VII SA/Wa 1816/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. i W. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [....] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie postanawia: zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego A. H. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) oraz kwotę 41,40 zł (czterdzieści jeden złotych i 40 groszy) stanowiącą 23 % podatku VAT, łącznie kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 10 września 2010 r. przyznano skarżącym prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie, pełnomocnikiem strony skarżącej wyznaczona została r.pr. A. H. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1053/11 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej M. G. i W.G. uchylił wyrok Sądu I instancji z dnia 8 czerwca 2010 r. i odrzucił skargę. Z protokołu rozprawy z dnia 4 października 2010r., która odbyła się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynika, iż pełnomocnik skarżących stawiła się i złożyła wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy pranej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2002.163.1349) zwane dalej "rozporządzeniem". Stosownie do treści § 14 pkt 2 ust. 2 lit a rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądem administracyjnym II instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 250 p.p.s.a oraz § 14 pkt 2 ust. 2 lit a rozporządzenia