. [...] na ul. [...], więc nie jest to nowa okoliczność faktyczna, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Również kwestia niewykazania budynków zlokalizowanych na nieruchomości skarżącego nie jest nową okolicznością faktyczną, ponieważ ich oddanie do użytku nastąpiło po złożeniu przez inwestora wniosku do Wojewody [...] o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi [...] i nie miało ono wpływu na rozstrzygnięcie wydane przez ten organ. W odniesieniu do twierdzenia A. P., iż przesłanką wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 6 kpa, jest niepodjęcie przez organ wydający decyzję starań w celu uzyskania stanowiska Wójta Gminy M. popierającego wnioskowane przez A. P. utrzymanie istniejącego układu komunikacyjnego, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, właściwy zarządca drogi składa wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Jak wynika z akt sprawy postępowania, inwestor dołączył do wniosku opinię Wójta Gminy M. z dnia [...] lipca 2005 r. znak [...]. W opinii tej, w jej punkcie 17, Wójt wyraził poparcie dla starań właścicieli firm zlokalizowanych przy ul. [...] w R. o dokonanie zmian w projekcie przebudowy Al. [...] w obrębie węzła. Zdaniem organu, twierdzenie wnioskodawcy, że organ wydający decyzję nie podjął starań w celu uzyskania stanowiska Wójta Gminy M. popierającego wnioskowane przez niego rozwiązanie komunikacyjne, jest bezpodstawne. Jednocześnie organ wyjaśnił, że opinia o której mowa w art. 3 ust. ustawy nie jest wymaganym prawem stanowiskiem innego organu, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 6 kpa. Opinia załączona do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi nie jest wiążąca dla inwestora oraz organu orzekającego w sprawie wniosku. Ma ona jedynie charakter poglądowy i jest formą aktywnego udziału jednostek samorządu terytorialnego w kształtowaniu przebiegu planowanej inwestycji drogowej. Do uzyskania jej zobowiązany jest wnioskodawca, a nie organ rozpatrujący wniosek, nie stanowi więc ona opinii wydanej w ramach współdziałania organów administracji, o którym stanowi art. 106 kpa. Tym samym nie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 6 kpa świadcząca o tym, że kwestionowana decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją złożył A. P. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa poprzez przyjęcie błędnej wykładni przesłanek jego zastosowania; 2. naruszenie art. 145 § 2 kpa poprzez jego niezastosowanie; 3. naruszenie art. 7 i 104 kpa poprzez ich niewłaściwą wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż organ administracyjny może załatwić sprawę w oparciu o stan faktyczny inny niż istniejący w dniu wydania decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż art. 145 § 2 kpa dopuszcza możliwość wznowienia postępowania administracyjnego przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Zdaniem skarżącego, w jego sprawie spełnione są ww. przesłanki, gdyż decyzja Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...] uniemożliwia mu prowadzenie działalności gospodarczej, co w efekcie prowadzić będzie do ograniczenia zatrudnienia i wpływów z podatków w gminie M., stanowiąc poważną szkodę dla interesu społecznego. Skarżący podniósł, że organ wydający decyzję o lokalizacji drogi nie zapoznał się ze zgromadzonym materiałem w sposób kompleksowy, ograniczając się do bezkrytycznego przyjęcia za prawdziwe okoliczności i dokumentów przedstawionych przez inwestora. Jednym z takich dokumentów są załączniki mapowe nieuwzględniające wybudowanych i oddanych do użytkowania budynków znajdujących się na nieruchomości skarżącego oraz oświadczenie inwestora o możliwości prowadzenia obsługi komunikacyjnej nieruchomości strony przez istniejący układ dróg lokalnych bez konieczności pozostawienia zjazdu z al. [...] w ul. [...]. Skarżący wskazał, że wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o przedstawiony przez inwestora nieaktualny stan faktyczny wyczerpuje przesłankę wydania decyzji w oparciu o fałszywy dowód. W jego ocenie, powyższa okoliczność może stanowić również przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa dotyczącą ujawnienia nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, ale nieznanych organowi. Skarżący zarzucił, iż oświadczenie inwestora o braku pozbawienia go dostępu do drogi publicznej na skutek likwidacji zjazdu z Al. [...] w ul. [...] jest nieprawdziwe. Jego zdaniem, gdyby inwestor na etapie projektowania inwestycji, a organ na etapie procedowania w sprawie wziął pod uwagę stanowisko wyrażone w opinii Wójta Gminy M. z dnia [...] lipca 2005 r. znak [...] oraz załączonych do ww. opinii dokumentach, jak również w kierowanych do inwestora pismach stron oraz w "Opinii Komunikacyjnej" nr [...], lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie zostałaby dopuszczona w proponowanym przez inwestora zakresie. Z ww. dokumentów wynika bowiem, że obsługa komunikacyjna nieruchomości położonych przy ul. [...] w R. może być realizowana wyłącznie przez istniejący zjazd z al. [...] w ul. [...]. Zdaniem skarżącego, ww. kwestie stanowią przesłankę do zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 kpa, ponieważ brak wiedzy organu o rzeczywistym układzie komunikacyjnym na spornym terenie oraz ujawnienie tego stanu należy uznać za nową okoliczność w rozumieniu tego przepisu. Ponadto, w ocenie skarżącego § 82 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie nie przesądza o konieczności likwidacji przedmiotowego zjazdu, tym bardziej że § 9 pkt 3 rozporządzenia dopuszcza wyjątkowo lokalizację zjazdów na drodze klasy GP, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa, po rozpatrzeniu wniosku A. P. o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ podał, że w przedmiotowej sprawie skarżący żądanie wznowienia postępowania oparł na przesłance art. 145 § 1 pkt 1 i 5 w związku z § 2 kpa. Minister Infrastruktury podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz nie zgodził się z twierdzeniem A. P., że w przedmiotowej sprawie zachodzi warunek określony w art. 145 § 2 kpa. Podał, iż przepis ten mógłby znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia łącznie dwóch przesłanek, tj. "oczywistości" sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa oraz niezbędności wznowienia postępowania dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego, a w niniejszej sprawie przesłanki te nie zaistniały. W ocenie organu, bezzasadny jest również zarzut naruszenia przez Ministra Infrastruktury art. 7 i 104 kpa poprzez ich niewłaściwą wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż organ administracyjny może załatwić sprawę w oparciu o stan faktyczny inny, niż istniejący w dniu wydania decyzji. Organ podkreślił, że aktualizacja map stanowiących załączniki do wniosku inwestora poprzez zamieszczenie na nich ww. obiektów byłaby pozbawiona podstaw i kłóciłaby się z zasadą ekonomiki procesowej zawartą w art. 12 § 1 kpa. Zauważył, iż nieruchomość skarżącego nie jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, w związku z czym nie było konieczności aktualizacji mapy w zakresie tego obszaru. Podkreślił, iż zarówno zaznaczenie budynków skarżącego jak i jego brak nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż przedmiotowe obiekty znajdowały się na nieruchomości usytuowanej poza liniami rozgraniczającymi inwestycji. Organ nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, aby oświadczenie inwestora w sprawie zjazdu z Al. [...] w ul. [...] było obarczone błędem w kwestii dostępu do drogi publicznej. Ponieważ inwestor posiadał wiedzę o ww. zjeździe, nie może być to uznane za nową okoliczność o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Ponadto zauważył, iż mimo likwidacji skrzyżowania ul. [...] z Al. [...] nieruchomości skarżącego posiadają dostęp do drogi publicznej. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, iż § 9 ust. 3 rozporządzenia dopuszcza wyjątkowo możliwość stosowania na drodze klasy GP zjazdów, organ zaznaczył, iż to inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych inwestycji, a organy orzekające nie mogą modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika to z przepisów prawa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. P. Skarżący zarzucił przedmiotowej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 kpa w zw. z. art. 145 § 2 kpa przez jego niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...], 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 kpa poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją Ministra Budownictwa, 3. naruszenie art. 7 i art. 104 kpa przez ich niewłaściwa wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, iż organ może załatwić sprawę administracyjną w oparciu o stan faktyczny inny niż istniejący w dniu wydania decyzji, co skutkowało niezasadnym utrzymaniem decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2010 r. w mocy, 4. naruszenie art. 107 § 3 kpa przez niepodanie uzasadnienia podjętych przez organ ustaleń dotyczących braku przesłanek do zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 2 kpa, 5. naruszenie art. 15 kpa poprzez brak ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej stanowiącej przedmiot postępowania. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2010 r. znak [...]. Zdaniem skarżącego, przedstawione przez inwestora załączniki graficzne są fałszywe, gdyż nie uwzględniają rzeczywistego stanu terenu, na którym realizowana będzie inwestycja. Skarżący zarzucił, że przy zestawieniu stanu faktycznego istniejącego na terenie objętym inwestycją oraz przedłożonych przez skarżącego dokumentów można stwierdzić, iż nie odpowiada on stanowi faktycznemu wynikającemu z podkładów mapowych, w oparciu o które procedowały organy. Skarżący stwierdził, że wznowienie postępowania w ww. sprawie jest niezbędne dla uniknięcia poważnej szkody dla interesu społecznego. Zauważył, iż lokalizacja inwestycji uniemożliwi prowadzenie działalności gospodarczej przedsiębiorcom, ponieważ spowoduje likwidację skrzyżowania ul. [...] z Al. [...], które stanowi jedyny dojazd dla samochodów dostawczych do nieruchomości położonych przy ul. [...]. Powyższe doprowadzi do spadku dochodów oraz zatrudnienia w gminie M., co stanowi naruszenie interesu społecznego. Skarżący zarzucił, iż w toku postępowania inwestor złożył fałszywe oświadczenie, zgodnie z którym istnieje możliwość prowadzenia obsługi komunikacyjnej nieruchomości skarżącego przez samochody dostawcze przy pomocy sieci dróg lokalnych. Zdaniem skarżącego, organ nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do jego zastrzeżeń, przez co pozbawił stronę prawa do merytorycznego, ponownego rozpoznania sprawy, zgodnie z art. 15 kpa. Skarżący podniósł, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 5 kpa, ponieważ ujawniono nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi. Taką okoliczność stanowi odmienny od ustalonego przez organ stan układu komunikacyjnego na terenie, którego dotyczyło powyższe postępowanie. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, iż nieruchomościami położonymi w bezpośrednim sąsiedztwie są nieruchomości usytuowane w liniach rozgraniczających inwestycji. Zakwestionował również stanowisko Ministra Infrastruktury, zgodnie z którym nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy istnienie obiektów budowlanych na nieruchomości znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Zdaniem skarżącego, organ powinien zbadać, czy nie ulegają zmianie wymagania dotyczące ochrony uzasadnionego interesu właściciela nieruchomości. Skarżący zarzucił, że organ nie posiadał wiedzy o rzeczywistym stanie układu komunikacyjnego na przedmiotowym terenie. Dodał, że z opinii Wójta Gminy M. z dnia [...] lipca 2005 r. oraz opinii komunikacyjnej Wójta Gminy M. z dnia [...] września 2003 r. wynika, iż obsługa komunikacyjna nieruchomości stanowiącej własność skarżącego nie jest możliwa przy pomocy dróg lokalnych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Sąd kontrolował decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2010 r. znak [...], odmawiającą uchylenia decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...], uchylającej w części i orzekającej w tym zakresie co do istoty, a w pozostałej części utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji pn.: Budowa drogi ekspresowej w korytarzu zarezerwowanym pod autostradę [...] (Południowa Obwodnica W.) - odcinek: węzeł "[...]" (bez węzła) węzeł "[...]" (z węzłem). Kwestionowana decyzja Ministra Infrastruktury została wydana w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Istotą wznowienia postępowania jest umożliwienie ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, z uwagi na ewentualne wady w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji. Wady te zostały określone enumeratywnie w art. 145 § 1 kpa i art. 145a kpa. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie w trybie zwykłym było dotknięte ww. wadami oraz usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej, a w przypadku stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 kpa. Należy podzielić stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym aby strona występująca z wnioskiem o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 1 kpa mogła skutecznie domagać się wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego z uwagi na zaistnienie ww. przesłanki, muszą łącznie zaistnieć następujące warunki: - należy wykazać, że w decyzji ostatecznej organ poczynił ustalenia faktyczne z powołaniem się na sfałszowany dowód, - sfałszowanie dowodu musi zostać stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, - na sfałszowanym dowodzie oparte zostało takie ustalenie, które miało wpływ na rozstrzygnięcie decyzją ostateczną. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiła przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 1, gdyż skarżący nie przedstawił prawomocnego wyroku sądu lub orzeczenia innego organu, świadczącego o sfałszowaniu jakiegokolwiek dowodu. Nie jest zasadne twierdzenie skarżącego, iż wydanie decyzji na podstawie dokumentacji w jego ocenie sprzecznej z istniejącym stanem oznacza oparcie się przez organ administracji na dokumentach fałszywych. Wprawdzie zgodnie z art. 145 § 2 kpa, z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego, jednak w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła taka okoliczność. Zastosowanie ww. przepisu nie było zatem możliwe. Jako niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 kpa, gdyż nie wyszły na jaw nowe okoliczności, mogące mieć wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Powołanie się na przesłankę określoną w cytowanym przepisie jest możliwe tylko wówczas, gdy nowe okoliczności lub dowody mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. gdy wraz z innymi okolicznościami lub dowodami powinny stać się podstawą wydania odmiennej decyzji niż ta, która zapadła. Brak uwidocznienia na podkładach mapowych budynków należących do skarżącego nie miał żadnego wpływu na treść przedmiotowej decyzji. Wskazane przez skarżącego nieruchomości położone są poza liniami rozgraniczającymi inwestycję, a sam przebieg inwestycji nie powoduje utraty przez nieruchomość skarżącego dostępu do drogi publicznej. W odniesienie do zarzutu dotyczącego wydania decyzji bez uwzględnienia przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 6 kpa, stwierdzić należy, iż jak wynika z akt postępowania, inwestor dołączył do wniosku opinię Wójta Gminy M. z dnia [...] lipca 2005 r. znak [...]. Opinia ta stanowi załącznik do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721) i nie jest wiążąca dla inwestora oraz organu orzekającego w sprawie wniosku. A zatem, zarzut skarżącego w tym zakresie jest niezasadny. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez organ opinii komunikacyjnej z dnia [...] września 2003 r. nr [...] podkreślić trzeba, iż Wojewoda [...] - działając na podstawie przepisów ww. ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych - ustalił przebieg linii rozgraniczających teren oraz zatwierdził dołączony przez inwestora projekt podziału nieruchomości, gdzie linie rozgraniczające stanowią linie podziału nieruchomości. Z rysunku nr 4 załącznika nr 1 do decyzji Wojewody [...] wynika, że w miejscu dotychczasowego skrzyżowania Al. [...] z ul. [...] zaprojektowano łącznicę węzła, stanowiącego skrzyżowanie projektowanej drogi [...] z Al. [...]. Pozostawienie dotychczas istniejącego zjazdu z Al. [...] na ul. [...] naruszałoby przepis § 82 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.), zabraniający sytuowania w węźle obiektów usługowych, do których wjazd odbywałby się z wykorzystaniem łącznic węzła jako dojazdów. Ponadto, z ww. mapy wynika, że w miejscu dotychczasowego skrzyżowania ul. [...] z Al. [...] wzdłuż planowanej łącznicy zaplanowano budowę ekranów akustycznych, zamykających dostęp do łącznicy. A zatem, stanowisko zawarte w opinii komunikacyjnej z dnia [...] września 2003 r. nie mogło wpłynąć na przyjęte rozwiązania projektowe. Nie można także zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, aby zaskarżona decyzja naruszała art. 15 kpa. W przedmiotowej sprawie Minister Infrastruktury wydał merytoryczne rozstrzygnięcie po rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zgodnie z dyspozycją art. 127 § 3 kpa, przedstawiając szczegółowo motywy rozstrzygnięcia w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.