VII SA/Wa 1814/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga I.P. reprezentowanej przez r.pr. I.R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...]. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższą decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] nakazującą I.P. rozbiórkę budynku gospodarczego usytuowanego w południowo-wschodnim narożniku działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. We wniosku skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę -przed rozpoznaniem wniesionej do Sądu na tę decyzję skargi – spowoduje trudne do odwrócenia skutki i będzie ze szkodą dla skarżącej i jej rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Zaznaczyć bowiem trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zauważyć należy, iż w omawianym przepisie chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Rozpoznając wniosek skarżącej Sąd uznał, iż został on w dostatecznym stopniu uzasadniony i zasługuje na uwzględnienie. Sąd dokonując takiej oceny miał przede wszystkim na uwadze to, iż rozpoznawany wniosek dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie nakazu rozbiórki, stanowiącego jedną z najdalej idących sankcji przewidzianych przepisami prawa budowlanego. Wykonanie takiej decyzji ze swej istoty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie nakazu rozbiórki prowadzi bowiem zazwyczaj do zniszczenia co najmniej części użytych do budowy materiałów budowlanych oraz wiąże się z poniesieniem znacznych nakładów finansowych. Nadto, ewentualny powrót do stanu poprzedniego po wykonaniu takiego obowiązku, o ile w ogóle jest możliwy, wymaga również poniesienia dodatkowych kosztów oraz dodatkowego nakładu pracy. W konsekwencji Sąd uznał, iż wykonanie nakazu rozbiórki w niniejszej sprawie byłoby równoznaczne z zaistnieniem po stronie skarżących znacznej szkody, a to uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi. Jednocześnie Sąd zauważa, iż pozytywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku sprawy i o dalszym losie przedmiotowego w sprawie budynku gospodarczego, tj. o jego ewentualnej rozbiórce. Z wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.