VII SA/Wa 1814/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 31 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi B. Ł. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wpisania do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli inspekcji sanitarnej postanawia: odmówić B. Ł. przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. B. Ł. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi złożył na urzędowym formularzu wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z treści wniosku wynika, że we wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącym pozostaje żona i syn. Skarżący wskazał, iż posiada dom o powierzchni 100 m2, nieruchomość rolną (4 ha) oraz zakład. B. Ł. prowadzi działalność gospodarczą – [...]. Skarżący wskazał, że w 1998 r. zakład, któremu skarżący dostarczał półtusze wieprzowe, ogłosił upadłość i nie uregulował wobec skarżącego należności na sumę 1.422.407 zł. Z tego powodu powstały duże zobowiązania wobec rolników jako dostawców żywca. Skarżący wskazał, że aby uregulować te zobowiązania zaciągnął kredyt na kwotę 500.000 zł, który spłaca do dnia dzisiejszego. Oświadczył, że aktualnie znajduje się w bardzo słabej kondycji finansowej, trudną sytuację poprawia korzystając z oszczędności własnych i żony. Wskazał, że zmuszony został do zmiany profilu działalności z produkcji półtusz wieprzowych na małą lokalną produkcję wyrobów wędliniarskich opartą o handel obwoźny. Oświadczył, że na dochody rodziny składają się dochody z jego działalności gospodarczej (przy czym nie wskazał ich wysokości), wynagrodzenie za pracę uzyskiwane przez syna w wysokości 1600 zł oraz emerytura żony w kwocie 2305 zł. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Mając na uwadze powołany przepis oraz treść wniosku o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, iż brak jest uzasadnienia dla przyznania B. Ł. prawa pomocy w żądanym zakresie całkowitym, jak również w zakresie częściowym, ponieważ nie wykazał on w sposób nie budzący wątpliwości, iż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, która uprawniałaby do skorzystania z instytucji prawa pomocy. Treść art. 246 ustawy nie pozostawia wątpliwości, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Ustawodawca użył tu pojęcia: "wykaże", co oznacza, że wnioskodawca powinien udowodnić, iż jego sytuacja finansowa uniemożliwia mu poniesienie kosztów postępowania. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być zatem sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy, to strona musi uprawdopodobnić okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku. Należy też zwrócić uwagę na treść art. 255 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. W tym miejscu wskazać trzeba, że pismem z dnia 20 września 2013 r. zobowiązano B. Ł. do uzupełnienia (w terminie 14 dni) danych zawartych w złożonym wniosku poprzez: wskazanie wysokości miesięcznych dochodów uzyskiwanych w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz wysokości miesięcznych wydatków (w tym wydatków związanych z utrzymaniem domu); nadesłanie odpisów zeznań podatkowych skarżącego za ostatnie dwa lata kalendarzowe oraz wyciągów z rachunku bankowego z okresu ostatnich trzech miesięcy; nadesłanie kserokopii decyzji o waloryzacji emerytury otrzymywanej przez żonę skarżącego oraz zaświadczenia pracodawcy o wysokości wynagrodzenia za pracę uzyskiwanego przez syna; wskazanie, czy skarżący uzyskuje dochody z posiadanej nieruchomości rolnej oraz czy uzyskuje dopłaty do tej nieruchomości; udokumentowanie obecnej wysokości zadłużenia z tytułu kredytu oraz wysokości miesięcznych rat kredytu. Ww. pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 września 2013 r. B. Ł. nie udzielił żadnej odpowiedzi na wezwanie z dnia 20 września 2013 r. Tymczasem to na stronie składającej wniosek ciąży obowiązek wykazania przesłanek określonych w art. 246 ustawy, w interesie strony leży udzielenie wszelkich informacji niezbędnych do rozpoznania wniosku. Do uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wystarczy jedynie ogólnikowe twierdzenie strony o trudnej sytuacji finansowej. Brak informacji, których dotyczyło pismo z dnia 20 września 2013 r. nie pozwala na ustalenie rzeczywistych możliwości płatniczych B. Ł.. Wnioskodawca nie wyjaśnił wielu istotnych okoliczności, które mogą kształtować jego sytuację finansową. Zauważyć bowiem przede wszystkim trzeba, że skarżący nie wskazał, nawet orientacyjnie, jakiej wysokości dochody uzyskuje z prowadzonej działalności gospodarczej. Nie wskazał też m.in. wysokości miesięcznych wydatków, nie wyjaśnił, czy uzyskuje dopłaty do nieruchomości rolnej oraz czy uzyskuje dochody z tejże nieruchomości. Z uwagi na nieudzielenie odpowiedzi na pismo z dnia 20 września 2013 r. nie jest zatem możliwe ustalenie rzeczywistych dochodów skarżącego i jego rodziny, a takie dane są kluczowe do ustalenia możliwości płatniczych osoby składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy. Dopiero bowiem zestawienie posiadanych środków finansowych z ponoszonymi wydatkami pozwala na ustalenie, czy strona jest w stanie ponieść koszty postępowania. Uznać zatem należy, iż skarżący nie wykazał, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, która uzasadniałaby przyznanie prawa pomocy. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).